Πίναμε μπίρες με τη Φωτεινή σε ένα μπαρ, καθισμένες μπροστά από έναν καθρέπτη. Ήταν άγευστες, ακριβές, με 14% αλκοόλ.  Καίγαμε ένα εγκεφαλικό κύτταρο με κάθε γουλιά και κάθε λέξη που λέγαμε. Παρατηρούσαμε τον κόσμο γύρω μας κι ακούγαμε σκόρπιες λέξεις, σαν αυτές που ακούς όταν περπατάς στην Τσιμισκή σε περίοδο εκπτώσεων ”Αλήθεια”, ”έρχομαι”, ”ναι μωρουλίνι μου, έρχομαι”, ”φοβάμαι να πάω”. Όλες οι λέξεις και οι φράσεις εκεί μέσα μου φάνηκαν αδιάφορες για πρώτη φορά, ίσως επειδή σκεφτόμουν ότι θα πλήρωνα 10 ευρώ για μια μπίρα που με δυσκολία κατάπινα. Ευτυχώς, η μουσική είχε αγγίξει την playlist των blues και η ατμόσφαιρα ήταν ευχάριστη.

Η πιο ενδιαφέρουσα φράση ήταν ”Με καυλώνει εγκεφαλικά”, από ένα κοριτσάκι 15-16 ετών σε μια συζήτηση με την, επίσης, νεαρή φίλη της. Φορούσε ένα δείγμα ρούχων και ανατρίχιαζε κάθε φορά που άνοιγε η πόρτα και έμπαινε μέσα πελάτης, μειώνοντας κατά 3 βαθμούς τη θερμοκρασία της. Η φίλη της ζήτησε εξήγηση γι’ αυτό που μόλις άκουσε. ”Να ρε παιδί μου, φασωνόμαστε στο δρόμο και μόλις μου πει μια λέξη, νιώθω ότι τον θέλω. Έχουμε πνευματική σχέση.” Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΜΥΑΛΟ, ΛΕΩ ΕΓΩ ΤΩΡΑ.

Είχα ξεχάσει την άσχημη γεύση της μπίρας. Μπορεί να είχε εισχωρήσει στον πυρήνα του εγκεφάλου μου, κάνοντάς με να αλλάζω θερμοκρασίες με περίεργη συχνότητα.

”Μιλάμε στο τηλέφωνο και μου λέει: Ανυπομονώ να σε δω κουκλάρα μου. Όταν με λέει κουκλάρα του, τρελαίνομαι. Αυτό είναι εγκεφαλική καύλα, να σε σκέφτεται και να τρελαίνεται.” συνέχισε. Η άλλη έτρωγε το ποπ κορν, γνέφοντας καταφατικά και φτύνοντας τα σποράκια.

Η Φωτεινή κοιτούσε εμένα μέσα από τον καθρέπτη, εγώ τον εαυτό μου (χάλια έβαλα το eyeliner) και με την άκρη του ματιού μου, αυτές.

”Η εγκεφαλική καύλα βρίσκεται στο ότι μιλάμε συνεχώς για διάφορα γενονότα και γελάμε” όχι, δε θα μιλήσω.

”Η εγκεφαλική καύλα βρίσκεται στο ότι μου λέει συνέχεια πως με σκέφτεται γυμνή” ΚΡΑΤΗΣΟΥ, ΠΙΕΣ ΤΗ ΜΠΥΡΑ ΣΟΥ, μου λέω, σε έναν από τους ατελείωτους εσωτερικούς μονολόγους μου. Ωραία, θα το αναλύσω μέσα στο μυαλό μου για κανένα λεπτό, κοιτώντας στον καθρέπτη το άτσαλό μου είδωλο. Ας κοιτάξω και το είδωλο της Φωτεινής που πίνει τη δεύτερη μπίρα της, με τις φύτρες της να πετάνε, παρατηρώντας γύρω της μελαγχολικά.

Αρχικά, δεν είναι ανάγκη κάποιος να χρησιμοποιήσει καν το σώμα σου και του για να νιώσεις την παραμικρή καύλα(συγγνώμη για την ακατάλληλη λέξη, απλά μου αρέσει ο ήχος που κάνει το ”υ” με το ”λ”). Μπορεί να μη σε έχει αγγίξει ποτέ, να μη σε έχει δει ποτέ. Μπορεί να έχει ακούσει μόνο τη φωνή σου, μπορεί να σε είδε στο όνειρό του κι εσύ να μην υπάρχεις καν. Ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχει εγκεφαλική καύλα. Μιλάμε για ένα συναίσθημα που σου ”σκαλώνει” το μυαλό, που σε κάνει να μην ενδιαφέρεσαι για καμία επαφή με τίποτα και κανέναν, μόνο για επαφή με αυτά που σου λέει ο άλλος, ή με αυτά τα μικρά που κάνει. Ίσως μιλάμε για ένα μαζωχιστικό συναίσθημα, που καμία σφαλιάρα ή έντονο βλέμμα απ’ τον τέρμα αριστερά στον καθρέπτη δε μπορεί να αντικαταστήσει.

Δεν έχει απαραίτητα σχέση με πρόστυχα λόγια, δεν είναι απαραίτητα πρόστυχο αυτό που σου προκαλεί. Απλά κολλάς, προβληματίζεσαι, χαίρεσαι, σκέφτεσαι περισσότερο. Δεν έχει να κάνει με μια σέξυ φωτογραφία που θα στείλεις σε κάποιον. Έχει να κάνει με την έξυπνη απάντησή του και τον τρόπο που θα χειριστεί μια τόσο συνηθισμένη πράξη.

Δεν έχει να κάνει με τη ζήλια που νιώθεις όταν ο άλλος πηγαίνει με άλλες 80. Δεν είναι ζήλια αυτό. Δε θα ‘πρεπε να σε νοιάζει, δε θα ‘πρεπε καν να το σκέφτεσαι. Αυτό που θα ήταν άξιο προβληματισμού, είναι το αν κάποια από αυτές τις 80 μπορεί να κάνει το μυαλό του να κολλήσει για έστω ένα λεπτό, να καεί, να μη σκέφτεται. Όπως τις φορές που του έλεγες βλακείες και σε κοιτούσε στα μάτια με απορημένο βλέμμα, σηκώνοντας τα φρύδια και τελικά ξεσπούσε σε γέλια. Τότε δε χρειάστηκε ούτε να εκθέσεις τον εσωτερικό σου σωματικό κόσμο σε κοινή θέα, ούτε να βαφτείς σαν να πήγαινες στην τελευταία εμφάνιση της Βανδή για το 2001. Τον είχες εκεί, δικό σου, για λίγα λεπτά. Είχες εισχωρήσει στο μυαλό σου. Κάτι που δε μπορεί εύκολα να αποβάλλει απ’ αυτό.Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα εγκεφαλικής καύλας, μικρή μου λατέρνα που κρυώνεις τώρα που άνοιξε η πόρτα. Δε θα ‘ρθω να σου πω τη γνώμη μου για τις βλακείες που λες τόση ώρα στη φίλη σου που δε σε ακούει καν. Μπορεί να έχω και άδικο. Η Φωτεινή πετάει σε μια ώρα και πρέπει να φύγουμε.

Πέρασε το ένα λεπτό που υποτίθεται σκεφτόμουν. ”Φωτεινή, πάμε; πετάς σε μία ώρα.”

”Μια χαρά.Φύγαμε.”

Στο μυαλό μου έπαιζε το soundtrack που προσπαθούσα εκείνη τη στιγμή να δημιουργήσω ‘‘I WANNA FUCK YOUR BRAINS OUT, I WANNA FUCK YOUR BRAINS OUT” με τη Φωτεινή να χορεύει σε έναν άσχετο, δικό της ρυθμό, κι εμένα να ακολουθώ σκεπτόμενη την απαίσια πικρή γεύση της μπύρας στη γλώσσα μου και το μυαλό μου. Α, και το 10ευρο που έδωσα χωρίς λόγο. Και τα 1000 ευρώ σε μπύρες που θα χρειαστώ για την ψυχική μου οδύνη.6477959401_ca2c43eb4c_b

6 Comments F*ck your brains out

  1. Profile photo of Γαλατοπούλου ΜάρθαΓαλατοπούλου Μάρθα

    Άκουσα χτες την Καρυστιάνη να λέει πως αυτά που ονειρευτήκαμε να γίνουν, ακόμη κι αν δεν έγιναν ποτέ, έχουν το δικό τους ειδικό βάρος στο παρελθόν μας όπως και αυτά που ζήσαμε. Διάβασα και το δικό σου “…μπορεί να σε είδε στ’ όνειρό του κι εσύ να μην υπάρχεις καν…” τώρα και σκέφτομαι τι είναι στ’ αλήθεια αυτό που ονομάζουμε “πραγματικότητα”

    1. Κιντη Τσεκα

      Έτσι κι αλλιώς, η γραμμή ανάμεσα στην πραγματικότητα, τη φαντασία και το όνειρο είναι πολύ λεπτή. Ο καθένας καθορίζει τι είναι πραγματικότητα γι αυτόν. Θα ‘λεγα πως πραγματικότητα είναι αυτό που σε γεμίζει και σε κάνει να νιώθεις καλά. Κι ας είναι όνειρο. Κι ας είναι φαντασία.

  2. Profile photo of feddfedd

    Πολλά ΜΠΡΑΒΟ όμως σε αυτόν τον αυθόρμητο και χύμα λόγο!!! Πόσο με συνεπήρε… και πόσο ταυτίστηκα… Σ’ ευχαριστώ! 🙂

Γράψε ένα σχόλιο