Μητρική παρουσία


thumbnail

 

Το ατύχημα

Το τρένο έτρεχε. Πήγαινε γρήγορα, για να προλάβει, για να μην αργήσει. Ο οδηγός ήθελε να είναι πάντα στην ώρα του, να μην έχει κανείς παράπονο. Οι επιβαίνοντες να είναι ευχαριστημένοι με τις παρεχόμενες υπηρεσίες, οι ανώτεροι του μηχανοδηγοί και διευθυντές να μην έχουν παράπονο από τη δουλειά του.

Σήμερα ήταν μια ημέρα όπως όλες οι άλλες. Το πρωί σηκώθηκε νωρίς από ένα όνειρο που είδε. Είδε ότι πάτησε ένα χελιδόνι με το τρένο. Ήταν στις ράγες, κοιτούσε το τρένο να έρχεται, και δεν κούνησε, δεν πέταξε μακριά, μέχρι που έγινε το μοιραίο. Μετά ξύπνησε, ιδρωμένος και ανήσυχος.

Το τρένο προχωρούσε με σταθερή ταχύτητα και έκανε τη συνηθισμένη του διαδρομή. Σε μια στάση, ο οδηγός παρατήρησε ένα χελιδόνι, το οποίο καθόταν σε ένα παγκάκι και παρατηρούσε τον κόσμο που πηγαινοερχόταν. Ο οδηγός ανατρίχιασε. Μια σταγόνα ιδρώτα άρχισε να τρέχει στο σβέρκο του, μέχρι που έφτασε στην αρχή της πλάτης του και απορροφήθηκε από την μπλούζα του.

Το τρένο δεν κατάφερε να φτάσει στην επόμενη στάση. Λίγο πριν τη στάση, εκτροχιάστηκε. Άρχισαν να συμπιέζονται βαγόνια, να θρυμματίζονται τζάμια και να χάνονται ζωές. Το χελιδόνι πέταξε μέχρι τον επόμενο σταθμό. Πέταξε πάνω από τα συντρίμμια, βλέποντας τον οδηγό ανάμεσα σε θρύμματα τζαμιών και κονιορτοποιημένα σίδερα. Ήταν νεκρός.

Οι ειδήσεις ανέφεραν ότι υπήρχαν τριάντα τρεις νεκροί και δεκάδες τραυματίες. Ανάμεσα τους πολλοί ήταν σοβαρά και κινδύνευε η ζωή τους. Στους τραυματίες συμπεριλαμβάνονταν παιδιά και μία έγκυος γυναίκα στον ένατο μήνα. Ήταν σκέτη τραγωδία.

Η ζωή πριν

Η Μαίρη ήταν έγκυος στον ένατο μήνα. Πριν από αυτή την εγκυμοσύνη είχε νιώσει και βιώσει τον πόνο της απώλειας. Με τον άντρα της, τον Σπύρο ήταν παντρεμένη σχεδόν τρία χρόνια. Ήταν ένα ευτυχισμένο και αγαπημένο ζευγάρι. Έμεναν μαζί σχεδόν τα διπλάσια χρόνια και γνωρίζονταν καλά μεταξύ τους.

Λίγο μετά το γάμο τους κατάφεραν να πάνε ένα ταξίδι στο εξωτερικό, στη ρομαντική Βενετία. Λίγες ημέρες εκεί ήταν αρκετές για να επιστρέψουν ανανεωμένοι. Η Μαίρη είχε επιστρέψει και με κάτι ακόμα, το οποίο έμαθε περίπου ένα μήνα αργότερα. Η εγκυμοσύνη ήταν το καλύτερο δώρο και για τους δύο. Ήθελαν πολύ ένα παιδί και τώρα τους δινόταν η ευκαιρία να αποκτήσουν το πρώτο τους.

Στο τρίτο ραντεβού με το γυναικολόγο της έμαθε την πικρή αλήθεια. Το παιδί δε μεγάλωνε. Είχε σταματήσει να αναπτύσσεται. Ο γιατρός της την ενημέρωνε ότι ήταν κάτι σύνηθες και ότι όλα τα ζευγάρια είχαν και από μια τέτοια ατυχή εγκυμοσύνη.

Πέρασαν κάποιοι μήνες και το παιδί δεν ερχόταν. Το επόμενο καλοκαιράκι είχαν σκεφτεί να πάνε πάλι ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Η Μαίρη πάντα ήθελε να δει από κοντά το Λονδίνο. Τα γεγονότα όμως, τους πρόλαβαν. Δεύτερη εγκυμοσύνη στην καρδιά του Χειμώνα. Η χαρά του ζευγαριού δεν μπορούσε να χωρέσει σε κανένα καλούπι.

Τρίτο ραντεβού με το γιατρό, η Μαίρη πίκρανε πάλι τα χείλη της με τα δάκρυα της απώλειας. Το έμβρυο ήταν νεκρό. Η ανάπτυξη είχε σταματήσει λίγες ημέρες πριν. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί να συμβαίνει αυτό. Ενώ ήθελε τόσο πολύ να γίνει μητέρα, τώρα έβλεπε ότι έπρεπε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει συναισθηματικά βουνά για να πετύχει την επιθυμία της αυτή.

Άφησαν στην άκρη και αυτή την ατυχία. Πήγαν στο τέλος του καλοκαιριού στο Λονδίνο. Μετά επέστρεψαν στην καθημερινότητα τους και στη ρουτίνα τους. Δεν ήθελαν να προσπαθήσουν πάλι τόσο άμεσα για παιδί. Η εγκυμοσύνη ήρθε πολύ αργότερα. Και ήταν μια γλυκιά, τρυφερή και μοναδική εγκυμοσύνη.

Αυτή τη φορά όλα έδειχναν να πηγαίνουν άψογα. Τίποτα δεν πρόδιδε ότι θα πάει κάτι στραβά μέχρι το τέλος. Περνούσε ο καιρός, η κοιλιά μεγάλωνε, τα πρώτα ρουχαλάκια είχαν μπει στο σπίτι, το δωμάτιο είχε βαφτεί σε ουδέτερες αποχρώσεις του λαχανί και του κίτρινου. Όλα ήταν υπέροχα.

Σήμερα η Μαίρη θα πήγαινε να δει μια θεία της, η οποία έμενε μακριά. Πήρε το τραίνο και κάθισε στα πρώτα βαγόνια. Λίγο πριν την στάση, στην οποία θα κατέβαινε, ένιωσε ένα τράνταγμα και βυθίστηκε σε ένα σκοτεινό, νοτισμένο από τη μούχλα και την ομίχλη δωμάτιο. Πολύ αργότερα κατάλαβε τι ακριβώς της συνέβαινε.

Η απώλεια

Στο νοσοκομείο, μόλις έφτασε το ασθενοφόρο με την έγκυο, έδωσαν άμεση προτεραιότητα στο χειρουργείο. Δεν έπρεπε να χαθεί ούτε ένα δευτερόλεπτο. Μητέρα και παιδί διέτρεχαν μεγάλο κίνδυνο.

Η Μαίρη άνοιξε τα μάτια και θαμπώθηκε από το φως πάνω από το κεφάλι της. Γύρω της είχε γιατρούς, οι οποίοι αγωνίζονταν να βγάλουν το γιό της και να σώσουν την ίδια. Γύρισε το κεφάλι της στο πλάι και είδε μέσα από το γυαλί της πόρτας του χειρουργείου ένα αγόρι. Θα ήταν γύρω στα δέκα, μελαχρινό, με ίσια κοντά μαλλιά. Τα μάτια του ήταν καφέ. Η μύτη του λιγάκι προεξείχε και είχε ένα στρογγυλό τελείωμα. Φορούσε γαλάζιο πουκάμισο, μαύρο τζιν παντελόνι και μπλε αθλητικά παπούτσια.

Σηκώθηκε με κόπο, πονούσε σε κάθε της βήμα, και παραμέρισε την πόρτα. Στάθηκε μπροστά στο παιδί, έσκυψε και με μουσκεμένα τα μάγουλα της, του έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο. Γύρισε πίσω και ξάπλωσε πάλι στο παγωμένο μεταλλικό κρεβάτι του χειρουργείου. Κοίταξε ξανά το φως που βρισκόταν από πάνω της. Τώρα της φάνηκε πιο γλυκό και δεν την ενόχλησε. Έκλεισε τα μάτια της και ένα μικρό δάκρυ κύλισε αργά από την άκρη κάθε ματιού, μέχρι να συναντήσει το παγωμένο μέταλλο.

Ο Σπύρος περίμενε με αγωνία έξω από το χειρουργείο. Μόλις έμαθε για το δυστύχημα, έτρεξε αλαφιασμένος στο νοσοκομείο. Τα χρόνια κύλησαν γοργά πάνω του, όσο περίμενε να μάθει κάτι, το οτιδήποτε. Μετά από πολλές ατέλειωτες ώρες στην αναμονή, και αφού τα μάτια του είχαν σκοτεινιάσει στο περίγραμμα τους, λες και ήξεραν ότι θα μπουν σε τούνελ, ο γιατρός ήρθε και του μίλησε.

Το παιδί ήταν μια χαρά. Ουσιαστικά δεν είχε κινδυνέψει. Παρόλο που η εγκυμοσύνη ήταν προχωρημένη και το έμβρυο μεγάλο, ο σάκος και η μήτρα, είχαν δώσει την απαραίτητη προστασία στο μικρό αγόρι.

«Η γυναίκα μου; Η γυναίκα μου πως είναι;»

Το πρόσωπο του γιατρού, σκλήρυνε. Δεν μπορούσε να βρει τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψει την πραγματικότητα, μετά από τόσες ώρες χειρουργείου. Τελικά κατάφερε να πει ότι η μητέρα δεν τα είχε καταφέρει. Είχε υποκύψει στα τραύματα της, χωρίς να καταφέρει να δει το παιδί, που τόσο λαχταρούσε να αποκτήσει.

Η ζωή μετά

Τα χρόνια πέρασαν. Ο Μάριος μεγάλωνε με τον πατέρα του. Κόντευε τα δέκα του χρόνια και ήταν ένα πολύ γλυκό μελαχρινό αγοράκι, με καφέ μάτια και κοντά μαλλιά. Είχε πάρει το όνομα της μητέρας του, την οποία δεν είχε γνωρίσει ποτέ, γιατί είχε μάθει ότι πέθανε στη γέννα.

Σήμερα ήταν μια πολύ σημαντική ημέρα. Θα γνώριζε εκείνη. Το ραντεβού θα ήταν κάπου έξω για φαγητό. Ο πατέρας του, αν και δεν ήθελε να δώσει τόνο επίσημο στη συνάντηση, του είπε ότι έπρεπε να είναι καλά ντυμένος, γιατί στο εστιατόριο που θα πήγαιναν, το περιβάλλον ήταν αρκετά βαρύ.

Ο Μάριος φόρεσε το αγαπημένο του γαλάζιο πουκάμισο και ένα μαύρο τζιν που είχε και φορούσε σε ανάλογες περιπτώσεις. Για να μην είναι πολύ επίσημη η εμφάνιση του, γιατί ήθελε να κρατήσει μια ισορροπία, έβαλε και τα μπλε του αθλητικά. Αυτό το ζευγάρι, δεν το έβαζε έτσι κι αλλιώς πολύ και ήταν σαν καινούριο.

Η συνάντηση θα γινόταν έξω από το εστιατόριο. Έξω από την μεγάλη τζαμαρία του μαγαζιού, θα περίμεναν μαζί με τον πατέρα του, εκείνη. Εκεί θα την έβλεπε για πρώτη φορά. Έφτασαν στην καθορισμένη ώρα. Ο πατέρας του φορούσε ένα από εκείνα τα κοστούμια που συνήθιζε να φοράει. Ήταν αγχωμένος και του φαινόταν από μακριά. Σε αυτές τις περιπτώσεις, είχε μαζί του ένα κομμάτι ντόμινο και το στριφογύριζε συνεχώς.

Μετά από περίπου πέντε λεπτά αναμονής εκείνη βγήκε από το μαγαζί. Είχε φτάσει νωρίτερα και τους είχε δει από την τζαμαρία. Τους πλησίασε με κόπο. Η επιφυλακτικότητά της και το άγχος για τη συνάντηση ήταν εμφανή στο περπάτημά της. Προχωρούσε με κόπο, σαν να είχε έναν εσωτερικό πόνο στο στομάχι και τη ζόριζε.

Αφού στάθηκε μπροστά τους, το παιδί της έκανε ένα νεύμα για να σκύψει και να της πει κάτι. Δεν ήθελε να τον ακούσει ο πατέρας του, ο οποίος μόλις είδε αυτή την κίνηση, τραντάχτηκε. Η κοπέλα έσκυψε και το παιδί της ψιθύρισε κάτι που θα το θυμόταν πολλά χρόνια αργότερα, όταν θα ψυχορραγούσε και θα είχε στο προσκεφάλι της τον Μάριο, μεγάλο άντρα πια και πατέρα, με γλυκύτητα και συγκίνηση.

«Είναι ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου. Να μου τον προσέχεις.»

Η κοπέλα δάκρυσε, φίλησε το παιδί στο μέτωπο, με μουσκεμένα μάγουλα και σηκώθηκε. Όλοι μαζί μετά μπήκαν στο εστιατόριο για να φάνε. Η βραδιά κύλησε όμορφα και στο τέλος της, ο μικρός Μάριος, αφού είχαν αποχαιρετήσει την κοπέλα, είπε στον πατέρα του.

«Μπαμπά, αυτή την κοπέλα νομίζω ότι την έχω ξαναδεί.»


Comments 0

Μητρική παρουσία

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF