blackandwhite,trains,bw,photography,train,art-c1b48e0b4ff82f74288266be3d3890a9_h

Πάντα μισούσα τις Κυριακές. Και σήμερα -Κυριακή- φεύγω. Το τρένο περιμένει. Έλα, πάμε.
Με αγχώνουν τα σταματημένα τρένα. Θέλω να ξεκινήσει. Να φύγει. Να φύγεις κι εσύ πιο γρήγορα. Δε θέλω να σε αποχαιρετήσω. Ένα φιλί και «θα σε δω αύριο». Κι ας μη σε δω.

Το τρένο ξεκινάει και απομακρύνομαι. Για λίγα λεπτά δε νιώθω τίποτα. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώθει. Μόνο το βλέμμα μου χάνεται στο δρόμο που τρέχει όλο και πιο γρήγορα δίπλα μου, μέχρι να σκοτεινιάσει. Τότε, στο παράθυρο αντικρίζω μόνο το πρόσωπό μου. Καθώς το κοιτάζω αλλοιώνεται και παίρνει τη μορφή σου. Νιώθω την ανάσα μου να κόβεται και αμέσως αποστρέφω το βλέμμα. Αποφεύγω να κοιτάξω ξανά και ψιθυρίζω… Δεν είσαι εδώ.

Αρχίζεις να μου λείπεις. Όσο το τρένο κινείται, αρχίζω να συνειδητοποιώ, πως δεν έρχομαι σε σένα αλλά φεύγω από σένα. Πως κινούμαι σε λάθος μέρος. Θα φτάσω κάπου όπου δε φτάνει η παρουσία σου κι εκεί θα ‘ναι όλα λάθος. Το τρένο με τραβάει όλο και πιο μακριά και θέλω να γυρίσω πίσω. Σηκώνομαι και κλαίω με λυγμούς. Κάθε όμως κραυγή μου δεν αγγίζει κανέναν. Δε με ακούν. Δεν είχα σηκωθεί ποτέ. Με βρίσκω στην ίδια θέση· μια μελωδία φτάνει στ’ αυτιά μου και ξαφνιάζομαι καθώς λίγα λεπτά πριν θα ορκιζόμουν πως δεν άκουγα τίποτα. Ίσως οι κραυγές ήταν δυνατότερες μες το κεφάλι μου. Μα το τρένο δε σταματάει. Φεύγει. Φεύγω μαζί του. Δεν έρχομαι. Φεύγω.

Το τρένο έφτασε στον προορισμό του. Εγώ όμως δεν έφτασα πουθενά. Έφυγα.
Προορισμός μου είσαι εσύ και σου έφυγα. Φτάνω τώρα σε έναν δρόμο έρημο. Δεν παρατηρώ πια τους ανθρώπους.Θέλω να σου τηλεφωνήσω να σου πω πως είμαι καλά κι ας μην είσαι εδώ. Η φωνή σου ίσως ξεγελάσει την απουσία σου και νομίσει πως υπάρχεις δίπλα μου. Κι έτσι θα χαμογελάσω.. μέχρι να χάσω τη φωνή σου και αγκαλιάσω πάλι την απουσία σου.

Θέλω να ξεκινήσω να μετράω αντίστροφα. Πάντα μου άρεσε γιατί στο μηδέν κάτι με περίμενε. Αυτή τη φορά όμως δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Πόσο να καθυστερώ αυτό το μηδέν; Πότε θα σε δω ξανά; Κάθε λεπτό, φαντάζει αιώνας. Δεν μπορώ να περιμένω αιώνες. Ή μήπως μπορώ;
Όσο υπάρχεις μέσα μου μπορώ.

Καληνύχτα.
Το πρωί φτιάξε μου καφέ.

Γράψε ένα σχόλιο