Ο ήχος της χορδής από την παλιά και σκουριασμένη κιθάρα αρχίζει να πάλλεται ξανά. Ο θόρυβός της προσπαθεί να σε αφυπνίσει «πάρε με στα χέρια σου» σαν να σου λέει μα εσύ την αγνοείς!! Κλεισμένη στο σκοτεινό της δωμάτιο περιμένοντας να δει για ακόμα μία φορά την πόρτα να ανοίγει δίχως όμως να μένει πίσω αυτή την φορά. Ο ήχος της δυναμώνει και η μελωδία της σου είναι τόσο γνώριμη. Είναι η γλυκιά μελωδία που κάποτε σε έκανε να χαμογελάς και μόλις από την πρώτη νότα με ένα χαμόγελο τόσο αυθόρμητο που κάθε φορά το χάζευα για ώρες. Τώρα αυτός ο δυνατός ήχος έχει να αντιμετωπίσει μία ατελείωτη σειρά από υπερυψωμένους τοίχους…τους δικούς σου τοίχους.

Αρκετές ώρες μετά αφού ο ήχος της χορδής δεν έλεγε να σταματήσει κατάφερε αυτό που επιθυμούσε, δεν υπήρχε πια το σκοτεινό δωμάτιο, την είχες μεταφέρει στο δικό σου δωμάτιο πλέον. Μέρα με την μέρα μπαίνοντας στο δώματιό σου και ενώ ήσουν τόσο κουρασμένη από την δουλειά έβλεπες πως η παλιά και σκουριασμένη κιθάρα ήταν εκεί ακριβώς που την είχες ακουμπήσει και επέμενε στον ίδιο σταθερό  αλλά πιο χαλαρό ρυθμό πλέον. Ένιωθες τόση ηρεμία ξαφνικά μέσα σου λες και αυτός ο ήχος απορροφούσε όλη την κούραση της ημέρας. Έτσι λοιπόν κάθε μέρα αυτή η κιθάρα είχε κάνει σκοπό της ζωής της να βλέπει σε αυτό το προσωπάκι την ηρεμία και την γαλήνη που ένιωθες στο σταθερό και γνώριμο άκουσμά της απλά για να σε κάνει να τα ξεχνάς όλα για λίγο. Έτσι και έγινε!!

Η παλιά κιθάρα αναμένοντας στο ίδιο σημείο κάθε μέρα ήθελε να σου δείξει πόσο ευτυχισμένη ήταν που έστω και για λίγα λεπτά ήταν σημαντική για σένα και χωρούσε στον κόσμο σου. Την κοιτούσες με αυτά τα μάτια κάθε βράδυ όπως τότε, που την είχες πρωτοδεί στην βιτρίνα του μαγαζιού με τα πολύ ακριβά και χειροποίητα μουσικά όργανα και ένιωσες αμέσως μέσα σου ότι κάποια στιγμή μόνο εσύ θα μπορείς να την αποκαλείς «δικιά σου». Ο καιρός περνούσε και εσύ άλλαζες, το αυθόρμητο χαμόγελο που είχες κάποτε άρχισε να κάνει την εμφάνισή του. Μόλις πατούσες το κουμπί της στάσης στο λεωφορείο για να κατέβεις από το αγαπημένο σου «magic bus» ήξερες ότι όλα πια είχαν μείνει πίσω και ένα μικρό χαμόγελο έσκαγε στα χείλη σου. Οι υπερυψωμένοι σου τοίχοι ήταν πλέον παρελθόν και ένα αίσθημα αγάπης είχε αρχίσει να δημιουργείται.

Βαδίζοντας προς το δωμάτιό σου δεν άκουγες κανέναν σταθερό γνώριμο ήχο…αυτή την φορά δεν άκουγες τίποτα…παρά μόνο ένα μικρό τρίξιμο παλιού ξύλου. Έτρεξες να δεις τι συμβαίνει και αυτό που αντίκρισες ήταν αυτό που φοβόσουν. Η παλιά σου σκουριασμένη κιθάρα δεν ήταν πια στην θέση της, μα βρισκόταν στο πάτωμα, οι σκουριασμένες χορδές της την είχαν εγκαταλείψει…έσπασαν προτού προλάβουν να δουν για τελευταία φορά αυτό το χαμόγελο, αντί για αυτό βρεχόντουσαν από τα δάκρυα σου!! Δάκρυα αληθινά που αυτή την φορά δεν ευθυνόταν εκείνη. Είχες τυφλωθεί από την ευχαρίστηση που σου πρόσφερε απλόχερα χωρίς να είσαι ικανή να προσέξεις ότι όλο αυτό την σκότωνε κάθε μέρα λίγο και πιο πολύ. Δεν άντεξε, εξαντλήθηκε.. Έφυγε. Μα έφυγε ευτυχισμένη!!!old_guitar_by_inkway-d4cwf2u

Γράψε ένα σχόλιο