Της Πόπης Κλειδαρά

Έπρεπε να περάσει καιρός… να κοπάσει η θύελλα του τρόμου που σαν φονιάς έκοβε και τα τελευταία σχοινιά της υπομονής του.

Ήταν ακόμα εδώ… και τον πήγαινε μια εδώ και μια εκεί, σαν πιόνι, με στημένη ζαριά, βυθίζοντας τον στα σκοτάδια της ύπαρξης, εκεί που η θλίψη συνορεύει με την απόγνωση, το αδιέξοδο με το τέρμα, η αγωνία με τις τελευταίες ανάσες.

Η καρδιά του είχε χάσει τον φυσιολογικό ρυθμό της, τα πόδια του δε βημάτιζαν σωστά, σχεδόν παραπατούσε, το πρόσωπο του χλωμό και ξένο, η ματιά του κουρασμένη, συνοδευόμενη από έναν ατέλειωτο αρνητισμό που τον μάστιζε ολόκληρο.

Έπρεπε να περάσει καιρός… για να μπει ξανά στον «παράδεισο», εκεί που ανήκε και να νιώσει το χαμένο κομμάτι του εαυτού του.

_

Πόπη Κλειδαρά

Γράψε ένα σχόλιο