Εσύ πόσα Ευχαριστώ έχεις;;;


Σε λίγες μέρες αλλάζουμε χρόνο. Τα Χριστούγεννα είναι για πολλούς μια εποχή που έχει μια τάση προς τη Χαρά. Ένας απ’ αυτούς τους ανθρώπους είμαι κι εγώ. Ήμουν πάντα! Σχεδόν αυτόματα, μόνο στη σκέψη ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα το ηθικό ανέβαινε! Σ’ αυτό βοήθησαν και τα όμορφα παιδικά Χριστούγεννα με τα δώρα τους και τις οικογενειακές μαζώξεις, με τα γέλια και τα φαγητά τους!!! Και γι’ αυτό είμαι ευγνώμων.
Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι δεν ισχύει για όλους το ίδιο. Για διαφορετικούς λόγους πάντα. Κι αυτό πάντα με στεναχωρεί. Μέχρι που αρρώστησα. Και στη διάρκεια της ασθένειάς μου έτυχε μια χρονιά να μην μπορώ να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι για να φτιάξω τ’ αγαπημένα μου φοινίκια*. Εκείνες οι γιορτές είχαν πολλές δύσκολες έως μαύρες στιγμές. Δε θυμάμαι πολλά από εκείνη τη χρονιά, αλλά ξέρω σίγουρα ότι το «πάλεψα» για να νιώσω καλύτερα. Και κάπου εκεί νομίζω πως άρχιζε η συνειδητοποίηση.
Μια επόμενη χρονιά που πλέον ήμουν καλύτερα γιατί είχαμε βρει τι με βασάνιζε κι είχαμε αρχίσει αγωγή, άρχισαν να έρχονται τα δώρα. Πρώτα, όμως, είχα αποφασίσει εγώ πως ό,τι κι αν είχα δε θα το άφηνα να με ρουφήξει. Ίσα ίσα θα έκανα ό,τι περνούσε απ’ το χέρι μου να γίνω καλύτερα κι αν γιατρευόμουν και τελείως, είχα αποφασίσει πως δε θα γύριζα πίσω. Τι εννοώ με αυτό;
Από μικρή ήμουν ένα χαρούμενο κι αισιόδοξο άτομο. Πολλές φορές οι γύρω μου είχαν την απορία αν κλαίω ποτέ κι αν έχω προβλήματα (μα είναι ποτέ δυνατόν να μην συμβαίνουν αυτά;). Κάπου στην πορεία, όμως, τα πράγματα άρχισαν ν’ αλλάζουν. Δεν ξέρω πότε ακριβώς και δε μ’ ενδιαφέρει. Υποπτεύομαι, παρόλα αυτά το γιατί. Κι απ’ τη στιγμή που ξέρουμε το τι συμβαίνει και γιατί μπορούμε να λύσουμε και το πρόβλημα.
Για μένα η κακή μου ψυχολογία ήταν, ίσως, η βασική – όχι η μοναδική – αιτία εκδήλωσης της ασθένειάς μου. Μπορεί να έχω δίκιο, μπορεί και όχι. Πράγματι πάντως, μόλις άρχισα να σκέφτομαι αλλιώς, πιο θετικά και πιο δυναμικά, άρχισε η διάθεση ν’ αλλάζει κι όχι μόνο αυτή . Κι εδώ έρχονται τα δώρα!
Ένα από αυτά είναι οι φίλοι μου. Με θεωρώ πολύ τυχερή σε αυτό! Μια καινούρια φίλη, λοιπόν, επέμενε εκείνη την εποχή να πάρω να διαβάσω ένα συγκεκριμένο βιβλίο. Από περιέργεια που λέτε, γιατί δεν είναι του γούστου μου τέτοια βιβλία, το πήρα και το διάβασα. Και θυμήθηκα γιατί ήμουν τόσο ευτυχισμένη πιο παλιά, που όλοι νόμιζαν πως δεν είχα προβλήματα.
Αυτά τα Χριστούγεννα θα ήθελα να μοιραστώ το λόγο μαζί σας, μήπως καταφέρω να κάνω κάποιους από εσάς, αν όχι όλους –μακάρι! -, πιο χαρούμενους!!! Ελπίζω αυτό που θα σας πω να το κάνετε όποτε αισθάνεστε πεσμένοι, γιατί δεν έχει εποχή.
Θυμήθηκα, που λέτε, πως ήμουν ευγνώμων με ό,τι είχα στο «τώρα» που ζούσα. Δε μ’ ενδιέφερε κάτι που δεν είχα ή αν το ήθελα είχα την πεποίθηση πως θα το αποκτήσω. Δεν τα κατάφερνα με όλα, αλλά το σίγουρο είναι πως αυτά που δεν κατάφερνα να έχω ήταν επειδή στην τελική και δεν τα ήθελα αρκετά και δεν τα χρειαζόμουν. Ακόμα κι η ίδια η προσπάθεια ήταν αρκετή για να νιώθω καλά με τον εαυτό μου.
«Τι μας λες τώρα, ρε κοπελιά», θα μου πείτε, είμαι σίγουρη! Ως επαγγελματίας του marketing ξέρω ότι οι περισσότερες ανάγκες μας είναι επίπλαστες. Κάποιες ήταν επιθυμίες που έγιναν ανάγκες και κάποιες επιθυμίες είναι κι αυτές πλαστές. Αυτό το ήξερα πολύ καλά, αλλά δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Όταν κλονίζεται, όμως, η υγεία σου, βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. Το θέμα είναι να μη φτάνουμε εκεί.
Γι’ αυτό όποτε με παίρνει από κάτω κάνω το εξής:

Thankful-image-3
Σκέφτομαι ή καταγράφω τους λόγους για τους οποίους είμαι ευγνώμων, για αυτά που έχω και χρειάζομαι, αλλά και γι’ αυτά που δε χρειάζομαι αλλά τελικά τα έχω! Για παράδειγμα, σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που έχω τους γονείς μου, καλούς φίλους, ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι μου, φαγητό, ρούχα και που ζω στην πιο όμορφη – κατά τη γνώμη μου – χώρα του κόσμου! Και νιώθω καλύτερα αμέσως. Κάποιοι μπορεί να μην έχουν κάποια απ’ τα παραδείγματά μου, αλλά σίγουρα θα έχουν κάτι που θα τους ευχαριστεί και θα νιώθουν ευγνώμονες.
Ίσως, όταν έχει κανείς πολλά προβλήματα, όπως χρέη που τον/ην πνίγουν, δεν είναι και το πιο εύκολο να βρει κάτι για το οποίο να ευχαριστεί την τύχη του. Αξίζει, όμως, να προσπαθήσει. Θυμάμαι τον παππού μου που είχε ξεριζωθεί 2 φορές, είχε μεταναστεύσει είχε φτιάξει κι είχε χάσει περιουσίες, να κάνει πάντα το σταυρό του στο φαγητό και να λέει «Δόξα τω Θεώ». Ήταν ευγνώμων γι’ αυτά που είχε εκείνη τη στιγμή, για τα πιο σημαντικά: την οικογένειά του, το φαγητό της ημέρας και ένα σπίτι. Για μένα δεν υπάρχει σημαντικότερο μάθημα. Επίσης, εντύπωση μου κάνει όποτε βρίσκω αυτή τη συνήθεια σε άρθρα διάφορων, ελληνικών ή ξένων site, που κάνουν λίστες με συνήθειες πετυχημένων ανθρώπων. Και επειδή ξέρω τι θα πείτε κάποιοι, γιατί στη σκοτεινή μου περίοδο το έλεγα κι εγώ, όχι δεν το κάνουν γιατί είναι πετυχημένοι ή πλούσιοι. Ήταν ένας λόγος που πέτυχαν το να είναι ευγνώμονες γι’ αυτά που είχαν κάθε στιγμή. Άλλωστε, αρκετοί από αυτούς ξεκίνησαν από το μηδέν.
Όπως και να το κάνουμε δεν είναι κακό να λέμε ένα ευχαριστώ που και που για αυτά τα μικρά ή τα μεγάλα που έχουμε. Κι ένα σ’ αγαπώ και σ’ ευχαριστώ σ’ αυτούς που αγαπάμε και θέλουμε στη ζωή μας. Γι’ αυτό και σας ρωτώ, εσείς πόσα ευχαριστώ έχετε;

Καλές Γιορτές με Υγεία!!!

be-happy-no-thankful-173059-530-353_large

*μελομακάρονα, φοινίκια τα λένε μικρασιάτες κι αιγυπτιώτες

Comments 0

Εσύ πόσα Ευχαριστώ έχεις;;;

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF