inner

 

Και πες μου τελικά τι δεν έκανα για ’σένα; Τι σου έλλειψε; Γιατί η αγάπη σου ήταν τόσο ακριβή που χόρτασε μόνο με το φτηνό εγώ σου; Γιατί οι στιγμές μου έπρεπε να στριμωχτούν για να χαμογελάς εσύ, αλλά δεν μπόρεσα εγώ να χωρέσω στη ζωή σου; Τα ημίμετρα το ξέρεις με χαλάνε… Ποτέ δεν θα στριμωχτώ εκεί που δεν χωράω, όμως ήσουν καλός ηθοποιός και με ξεγέλασες… ωραίο προσωπείο άδεια συναισθήματα… Αλλά τι λέω… υπήρξε ποτέ η λέξη συναίσθημα στο δικό σου λεξικό; Την έχεις ακουστά; Ας μη γελιόμαστε… τόσα ζήσαμε μαζί και οι τρεις μας… εγώ, εσύ και το τεράστιο εγώ σου! Γιατί ακόμα και τις στιγμές που περάσαμε οι δυο μας, σπάνια άφησες έξω τον εγωισμό σου.

Σε πίστεψα ξανά και ξανά, όπως ένα μικρό παιδί, που έχει πίστη και ελπίδες…. όπως μια ερωτευμένη γυναίκα! Ναι μάλιστα, πριν σιχαθώ αυτό το φιάσκο που ονομάζουν έρωτα σήμερα, υπήρξα και από αυτό! Ποικιλία για να μη βαριόμαστε! Πως νιώθεις τελικά που όσο διαλυμένη με πήρες στα χέρια σου, άλλο τόσο σε άφησα; Φουσκώνει από περηφάνια το εγώ σου; Είσαι ικανοποιημένος που άδειασες ακόμα έναν άνθρωπο; Αγάπες και ανόητες υποσχέσεις! Ανόητες αγάπες και δήθεν έρωτες! Σάπια από μέσα ως έξω, σαν την ψευτιά που έγινε συνήθεια σε καθημερινή βάση πια!

Ποιος σου είπε μωρό μου ότι η εμπιστοσύνη είναι απλά ένα ακόμη από τα παιχνίδια σου; Ξέρεις, κάποιοι, ακόμα πιστεύουν στους ανθρώπους. Έμαθαν να αγαπάνε βαθιά, χωρίς μισόλογα και δικαιολογίες, δεν κρύβονται πίσω από υποσχέσεις για να καλύψουν τις ώρες τους εκμεταλλεύοντας την ανοχή των άλλων. Ίσως και να μιλάω βαριά… ίσως κ όχι! Πόσες νύχτες ακόμα εσύ θα κοιμάσαι και εγώ θα μετανιώνω που έγινα το κοροϊδάκι του κυρίου;

Αν δεν αντέχεις την αγάπη, καλύτερα να μην την προκαλείς γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν, και αυτό που θα δεις δεν θα σου αρέσει καθόλου… Κάτι σαν το είδωλό σου στον καθρέφτη, τον κακό εαυτό σου που ξεχνά να μπλεχθεί συναισθηματικά με τους γύρω του. Μακάρι να μπορούσα να αγαπάω σαν εσένα… με παραμύθια και υποσχέσεις. Μακάρι να γινόμουν σαν εσένα… μια ζωή χαρούμενη, όμως άδεια! Άδεια από αγάπη, άδεια από αλήθειες. Μακάρι να μην ένιωθα ξανά τίποτα και για κανέναν! Αλλά τι σου λέω; Όσα και αν συμβούν, την πίστη μου στο ανθρώπινο είδος θα την διατηρήσω για λίγο ακόμα… Δε θα γίνω αυτό που μίσησα! Δε θα γίνω σαν εσένα, όσο δελεαστικό και αν είναι να βγαίνεις ανέπαφος από κάθε ανθρώπινη σχέση! Δεν μίσησα εσένα, μίσησα αυτό που μου έδειξες. Ίσως να ήταν και η αλήθεια σου.

Η εκδίκηση μου είναι ότι σε λάτρευα κάθε μέρα πιο πολύ… αλλά όχι πια! Την πλήρωσα ακριβά την αγάπη που σου έχω και θα την πληρώνω για καιρό ακόμα, μέχρι να μπορέσω να ξεχάσω. Θα μπορέσω… ίσως μπορέσω! Ίσως και να σε συγχωρήσω, μα θα πρέπει πρώτα να αλλάξεις! Όχι με λόγια όπως τόσες φορές υποσχέθηκες, αλλά με πράξεις!

Διώξε τον εγωισμό σου μια φορά και έλα μόνος σου! Γιατί όπως πολύ καλά λένε «αν δεν έχεις νιώσει την συντριπτική ήττα του εγωισμού σου… μη μιλάς για έρωτα»!

Δήμητρα Μακρή

Γράψε ένα σχόλιο