Του Νίκου Μωραΐτη

Φοβάσαι τα τραγούδια σου μήπως βγουν αληθινά;

Επειδή μίλησα ήδη γι’ αυτή την “ανοιχτή κεραία” που πιάνει σήματα, είναι λογικό ότι ο στιχουργός θα πιάσει κάτι πριν να το δουν οι άλλοι. Δεν μου προξενεί φόβο αυτό, το θεωρώ αναπόφευκτο. Είναι κομμάτι της τέχνης αυτής. Όταν έγραφα “φωτιά για να καούν τα χάρτινα” στο πρώτο μου τραγούδι, δεν είχα ίσως 100% την επίγνωση ότι ζούσα σε μία ψεύτικη, χάρτινη δεκαετία -του ’90-, αλλά αυτός που γράφει μέσα μου το είχε εντοπίσει και επιζητούσε το τέλος της. Μου έχει συμβεί κι άλλες φορές αυτό. Αυτό που κάποιοι λένε “προφητικός στίχος” δεν είναι παρά η ετοιμότητα του στιχουργού να είναι ανοιχτός και ευέλικτος σε σήματα που υπάρχουν προτού τα δει ο πολύς κόσμος.

_

Μπορείς να δεις το πρώτο μέρος από εδώ.

Γράψε ένα σχόλιο