Στολίσαμε πάλι φέτος


Η κοινή μας ζωή διαλύεται και μοιάζει να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’αυτό πια.
Τα παιδιά είναι πολύ μικρά για να καταλάβουν την διαφορά, αλλά επίσης αρκετά μικρά ώστε να είναι προγραμματισμένα ακόμα να βλέπουν την ελπίδα εκεί που δεν υπάρχει. Μπορεί από την άλλη να έχουν την δυνατότητα να διακρίνουν ακόμα και τις πιο λεπτές της αποχρώσεις, την οποία με το πέρασμα της ηλικία εμείς χάσαμε. Μπορεί να μην φταίνε καθόλου τα γεγονότα και να είναι ο χρόνος που σκοτώνει την ελπίδα τελικά. Ή την ικανότητα να την διακρίνεις. Είναι δύο οι δρόμοι που μπορεί να ακολουθήσεις μετά: ο δρόμος της απογοήτευσης κι εκείνος του ρεαλισμού. Επιλέγεις να πιστεύεις είτε ότι η ελπίδα χάθηκε, είτε ότι δεν υπήρξε ποτέ. Μετά ξεκινά ο πόλεμος.
Ανήκουμε σε διαφορετικά στρατόπεδα κι ας ζούμε κάτω από την ίδια στέγη. Βρισκόμαστε σε πόλεμο, αλλά όχι σε ξεκάθαρο πόλεμο, με κανόνες, κανονικά όπλα και στρατηγικές. Ο πόλεμος δεν έχει κυρηχθεί επισήμως εξάλλου, αλλά υποβόσκει σε κάθε μας πράξη, σε κάθε σκέψη που γίνεται πρόταση και εκστομίζεται ή αλλιώς θάβεται σε κρυφά μέρη του νου και ξεχνιέται από την συνείδηση δίχως να εκτοξευθεί ως κατηγορία, μετατρέπεται όμως σε στρατό ολόκληρο, έτοιμο να επιτεθεί, όταν το απαιτήσουν οι περιστάσεις.
Είμασταν κάποτε στην ίδια πλευρά, αλλά δεν μπορούμε να θυμηθούμε το πώς και το γιατί. Τι ακριβώς μας κρατούσε ενωμένους τόσα χρόνια, απέναντι σε ποιον κοινό εχθρό στεκόμασταν αντιμέτωποι, ποια σχέση μας συνέδεσε, ποια κοινά ιδανικά, όλα αυτά μοιάζουν χαμένα σε ένα παρελθόν που είναι αδύνατον να επιστρέψει. Είμασταν κάποτε σύντροφοι και συνοδοιπόροι, πριν καταλήξουμε αντίπαλοι και εχθροί.
Στολίσαμε το δέντρο με μισή καρδιά, αλλά το βάλαμε στο μέση του σαλονιού φέτος, ώστε να φαίνεται σχεδόν από κάθε γωνιά του σπιτιού. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο συμβολίζει την ελπίδα της γέννησης, της αναγέννησης, ή έστω της αξιοπρεπούς επιβίωσης που υπόσχεται μέρες καλύτερες, οπωσδήποτε πιο φωτεινές κι ευτυχισμένες. Τα φωτάκια που αναβοσβήνουν, σαν την ελπίδα που έρχεται και φεύγει, σαν τους τελευταίους χτύπους μιας καρδιάς που πεθαίνει, δεν περιορίστηκαν στο δέντρο φέτος, αλλά σκορπίστηκαν σε όλο το σπίτι, φωτίζοντας με το χρωματιστό τους φως τα πρόσωπά μας και όλα τα υπόλοιπα στολίδια που έχουν πλημμυρίσει κάθε γωνιά του σπιτιού. Μοιάζει η αγάπη μας να έχει μετατραπεί σε χριστουγεννιάτικα στολίδια που θα εξαφανιστούν με το τέλος των γιορτών. Μια χρωματιστή μπάλα εδώ, ένας χιονάνθρωπος παραπέρα, αηβασίλιδες σε διάφορα μεγέθη, σε μαξιλάρια και τραπεζομάντηλα έχουν μετατρέψει τον χώρο σε παραμύθι, από αυτά που μόνο καλό τέλος μπορεί να έχουν ή έτσι τουλάχιστον υπόσχονται. Τόσο απελπισμένοι για ελπίδα είμαστε φέτος λοιπόν. Η επίσημη δικαιολογία βέβαια είναι τα παιδιά.
Εκείνη κάνει πως δεν τρέχει τίποτα ή τέλος πάντων πως τα πράγματα είναι όπως ήταν πάντα ή όπως θα έπρεπε να είναι. Δεν το έχει πάρει τόσο κατάκαρδα συνεπώς οφείλω να ομολογήσω. Ή μπορεί να το έχει πάρει εξίσου κατάκαρδα με μένα, αλλά αυτός να είναι ο μοναδικός τρόπος που γνωρίζει για να αντιμετωπίσει την πιθανότητα του επερχόμενου τέλους. Νά κάνει πως δεν το βλέπει να έρχεται καταπάνω μας με φόρα δηλαδή. Δεν μπορώ να είμαι μέσα στο μυαλό της για να καταλάβω πως σκέφτεται, οπότε μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω, αφού ο καιρός που μιλούσαμε ανταλλάσσοντας σκέψεις και συναισθήματα φαίνεται να έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Οι ελάχιστες φορές που μιλάμε δίχως θυμό περιλαμβάνουν συζητήσεις σχετικές με την διαχείρηση των υποθέσεων του σπιτιού που μοιαζόμαστε, οι οποίες σπάνια οδηγούν σε ικανοποιητικές λύσεις των προβλημάτων αλλά φαίνεται να μην μας πολυνοιάζει πια.
Οποιαδήποτε άλλη μορφή επικοινωνίας είναι πόλεμος. Φωνές, φιλιά, αγγίγματα, ακόμα και όταν ενώνονται τα κορμιά μας κι ανακατεύονται χυμοί και ορμόνες, ακόμα και τότε άλλη μια μάχη μοιάζουμε να δίνουμε, ανταλλάσσοντας τα σωματικά υγρά σαν πυρά, δίχως να μοιραζόμαστε ούτε κομμάτι μικρό από τις ψυχές μας, στην προσπάθειά μας να περισώσουμε ό,τι έχει απομείνει αλώβητο από αυτές. Ο σώζων εαυτό σωθήτω.
“Ας γκρεμιστούν όλα” υποστηρίζω με το πάθος του απελπισμένου.
“Δεν υπάρχει τίποτα να γκρεμίσουμε. Όλα θα παραμείνουν όρθια, όπως πρέπει να γίνεται κάθε φορά. Θα τα διατηρήσουμε πάση θυσία όρθια εμείς, με όλες μας τις δυνάμεις” υποστηρίζει με το πάθος του ρεαλισμού.
“Ακόμα κι αν χάσουμε τον εαυτό μας;”
“Πάντα υπάρχουν παράπλευρες απώλειες.”
“Είμαστε και εμείς εδώ” φωναζουν τα παιδιά, με το πάθος του θύματος σε έναν ακόμα πόλεμο των δυνατών.
Δεν τα ακούμε γιατί οι φωνές τους χάνονται κάτω από τον ήχο των χριστουγεννιάτικων τραγουδιών που παίζουν ασταμάτητα από το ηχείο στο σαλόνι.
“Θα δυναμώσεις λίγο την μουσική; Μέρα πού’ναι, όλα πρέπει να μοιάζουν γιορτινά.”
Υπακούω δίχως αντιρρήσεις. Η απογοήτευση υποχωρεί μπροστά στα επιχειρήματα του ρεαλισμού, μέχρι την στιγμή της έκρηξης, η οποία φαίνεται ακόμα να αργεί. Μέρα πού’ναι θα έπρεπε όλα να είναι γιορτινά. Αφού δεν είναι, ας φαίνονται τουλάχιστον.


Comments 0

Στολίσαμε πάλι φέτος

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF