Της Μοσχούλας Σολάκη

Σε ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο σπίτι, το ίδιο κρεβάτι, την ίδια ζωή…

Όταν η ρουτίνα γίνεται το πάπλωμα που σκεπάζει τα όνειρα τους…

Όταν τα προβλήματα ολοένα και πληθαίνουν, οι λογαριασμοί και οι υποχρεώσεις γίνονται θηλιές  που κάθε μέρα σφίγγουν και πιο πολύ…

Η χαρά παύει πλέον να σε επισκέπτεται….

Τα ψέματα και οι προσποιήσεις για τα μάτια του κόσμου, παίρνουν και δίνουν…

Φοράς ένα ψεύτικο χαμόγελο, ένα από τα πολυφορεμένα σου που σε βγάζει ασπροπρόσωπο κάθε τόσο….

Πετάς και ένα «όλα μια χαρά» και ξεμπερδεύεις…

Που καιρός για περεταίρω αναλύσεις…

Που να κάθεσαι  τώρα να εξηγείς, σε ποιον και τι να καταλάβει…

Που χρόνος για τέτοιου είδους πολυτέλειες…

Έτσι όλοι είναι ευχαριστημένοι ακόμη και συ ο ίδιος κοντεύεις να πειστείς από αυτά που περιγράφεις…

Τι κι αν νύχτες ολόκληρες σου έρχεται να ξεράσεις την ευτυχία που πουλάς στους γύρω σου…

Untitled 1

Αυτήν την τόσο αξιοζήλευτη κατ’ άλλους…

Που κάθε τόσο σου θυμίζουν πόσο τυχερός είσαι και συ πάλι μ’ αυτό το ηλίθιο χαμόγελο γνέφεις το κεφάλι όλο χάρη…

Αυτό το κεφάλι που σου έρχεται να  σπάσεις ώρες, ώρες βαρώντας το στον έρμο τοίχο!

Αναρωτώμενος  με πόση ευκολία τελικά τα έχεις τόσο πολύ μουσκέψει και άντε τώρα στέγνωσε τα…

Άντε να σε δω!

Γράψε ένα σχόλιο