unnamed

Της Ερασμίας Εμφιετζόγλου

Ακόμα μια υπέρβαρη βαλίτσα με στριμωγμένα όνειρα ανάμεσα στα ρούχα. Ακόμη μια φορά εσύ και εκείνη περιμένετε στην πύλη του αεροδρομίου. Η ώρα για την πτήση σου φτάνει. Προτίμησες αυτή τη φορά να πας κατευθείαν στην πύλη χωρίς να χαζολογήσεις στα Duty-Free και να αποφύγεις να σκεφτείς ότι φεύγεις. Εφόσον τό αποφάσισες, θέλεις να τό συνειδητοποιήσεις.
Να αναλάβεις την ευθύνη τoυ.
Πάντα σού άρεσαν τα αεροδρόμια. Ειδικά ο πύργος ελέγχου έτσι όπως στέκεται επιβλητικός. Ίσως σού υπενθυμίζει και αντανακλά πάνω σου τις τάσεις φυγής που έχεις. Σέ ελκύει όχι μόνο η ελευθερία της επιλογής που σού δίνει το αεροδρόμιο να φύγεις  αλλά και η μοναξιά της επιλογής αυτής. Μια μοναξιά που θέλει δύναμη. Και εσύ τήν έχεις. Γιατί κατάφερες να τιθασεύσεις τους φόβους σου. Δε φοβήθηκες τις ‘σκιές’ σου σαν το Βουκεφάλα. Γιατί άλλοι το φόβο τους τόν κάνουν θυμό κι εσύ τόν έκανες όνειρο.
Άλλη μια φορά φεύγεις λοιπόν, λέγοντας όχι στα παλιά τα ναι σου.
Εις το επανιδείν. Ελπίζω δηλαδή σε αυτό το επανιδείν.
Άλλωστε η μόνη ελπίδα σε αυτόν τον κόσμο είναι η επιμονή της ελπίδας.

_

[email protected]
09/12/2015

Γράψε ένα σχόλιο