Καθώς κινώ τη γλώσσα στον ουρανίσκο μου

παρατηρώ ανάγλυφες ρωγμές, όμοιες με χάρτη.

Κάποιες βαθιές, άλλες στρογγυλές, άλλες τρίγωνες.

Δεν ξέρω αν είχαν πάντα αυτό το σχήμα ή αν μεταλλάχθηκαν καθώς μεγάλωνα.

Θα ‘θελα να χαρίσω την ύπαρξή τους στην ανατομία μου 

και στην ανατομία κάθε ύπαρξης, όμως αδυνατώ να το κάνω.

Λειτουργούν σαν μια αποκρυπτογράφηση, δική μου.

Πιθανό είναι να υπήρξαν κάποια στιγμή ιστορίες μου, που εγώ κατάπια με βία.

Αυτές είναι οι βαθιές γραμμές.

Ίσως είναι εικόνες από ”πίνακες”, κάποιες από αυτές με συνεπήραν κι έγιναν κύκλοι

και καμπύλες μέσα στο στόμα μου.

Άλλες, είναι λέξεις που δεν έπρεπε να πω και άλλες, λέξεις που δεν είπα.

Βάζω στοίχημα πως οι περισσότερες είναι τραγούδια που φώναξα με όλη μου τη δύναμη.

Αναλογίζομαι τις μορφές που μπορούν να πάρουν στο μέλλον.

Κάποιες (με σιγουριά) θα γίνουν ποιήματα.

Γέρνω το κεφάλι προς τα πίσω και τις αγγίζω ξανά με τη γλώσσα.

Δεν περιμένω να δω ή να ακούσω κάτι, θέλω μόνο να κατανοήσω τον εναλλακτικό

λόγο ύπαρξής τους.

Κάποιες ίσως χρησιμεύουν στο να γεύομαι το κρασί και τον καφέ. 

Κάποιες άλλες για να ελέγχουν τις ποσότητες αλκοόλ που καταναλώνω. 

Αυτές –σίγουρα- δε λειτουργούν. Έχουν υποστεί κάποιου είδους ατροφία, είναι λεπτές.

Το πιο όμορφο απ’ όλα, βέβαια, θα είναι το να αγγίξεις τις γραμμές κάποιου άλλου, 

δεύτερου προσώπου.

Να αποκρυπτογραφήσεις τις δικιές του λέξεις και ιστορίες.

Ένα ειν’ το ελάττωμά τους. Μένουν εκεί, να σου θυμίζουν.

Δεν αλλάζουν σχήμα ή μέγεθος.

Όλα εκείνα που θα επιλέξεις να πράξεις, θα παραμείνουν εκεί.

Στον ουρανίσκο σου.

Με κάθε γουλιά, θα σου ανακαλούν όσα έκανες κι όσα άφησες.

Πως όλα χαράσσονται και μένουν εκεί έως ότου βρεις άλλο σημείο του σώματος 

να εντρυφήσεις και να αναλύσεις.tumblr_o0tt9eoaiM1ufl126o1_500

Γράψε ένα σχόλιο