Ο έρωτας ήρθε από την στέπα


 

Στην φωτογραφία είναι ο Siamak Zabihpour​ Αποσπάσματα του βιβλίου θα βρείτε κι εδώ: https://www.wattpad.com/story/55292325–

 

Καρδιά μου… δεν βλέπεις πως τα σοκάκια της πλάσης είναι λασπωμένα, που πατάς; Κάνε στροφή και γύρνα πίσω, ο κόσμος σου τώρα είναι αλλού, εδώ δεν υπάρχει τίποτα πια για σένα… Δεν βλέπεις καρδιά μου πως σ’ έχουν κάνει σαν πέτρα; Είσαι συνέχεια κλειστή και μένεις μέσα σ’ ανήλεα κουτιά, που μυρίζουν σαπίλα… έχεις χάσει τον αέρα και τις μυρωδιές των λουλουδιών, σ’ έκλεψαν τον ήλιο… Έχεις βαρύνει από τον πόνο… και τις νυχτιές από το κλάμα, τα μάτια σου στάζουν αίμα, αντί για δάκρυα… γύρνα πίσω καρδιά μου, ο κόσμος αυτός, δεν είναι άλλο για σένα…

Έπιασε ξαφνικά μια δυνατή και ταυτόχρονα απαλή βροχή, τα μούσκεψε όλα και τα φύλλα της καρδιά μου γέμισαν από τις δροσοσταλίδες της! Κάθομαι και την βλέπω πως πέφτει απαλά και κάνει νεραϊδοχορούς επάνω στο πεζούλι του παραθυριού μου. Χιλιάδες σταγόνες έρχονται μαζί, μια δυνατά, μια κόντρα λες και φοράνε αιθέρια πόδια και ζωγραφίζουν βήματα μαγικά, αόρατα, διαμαντένια και μ’ ασημένια πέλματα πατάνε πάνω στα βρεγμένα φύλλα! Αααχ βροχή μου όμορφη και δροσερή, ξύπνα με, εξάγνισε και καθάρισε με, κάνε με πάλι παιδί και λύτρωσε με. Άσε με να τρέξω πάλι στους κήπους τους παλιούς, που ήταν γεμάτοι παρτέρια…

Να σκύβω να κόβω πετούνιες που μέσα τους είχαν κρυμμένους της φύσης τους θησαυρούς… Μικρά ζωύφια που έβρισκαν απόγειο μέσα στο βάθος των λουλουδιών, για να γλυτώσουν από των πουλιών τις μύτες. Δυνάμωσες βροχή μου και μου μιλάς, μου ψιθυρίζεις, πόσο άδικα χαμένη ήμουν σε καιρούς χαλεπούς; Πες μου για τα μύρια πάθη μου, τα χίλια μου τα λάθη και πως τα πιο πολλά τα έκανα, κρατώντας λάθος πυξίδα… Ξεμπρόστιασε με τώρα βροχή, πέστα μου έξω από τα δόντια, όπως τώρα σε κοιτώ εδώ, πλύνε το πρόσωπο μου και τη ψυχή μου κάνε την ελαφριά και μεταξένια…

Θέλω να φύγω μακριά από δω βροχή, θέλω να πάω ένα ταξίδι, τίποτα να μη κουβαλάω από τα παλιά, να μην πάρω μαζί μου τα λάθη… Εκεί που θα πάω θέλω να μεταμορφωθώ, να ξαναγεννηθώ, να κάνω μια μεγάλη υπέρβαση και να μάθω να μ’ αγαπάω… Βρες μετά κι ένα γιαπί για μένα κι άσε με εκεί να κλάψω, μέχρι να γίνει πάλι πρωί, να δω και πάλι τον ήλιο της νιότης μου, μόνο έτσι οι πληγές θα κλείσουν…. Και στ’ ορκίζομαι βροχή, μες από τα δάκρυα μου που θα χυθούν πάνω στη γη, η πετούνιες της χαμένης μου ζωής… και πάλι θ’ ανθίσουν…

Σκέφτομαι πως να πάω πάλι στο κάθισμά μου, θέλω να είμαι πολύ ήρεμη, αλλά άραγε θα την βρω εκεί; Ή θα έχει εξαφανιστεί, αν είναι μια από τους τριάντα χιλιάδες αθάνατους του Δία, που είναι οι φύλακες των θνητών, αυτή μπορεί να είναι ο δικός μου φύλακας; Μου είπε… πως εγώ την κάλεσα με τις σκέψεις που έκανα…

”Εσύ με κάλεσες, οι σκέψεις κι οι ανησυχίες σου το έκαναν… Διψάς για την αλήθεια και θέλεις να μάθεις, έχεις πολύ δρόμο, πρέπει να είσαι δυνατή! Πρώτα θα πέρασεις μέσα από την ίδια σου αλήθεια, αλλά στο τέλος θα μάθεις”!

Στεγνώνω το πρόσωπο μου και ξανακοιτάζομαι στον καθρέπτη, με ρωτάω… είμαι το είδωλο της ανυπαρξίας; Είναι η ανυπαρξία είδωλο μου; Έχω ως οδηγό μου το Νου της ψυχής μου, την αγαθή μου πρόθεση, για την αλήθεια; Σήμερα έμαθα πως όλοι μας βαδίζουμε στο σκοτάδι, στην ανυπαρξία, οι περισσότεροι σχεδόν, αν όχι όλοι, δεν το βλέπουμε γιατί δεν σκεφτόμαστε ποτέ μ’ αγαθή πρόθεση, αλλά πάντα με το “ΕΓΩ” μας και για το λόγο αυτό, με ρωτάω…

Ζω στο είδωλο της ανυπαρξίας μου; Εδώ και κάτι μέρες, ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή μου, εγώ θέλω να πιστέυω πως η αιτία είναι εκείνος, αλλά μάλλον η αιτία, είναι η ίδια μου η οντότητα, ή ίδια μου η ύπαρξη, η ίδια μου η υπόσταση… Σαν άδολο “ΟΝ” που ίσως είμαι, περιφέρομαι άσκοπα και χωρίς νόημα πάνω στην ΠΛΑΝΗ – ΤΗ – (Σ) – ΓΑΙΑΣ;

Άρχισε το τρένο να τρέχει πολύ, έπαψε να γρατζουνάει το σίδερο που άκουγα πριν λίγο. Πήρε φόρα και πάει στο ταξίδι του μαζί με μένα, που ακόμα δεν έχω αποφασίσει που θέλω ακριβώς να πάω. Μετά από αρκετή ώρα ήρθε και κάθισε απέναντι μου μια γηραιά κυρία, μόλις ήρθε, με χαιρέτησε ευγενικά και μου έκανε νεύμα αν επιτρέπεται να καθίσει. Είναι ντυμένη ντεμοντέ κι έχει στα μαλλιά της από κείνα τα μπικουτί που έκαναν κάποτε οι γυναίκες της προπολεμικής εποχής. Την παρατηρώ και μου κάνει εντύπωση, είναι πολύ περιποιημένη και παρ’ όλο που τα χέρια της είναι αρκετά γερασμένα, το πρόσωπο της είναι μια χαρά. Αρχίζει να μιλάει, λέγοντάς μου…

-Οι χρηματοσωτήρες της πατρίδας, είναι τσιπαρισμένα κοπρόσκυλα… Πότε θα κοιτάξτε μέσα σας εσείς οι νέοι, πότε σας ρωτάω;;; Μετά λύπης μου κάθε μέρα διαπιστώνω… πως παντού υπάρχουν χαμηλής νόησης ”αντικείμενα – άτομα” και δεν εννοώ εσένα, αλλά κάποια που στερούνται προσωπικής νόησης και γνώσης… Πιστεύουν ακόμα σ’ άλλους ταγμένους αγύρτες, αντί στον εαυτό και στην ψυχή τους…

-Αγάλι – αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι… της απαντώ εγώ…
-Πιο αγάλι κοπέλα μου, μετά από χιλιάδες χρόνια; Το μέλι έγινε πέτρα και το αγάλι πρέπει να γίνει τσεκούρι!! Πως να πω όμως ότι δεν συμφωνώ; Δεν μπορώ να στο πω, αλλά ωσάν ανήσυχο πνεύμα που είμαι, περπατώντας πάνω στα λιμνάζοντα ύδατα κλοτσάω, μπας και κουνήσω και ξυπνήσω κανέναν κοιμισμένο, γέρασα βλέπεις, γέρασα κι ακόμα το κάνω…
-Το πιστεύω αυτό που λέτε, αλλά όμως δεν το αποδέχομαι, εγώ είμαι πολεμίστρια για ν’ αποδεχτώ κάτι τέτοιο και να σας πω κάτι; Δεν μεγαλώνουμε, μας μεγαλώνουν με τον χρόνο που επινόησαν…
-Έτσι λες; Πάντως το πα χτες στα παιδιά μου πως είμαι πολύ αισιόδοξη, ξέρω τι παιδιά έχω, αλλά βλέπω και τα παιδιά των άλλων κι έτσι δεν τρέχουν δάκρυα από τα μάτια μου…

Όταν έλεγε αυτά τα λόγια, μετά βίας συγκράτησε τα δάκρυα της. Αφέθηκε στο πίσω κάθισμα κι έκλεισε τα μάτια, είναι περίεργο πως σ’ αυτήν την τόσο μοντέρνα εποχή που ζω, αντάμωσα στο τρένο μια κυρία που είναι μιας άλλης εποχής και την έχω αυτή τη στιγμή απέναντι μου. Αυτή ξεκουράζεται κι εγώ σαν ένα περίεργο παιδί, την περιεργάζομαι. Τα μάτια της κάθε άλλο παρά στεγνά είναι, όλη η παρουσία της έχει ένα μυστήριο, το άρωμα της πρέπει να είναι από πικροδάφνη. Αναρωτιέμαι πόσων ετών να είναι, άσχετα απ’ αυτό που της είπα, ο χρόνος την έχει φθείρει κι είναι γριά, μπορεί να είναι κι 90 ετών. Είπε για τα παιδιά της, που πρέπει να είναι αρκετά μεγάλα, πάντως όσο και να είναι, πρέπει να είναι πολύ τυχερά που την έχουν μητέρα, έχει πάνω της κάτι που σε μαγεύει!! Ανοίγει ξαφνικά τα μάτια της και με ρωτάει…

-Είσαι ερωτευμένη;
-Ναι, είμαι πολύ… αλλά…
-Δεν έχει αλλά… Θες να φύγεις, αλλά πως να φύγεις; Το πράμα θέλει μεγάλη προσοχή, γιατί ο ορισμός είναι τορπίλη που την παίζει στα χέρια του ένα μικρό παιδί και δεν ξέρει τι είναι… Ο έρωτας είναι τέχνη, ώστε να φύγεις έτσι… που η σφαγή που θα νιώθεις να είναι πιο σφαγερή από τη σφαγή που νιώθει ο σύντροφος, που αφήνεις. Αν εκείνος πονάει τρεις, εσύ να πονέσεις εννιά. Εδώ σε θέλω κάβουρα, που λένε, να περπατάς στα κάρβουνα. Χόρεψες ποτέ σου το χορό του αναστενάρη χωρίς να είσαι αναστενάρης;
Χαίρε Σία μου, υιέ των θεών, είσαι ο ακαταμάχητος ανήρ, ο ενδυνάμωση της ψυχής και το παν της πλάσης μου όλης! Είσαι εκκαλύπτων ο χρόνος εις το φως άγει!! Μτφρ: ο χρόνος αποκαλύπτει τα πάντα και τα φέρνει στο φως!! Τώρα όμως θα μου επιτρέψεις να κάνω ότι έχω βάλει σκοπό κι όταν θα γυρίσω, θα ψάξω να σε βρω. Όλες αυτές τις μέρες μιλάμε από την ψυχή με την ψυχή, όταν όμως γυρίσω και σε βρω, θα μιλάμε αλλιώς και θα ζούμε συμπαντικά, αν φυσικά το θελήσουν κι οι θεοί, αλλιώς θα είμαι εγώ εδώ κι εσύ εκεί. Αλήθεια που είσαι τώρα εσύ;

Έχεις γίνει κομμάτι και μέρος της ζωής μου, αλλά δεν ξέρω καν που είσαι τώρα… και που ζεις; Παίρνω το σάκο στον ώμο και κλειδώνω το σπίτι μου που είναι στην Περιοχή, Ψυχής και γωνία, διεύθυνση Φαιδράς Πορτοκαλέας και Μελωδικών Ωδών 120. Είναι μια μονοκατοικία με θέα στον 45ο παράλληλο ονείρων, από το ένα της παράθυρο βλέπεις το φεγγάρι κι από το άλλο την Ανατολή. Τώρα η κάτοικος αυτού του σπιτιού θα πάει να βρει τον κόσμο της και μπορεί να βρει τον κόσμο όλο! Φεύγοντας μουρμουρίζω δυνατά…

Έφυγα από το σπίτι μου τόσο πολύ βιαστικά, κάτι με ωθεί να κάνω ότι έχω αποφασίσει, δεν σκέφτηκα καν να πάρω το αυτοκίνητο μου και βαδίζω με τα πόδια μέσα στην έρημη μεγαλούπολη. Ο κόσμος της είναι σαν να ‘χει χαθεί, ή κοιμάται όπως κοιμάται πάντα, στον ύπνο του δικαίου. Εγώ βαδίζω μόνη και πολύ βιαστικά, σε μια πόλη που μοιάζει νεκρή, μετά από αρκετή ώρα φτάνω στο σταθμό των τρένων, λες και κάτι με τράβηξε να ρθω εδώ, που τον είδα για πρώτη κι έπεσα στην αγκαλιά του. Κοιτάζω γύρω μου σαστισμένη κι απορώ με την τόση νέκρα, νιώθω σαν να χάθηκε ο χρόνος και πήρε τα πάντα από γύρω μου κι όλοι χάθηκαν μέσα του.

Ανεβαίνω στο τρένο και ψάχνω να βρω την θέση μου για να καθίσω, την βρίσκω, κάθομαι και περιμένω ν’ αρχίσει το ταξίδι μου, ξέρω πολύ καλά πως σε λίγο θα κλείσουν οι πόρτες και θ’ ακούσω πάνω στις ράγες, τον γνωστό ήχο του τρένου. Αρχίζει το τρένο κι είναι σαν να γρατζουνάει πάνω στο σίδερο, ακούγετε κάτι σαν να το εμπόδιζε και τρίζει αρκετά, αλλά με την ταχύτητα που αναπτύσσει, όλα αρχίζουν να παίρνουν το γνωστό τους ρυθμό. Ακόμα δεν έχει ξημερώσει και βλέπω τα φώτα που τρεμοπαίζουν, μια τεράστια πολιτεία είναι όλη η πλάση, μια τεράστια πολιτεία είναι όλη η γη, οι μόνοι που δεν είναι τεράστιοι είναι οι άνθρωποι, έχουν αφεθεί και μοιάζουν… τόσο μα τόσο μικροί.

Βγάζω το μπουφάν μου και βλέπω πως είμαι μόνη στο βαγόνι, κάθομαι ανοίγω το τραπεζάκι του παραθύρου, ακουμπώ το χέρι μου και σαν ένα μεγάλο παιδί, χαζεύω έξω. Όσο τρέχει το τρένο, στο χρόνο που μένει πίσω μου, η μέρα αγκαλιάζει τη νύχτα, την σβήνει με ένα χέρι τρυφερό κι απαλό που είναι γεμάτο με πινέλα και βάφει με τα δικά της χρώματα, ότι είχε καλύψει η γαλάζια νύχτα… Ένα μειδίαμα νιώθω στα χείλη μου κι από αμυδρό χαμόγελο που ήταν, γίνεται έντονο και βάζω τα γέλια.

 

Είσαι ελεύθερη, φωνάζει η φωνή της ψυχής μου, είμαι επιτέλους ελεύθερη, φωνάζω δυνατά κι εγώ!!
Τι κρίμα… που έτσι έμαθαν κάποιοι… Τώρα που πατώσαμε κοιτάμε και λίγο στον ουρανό, όσο θέλουμε λεφτά και τα βάζουμε μπροστά από το καθετί, θα κοιτάμε μόνο κάτω… μήπως και βρούμε κανένα χαμένο σεντ, να το πάρουμε…

Τα στρας και τα φώτα είναι ο Αντίνοος… κι όσο τα ποθούν τους αφήνουν γκαβούς για πάντα και δεν θα βρουν ποτέ, το μονοπάτι της ψυχής τους…

 
© Mona Perises

Comments 0

Ο έρωτας ήρθε από την στέπα

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF