_ΣΥΣΤΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ


50_big

 

του Ειρηναίου Μαράκη

Φαινόταν ότι η μέρα που θα ακολουθούσε δεν θα ήταν και η καλύτερη της ζωής του αλλά όπως και να το δει κανείς είχε περάσει και χειρότερα. Νεφροπαθής στο τελικό στάδιο, δέκα μήνες τώρα – πως περνά ο Χρόνος! – στην διαδικασία της αιμοκάθαρσης, ξυπνούσε πρωί ανα δυο ημέρες και δρόμο για το νοσοκομείο. Ζύγισμα βάρους, τρύπημα χεριών με τις βελόνες, σύνδεση στο μηχάνημα. Στη συνέχεια τέσσερις ώρες, για άλλους πέντε, στο κρεβάτι να προσπαθεί να περάσει η ώρα. Δύσκολος αλλά και επιθυμητός ο καταναγκαστικός, πολλές φορές, ύπνος: μουσική στο mp3, κουβέντα με τους άλλους ασθενείς για το Μνημόνιο, το αναπηρικό επίδομα που αργεί να μπει στον τραπεζικό λογαριασμό, συζήτηση για τους τρόπους μαγειρέματος του χοχλιού…

Σκέψεις να περνούν στο μυαλό για τις συνθήκες της νοσηλείας, την έλλειψη του απαραίτητου προσωπικού, την καθημερινή δουλεία των νοσηλευτών, την αδιαφορία της προϊσταμένης, τις άνωθεν εντολές και παρατηρήσεις για κόψιμο του τσιγάρου από το προσωπικό σε μια απέλπιδα προσπάθεια καταστολής της μόνης διαφυγής μέσα στον φόρτο της δουλειάς. .Ανεπιθύμητες αναμνήσεις να επιστρέφουν – τους δυο μήνες τις νοσηλείας στα νοσοκομεία του Ρεθύμνου και του Ηρακλείου, την εγχείρηση στο χέρι για την δημιουργία φλέβας κατάλληλης για την διαδικασία της αιμοάθαρσης, την νοσοκόμα με το ορθό, αυθεντικό στήθος, τον νοσοκόμο που του την έπεφτε στα ίσια. Αγωνία για την εύρεση εργασίας. Αδυναμία εργασίας σε χειρωνακτικές δουλειές λόγω του προβλήματος στη μέση και παράλληλα η πρόεδρος του συλλόγου νεφροπαθών – στέλεχος μεγάλου κοινοβουλευτικού κόμματος και υποψήφια στις καλλικρατικές εκλογές  – να ψάχνει δουλειά για λογαρισμό του. Μόνο θετικό σημείο κι ας διαφωνούσαν οι άλλοι, “στα αρχίδια μου!” όπως έλεγε σε στιγμές εκνευρισμού, η απαλλαγή ως Ι5 απο τον στρατό και η διαφυγή από τα ηλίθια παραγγέλματα για τους πιο μάχιμους, τις σκοπιές , τις αγγαρείες πέντε λεπτά πριν την κατάκληση των φαντάρων, την ανάμνηση του πειθαρχίου…

Φαινόμενο πάντως υπομονής και στωικότητας την ίδια στιγμή που ήταν αντιμέτωπος με την μεγαλύτερη αλλαγή της ως τώρα, μίζερης ζωής του. Βλέπετε, η ασθένεια απαιτούσε κάποιον μερικό τρόπο αλλαγής σε προηγούμενες συνήθειες. Έπινε για παράδειγμα πολύ ή έτσι έλεγε στις παρέες των επόμενων χρόνων, μπύρα, κρασί και τσικουδιά με τις κανάτες – τώρα νερό με το σταγονόμετρο αλλιώς συσσώρευση στην καρδιά των υγρών και δυσκολία αποβολής ή και ακόμα κίνδυνος για καρδιακή ανεπάρκεια…

~

Έβρεχε και έκανε κρύο. Παιχνίδια με την υπομονή των ανθρώπων ο Απρίλης. Και σήμερα στο κρεβάτι του πόνου. Ξαφνικά εκεί που απολάμβανε το τσουρέκι που έδιναν για πρωινό, μαζί με ζεστό τσάι και δυο μίζερες φρυγανιές, όλα έμελλε να αλλάξουν στο χειρότερο από ότι περίμενε. Ο διευθυντής της Μονάδας Τεχνητού Νεφρού μπροστά του. Αρκετά μεγάλος σε ηλικία, βαθιά, κουρασμένη φωνή, μειδίαμα στα χείλη “συγκατάβασης άραγε ή υποτίμησης, μπορεί βέβαια και ηλιθιότητας, ποιός ξέρει” απότομος χαιρετισμός και η είδηση βόμβα. “Όταν τελειώσεις δεν θα φύγεις αλλά θα περάσεις από το γραφείο μου να σου δώσω μια συστατική επιστολή για τον αντιπεριφερειάρχη ώστε να πας να τον βρεις αύριο και να σου κανονίσει μια θέση στη νομαρχία. Θα πεις ότι σε στέλνει ο Δεσπότης! Θα καταλάβει…”  Άφωνος! Τι είδους εξέλιξη ήταν αυτή; Δουλειά, όχι με τον τρόπο που περίμενε, κάπου πωλητής ύστερα από γνωριμία με τον ενδιαφερόμενο επιχειρηματία για παράδειγμα αλλά δουλειά με διαμεσολάβηση ιεραρχών!  Άμεση κατάρριψη κι απόρριψη μιας στάσης ζωής! “Ποτέ δουλειά με μέσο κι ας είμαι στριμωγμένος!” Τώρα; Πανικός! “Και εδώ δεμένος να μην μπορώ να κουνηθώ, να αδυνατώ να αντιδράσω!” Αμέσως μετά η επιβεβαίωση των φόβων του – τηλέφωνο από άγνωστο αριθμό, η πρόεδρος των νεφροπαθών! Τα ίδια λόγια, κοφτή φωνή, αδυναμία – και πάλι – αντίδρασης, “Μίλησες με τον Κ……. ;” “Ναι.” “Αύριο θα πας λοιπόν, κατά τις 10 στην Νομαρχία να δώσεις την συστατική επιστολή στον αντι-περιφερειάρχη και να του πεις ότι σε στέλνει ο Δεσπότης.” “…” “Να πας, να σου βρούνε μια δουλειά να βγάζεις το χαρτζιλικάκι σου. Στις 10, έτσι;, για να τον βρεις σίγουρα. Θα σε πάρω αύριο τηλέφωνο να μου πεις τι έγινε. Γειά σου Ειρηναίε.” “Γειά σας…καλό μεσημέρι…γειά…”

Αναγκαία η αντίδραση αλλά πως; Πονοκέφαλος, ιδρώτας ποτάμι, πόνος στο τρυπημένο χέρι “θα μου ανέβηκε η πίεση… σίγουρα… γαμώ τον Χριστό μου!… και τώρα;” Κλείνει τα μάτια. Βαθιά αναπνοή. “Μέτρα ως το δέκα και θα ηρεμήσεις” η παλιά, καλή συμβουλή. Ησυχία. Βαθιές αναπνοές. Πρώτη αντίδραση η αποστολή μηνύματος σε έμπιστους φίλους και συντρόφους από το κίνημα, ποιό κίνημα ρωτάς, από το εργατικό κίνημα προφανώς, για μια πρώτη βοήθεια, για μια συμβουλή για να αντιμετωπίσει και – γιατί όχι; – για να αποφύγει αυτή την κατάπτυστη διαδικασία… Γράφει: “Καλημέρα. Θέλω μια συμβουλή επειγόντως αν και μάλλον βρέθηκα προ τετελεσμένων – η πρόεδρος των νεφροπαθών έψαχνε δουλειά για λογαριασμό μου. Θα μου δώσουν λέει μια συστατική επιστολή για να συναντηθώ αύριο με τον Β……. και να πω ότι με στέλνει ο Δεσπότης! Και έτσι προφανώς, θα δρομολογηθεί η συνέχεια ώστε να με βάλουν κάπου. Έπαθα σοκ γιατί αυτά που έκρινα μου χτυπάνε την πόρτα! Δεν θέλω δουλειά με μέσο ή μέσω μεγαλόσχημων! Δίκιο δεν έχω; Τι κάνω σε αυτή την περίπτωση;”

Λίγο αργότερα η απάντηση από τον πρώτο σύντροφο που έλαβε το μήνυμα του. “Έχεις δίκιο. Αλλά δεν νομίζω ότι έχεις επιλογή. Πες του και χαιρετίσματα από το Ρ….. και θα καταλάβει ότι δεν είσαι του Δεσπότη! Καλά αυτό δεν είναι απαραίτητο να του το πεις. Πλάκα κάνω.” Αποκαρδιωτική απάντηση. “Καμμία λύση, λοιπόν;” Κι αυτός που δεν έκλαψε πότε με την ασθενειά του έχυσε δάκρυ καυτό. Καλά, αν όχι δάκρυ καυτό, δεν είναι δα και ο Ξανθόπουλος αλλά τουλάχιστον βούρκωσε από την υπερένταση…

Με αυτό και τα άλλα, πέρασε το τετράωρο στο κρεβάτι του πόνου. Ήρθε η ώρα να αποσυνδεθεί από το μηχάνημα, ενέσεις βιταμινών, δέσιμο της πληγής, μέτρημα του βάρους. “51.900” καλό αποτέλεσμα – σημειώνουν οι νοσηλεύτριες στο βιβλίο ασθενούς. Ακολουθούν συμβουλές για διαχείριση του νερού, σύντομη κουβέντα με τους γιατρούς πάνω στις δυσκολίες της διαδικασίας, μικρές αναφορές για τα προβλήματα της νοσηλείας, την έλλειψη προσωπικού αλλά να, καινούργιοι ασθενείς – ένας ηλικιωμένος με κομμένα και τα δυο πόδια “άτιμο ζάχαρο!”, ο έχων πολλές αμαρτίες Μάρακας κι άλλοι πολλοί που περιμένουν να συνδεθούν. Ένα βιαστικό αντίο “ευχαριστώ πολύ! καλή συνέχεια σε όλους, καλή κάθαρση!” κι επιστροφή στο πρόβλημα της συστατικής.

Το γραφείο του Κ……. “Καλώς τον! Ορίστε. Θα την παραδώσεις στον αντι-περιφερειάρχη. Θα προσπαθήσει για κάποια θέση, ημιαπασχόληση για την αρχή και ύστερα θα δούμε. Να είσαι εκεί κατά τις δέκα όπως είπαμε.” “Ευχαριστώ πολύ” το ψέλλισμα αντί για άρνηση όπως υπολόγιζε. “θα είμαι εκεί. Γειά σας.”

~

Η επόμενη μέρα. Καθ΄οδόν για τα γραφεία της αντιπεριφέρειας, στο ραντεβού με τον αντιπεριφερειάρχη. Σήμερα ο Απρίλιος έχει στολιστεί με όλα τα όμορφα της άνοιξης. Τις μυρωδιές της ανανεωμένης φύσης, τον καθαρό γαλανό ουρανό, με τον ήλιο σε όλο το μεγαλείο του, γλυκό – γλυκύτατο αεράκι. Πέντονες παραισθήσεις, σκέψεις, συναισθήματα. Τιτίβισματα πουλιών τα κορναρίσματα των αυτοκινήτων, ύμνοι στο υπέρτατο κάλλος οι βρισιές των οδηγών και μια τρομερή ιδέα να περάσει στο χαρτί αυτή την απίστευτη ιστορία…

Το κτίριο της αντιπεριφέρειας στην πλατεία Δικαστηρίων. Ξεκίνησε να χτίζεται επί Οθωμανών ως στρατιωτικό νοσοκομείο και απωπερατώθηκε επί Κρητικής Πολιτείας. Στον δεύτερο όροφο θα παρατηρήσεις μια σειρά πορτρέτων με τους Ύπατους Αρμοστές της περιόδου της ημιαυτονομίας, τους νομάρχες επί δημοκρατίας και Χούντας και Κατοχής… Στον ίδιο όροφο θα δεις το άγαλμα της Ελευθερίας που τα ερείπια του κείτονται στο Ακρωτήρι ξεχασμένα κι ένα ζωγραφικό έργο του Κουνάλη με το περιστέρι της Ειρήνης να πετάει μέσα σε άπλετο βαθύ μπλε κι άγνωστο προορισμό…

Φτάνει λοιπόν, στην γραμματεία του αντιπεριφερειάρχη με τον νυσταγμένο υπάλληλο και τη σνομπ, ξανθιά γραμματέα. “Ο κ. Β……. βρίσκεται σε σύσκεψη.” Αναμονή είκοσι λεπτών που φοβόταν ότι θα του φαίνονταν αιώνας αλλά κύλησαν σαν νεράκι. “Παρακαλώ, περάστε”  η ειδοποίηση και νάτος εκεί που δεν ήθελε να πάει… Ο κύριος αντιπεριφερειάρχης! Ψηλός, ασπρομάλλης με μουστάκι. Πίσω του ένα πορτρέτο του Ελευθέριου Βενιζέλου. Πρώτη γνωριμία, δίνουν τα χέρια. Παραδίδεται η επιστολή. “‘Έρχομαι εκ μέρους του Δεσπότη.” “ Του Δ…….;” “Μάλιστα” ¨Εσύ είσαι ο παθών;“ “Ακριβώς”. Ανάγνωση της επιστολής και απάντηση. “Προς το παρόν δεν έχω τίποτα αλλά είναι ένα πρόγραμμα που τρέχει εντός του Απρίλη, ίσως πάρει και όλον τον μήνα, και θα κοιτάξω εκεί. Δεν μπορώ να σε βάλω πουθενά αλλού. Άφησε όμως όνομα και τηλέφωνο και θα σε ενημερώσω αν έχω κάτι.”

Αυτό ήταν. Σημείωση των απαραίτητων, τοποθέτηση του φακέλου σε περιόπτη θέση “για να θυμάμαι” ξανά χειραψία, χαιρετισμός και αποχώρηση. Βαθιά ανάσα. “Πάει κι αυτό…είδες; Δεν ήταν τίποτα…θα περιμένουμε” το σχόλιο του πατέρα από το τηλέφωνο “το μεσημέρι θα είσαι για φαί, έτσι;”

Κλείνει το τηλέφωνο. Κοιτάει απέναντι. Η στρογγυλή πλατεία, ευρωπαικής τεχνοτροπίας από την εποχή που η αστική τάξη της πόλης έχτιζε το κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της, απλώνεται μπροστά του.  Στο μέσον της ένα άγαλμα του Βενιζέλου – και πάλι. Τέμνεται από την λεωφόρο Ηρώων Πολυτεχνείου, την κάποτε καταπράσινη, που οδηγεί στη πολυπόθητη θάλασσα. Αλλά δεν αντέχει, ακόμα ένα ερώτημαγυρίζει  στο μυαλό… Σχολιάζει σχεδόν φωναχτά: “Στριμωγμένος από δουλειά, με αναπηρικό επίδομα ανά δυο μήνες, με αδυναμία χειρωνακτικής εργασίας, χωρίς άλλη εναλλακτική και σε μια διαδικασία που δεν ξεκίνησα εγώ… υπήρχε περίπτωση να κάνω αλλιώς;” για να ακολουθήσει η ηχηρή απάντηση “Όχι! Ας παίξω λοιπόν τον ρόλο μου!” και τον έπαιξε… Περίμενε τα νεότερα, που περιττό και να σου το πω αλλά δεν ήρθαν ποτέ… Τώρα άλλα ζητήματα έπρεπε να προηγηθούν. Πως να οργανώσει από πλευράς του το αντιπολεμικό – αντιβασικό συλλαλητήριο της Κυριακής, πως να βγει για καφέ με την Ξ……, πως, πως…, πως…

Τα κορναρίσματα των αμαξιών και τις  βρίσιες των οδηγών πάντως, τα άκουγε ακόμα ως τιτιβίσματα πουλιών και ύμνους στο υπέρτατο κάλλος… “Θα πρέπει να είμαι τρελός” μονολόγησε “σίγουρα θα είμαι τρελός! Αλλά πως να το κάνεις… όλα αντιμετωπίζονται… η τρέλα μου… ποτέ!”

 

*πρώτη δημοσίευση στο λογοτεχνικό εγχείρημα ONE:STORY_μια ιστορία κάθε μέρα του συγγραφέα Γιάννη Φαρσάρη

**τα χρόνια περνάνε, έχουν γίνει κάποιες, απαραίτητες θέλω να πιστεύω, αλλαγές στο διήγημα – ευχαριστώ κι από αυτό εδώ το βήμα τον Γιάννη Φαρσάρη για την ευκαιρία να διαβαστεί το διήγημα μου απο ένα ευρύτερο κοινό

Comments 0

_ΣΥΣΤΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF