Της Πόπης Κλειδαρά

Μπορεί στ’ αλήθεια το σκηνικό να μην αλλάζει. Μπορεί να ξεκινάς τη μέρα σου και πράγματι να συνειδητοποιείς ότι οι μικρές και μεγάλες επαναστάσεις σου, ότι δε φέρνουν εκείνα τα αποτελέσματα που προσδοκάς.

Νιώθεις μετέωρος… δε σε νοιάζει αν το σχοινί είναι τεντωμένο ή αν η θηλιά είναι ήδη στο λαιμό σου. Είσαι μετέωρος.

Τα βάζεις με τους άλλους, με τον εαυτό σου, μα κυρίως τα βάζεις με το σύστημα. Αυτό είναι που δεν μπορείς να αλλάξεις. Γιατί είσαι ένας άνθρωπος μόνος, είσαι μια σκέψη, ένα σύνθημα, μια κραυγή, μια δύναμη, αλλά είσαι μονάδα, δεν είσαι σύστημα.

Όμως είναι στη φύση σου να μη μείνεις απομονωμένος. Πρέπει να δράσεις συλλογικά, να μαζέψεις κι άλλους γύρω σου, κι άλλους που διαθέτουν μικρές ή μεγάλες δυνάμεις.

Δε θα θεωρείσαι μονάδα, όλοι μαζί θα αποτελέσετε ένα σύστημα, το σύστημα που θα πολεμήσει το σύστημα.

Δε θα νιώθεις μετέωρος, δε θα είσαι μετέωρος.

Δε θα είσαι μονάδα, θα είσαι κομμάτι μιας ομάδας, ενός συνόλου που θα επιδιώξει την αλλαγή.

Μετέωρος; Όχι, ποτέ!

Γράψε ένα σχόλιο