Απογευματινή Μελαγχολία ~ Τριανταφυλλιά Καϊμακάμη


Απογευματινή μελαγχολία

 

Τα απογεύματα στα τέλη του χειμώνα,  εκείνες οι μικρές ώρες, που δεν είναι ούτε μέρα, ούτε νύχτα, έχουν μια απροσδιόριστη μελαγχολία. Είναι που κάθε μέρα μοιάζει ίδια και βυθίζεσαι νωχελικά  στην ραστώνη, στην ασφάλεια της επανάληψης και της επιφάνειας. Είναι που καμία σκέψη δεν κλειδώνει τον συμβιβασμό σου και όλο φοβάσαι πως θα τον βρεις μπροστά σου να σου κρατά τους ώμους  όταν πλένεις τις κούπες στον νεροχύτη, να κάθεται δίπλα σου στον καναπέ, να σε νανουρίζει και να σου χαϊδεύει τα μαλλιά. Σαν εκκρεμές που πηγαινοέρχεται  μέρα με την μέρα, λεπτό το λεπτό, και ούτε καταλαβαίνεις πως φτάνει στην καρδιά σου και  γίνεται κομμάτι σου και μίμος των παλμών σου.

-Που έβαλες την φωτιά;

-Μπροστά σου είναι, δεν βλέπεις;

Ανάβει το τσιγάρο και το ρουφά με δύναμη και θόρυβο. Φυσάει τον καπνό και μουρμουρίζει:

-Γιατί δεν κλείνεις αυτό το παράθυρο επιτέλους; Πάγωσα με  τόσο  αέρα. Α, το πρωί βρήκα την από κάτω στις σκάλες, είπε την άλλη φορά θα φέρει τους  μπάτσους. Σου είπα, βάζεις πολύ δυνατά την μουσική. Κανόνισε να έχουμε μπελάδες…

Δεν παίρνει απάντηση και παίρνει μεγαλύτερη τζούρα από το αναμμένο τσιγάρο. Βγάζει τον καπνό από τα ρουθούνια της και κοιτά τον απέναντι τοίχο για μερικά δευτερόλεπτα. Κολλάει το βλέμμα της στο σκονισμένο ρολόι, σαν να την υπνώτισε για λίγο ο ρυθμικός  χτύπος του λεπτοδείκτη.

-Δεν είναι τρελό; Απίστευτό είναι, μανιακό, αυτό λέω, που μετράμε την ώρα σε αριθμούς. Που κάναμε όλη την ζωή μας νούμερα. Αστείο και τρομακτικό είναι, να μετράμε τις στιγμές σε αριθμούς, σε νούμερα, το πιστεύεις; Σε νούμερα…  Να σκέφτεσαι , να αισθάνεσαι, να αγαπάς και να κλαις, όλα μετρημένα σε ώρες και μέρες αλγεβρικές. Σαν να είμαστε και εμείς από μόνοι μας πράξεις και αριθμητική .. Μα, πως δεν το πρόσεξε κανείς πρωτύτερα; Τρέλα τεράστια είναι. Είναι παράνοια…

Καμία ανταπόκριση. Ο λεπτοδείκτης κάνει θαρρείς ηχώ στην σιωπή του παγωμένου δωματίου. Μετά από ώρα γυρνάει και την κοιτάει:

-Δεν πας να πάρεις τίποτα να πιούμε το βράδυ;

Αυτή κουνάει το κεφάλι της καταφατικά και ταράζεται όταν η αναμμένη γόπα της καίει τα δάχτυλα.

-Πρόσεχε πια, όλο ξεχνάς να τα σβήνεις. Χτες σε πήρε ο ύπνος εδώ στον καναπέ με το τσιγάρο στο στόμα. Φωτιά θα μας βάλεις μαλακισμένη…

Κοιτά το πάτωμα και φαντάζεται πως να μυρίζει ο καπνός όταν τις νύχτες καίγεται η αγάπη στους κρύους δρόμους και τις βρεγμένες σκεπές.

Το ρολόι σταματά. Απόλυτη σιωπή. Μπορεί και να τελείωσε η μπαταρία.

Comments 0

Απογευματινή Μελαγχολία ~ Τριανταφυλλιά Καϊμακάμη

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF