Εκκίνηση, ελάττωση, Παύση.


677315_stam-2

Έκλεισε βάναυσα την εξώπορτα. Σχεδόν την πλήγωσε. Το πλαστικό της κλειδωνιάς προσγειώθηκε άτσαλα στο φρεσκοστρωμένο τσιμέντο. Δεν την χώραγε ο τόπος. Τα ντουβάρια βούιζαν σαν σειρήνα στα αυτιά της και η άπνοια των σοβάδων, την έπνιγε σαν το ψαροκόκκαλο που στραβοκατάπιε ένα μεσημέρι του Αυγούστου στην Χαλκιδική, με πρακτικά ανυπόστατο το φιλί της ζωής. (Ένας Θεός ξέρει πως τη γλίτωσε πάλι!)

Από μικρή ο μεγαλύτερος της φόβος ήταν ο οποιασδήποτε μορφής και υπόστασης, πνιγμός. Ζώδιο του αέρα, έμαθε από παιδούλα να πετάει. Πετούσε ψηλά, πετούσε λέξεις, πετούσε συναισθήματα, πετούσε χαρταετό, πετούσε από χαρά, πετούσε ανθρώπους. Οτιδήποτε της μείωνε στο ελάχιστο τους τόνους αέρα που έκρυβε στην πίσω αποθήκη του τροχόσπιτου της, το άφηνε στην άκρη.

Στάθηκε στη γωνία, δίπλα από το φανάρι.

Από μπροστά της πέρασε ένα ζευγάρι με δεμένα σταυρωτά τα χέρια. Ζήλεψε. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που κάποιος άγγιξε τη δική της παλάμη. Το φανάρι, φωταγωγός του μαύρου, έδινε το σύνθημα. Εκκίνηση, ελάττωση, παύση. Εναλλαγές άξιες θαυμασμού στις στενόμυαλες σκέψεις της. Με την Παύση γνωρίστηκαν εκείνο το ξημέρωμα του Σεπτέμβρη. Βαπτίσθηκαν φίλες και αμέσως μια βαθιά εγκάρδια και εγκεφαλική σύνδεση, απλώθηκε αμφότερα. Η ελάττωση την άφηνε επιεικώς αδιάφορη, ενώ η εκκίνηση ήταν η αχίλλειος πτέρνα της. Όταν μετακομίζεις στα Τάρταρα, Τάρταρος γίνεσαι κι εσύ. Ο δρόμος για τον ήλιο εξαφανίζεται μαζί με τα όνειρα για τη σκάλα που σκαρφαλώνεις, εκείνη με το σάπιο από τη φθορά του χρόνου, πόδι.

Ένας επαίτης κοντοσίμωσε και ευγενικά της ζήτησε λίγα χρήματα, μα εκείνη βιαστικά άφησε το παρελθόν της πίσω, δεν πρόλαβε να μεριμνήσει για τα ανούσια. «Δεν έχω», σιγοψέλλισε, κι εκείνος χάθηκε στο μαύρο. Ωστόσο, αισθάνθηκε οίκτο για μερικά δευτερόλεπτα. Ύστερα, της πέρασε. Δεν ήταν η αναισθησία το χαρακτηριστικό της, απλώς αδιαφορούσε για το οτιδήποτε ανθρωποειδές γύρω της. Ο κόσμος της ψυχολογίας θα το μετέφραζε ως αντίκτυπο μιας συμπεριφοράς όχι αυτούσιας δικής της, αλλά εκείνης που η παύση ενθάρρυνε για την αδιαφορία που εισέπραξε. Αλλά τι ξέρουν οι γιατροί; Ότι δίνεις, παίρνεις.

Σταθερά αδρανής κάτω από το φανάρι, μετρούσε αυτοκίνητα, όπως τότε με τον πατέρα καθισμένοι στο μπαλκόνι, υπό τη λάμψη της Μικρής Άρκτου που έλουζε την ποτισμένη από την υγρασία πολυκατοικία στην Αγ. Δημητρίου. 32 μαύρα, 5 λευκά, 18 ασημί και 9 κόκκινα την είχαν προσπεράσει μέχρι στιγμής. Μισούσε το κόκκινο. Ανυπόμονα καρτερούσε το 10ο  αυτοκίνητο, που θα ορθολογούσε τις επιρρεπείς στην θλίψη σκέψεις της.

9 χρόνια πάνε από εκείνο το βροχερό ξημέρωμα. 9 χρόνια που δεν πέρασαν, απλώς προσπέρασαν τη ζωή της. Απόγονος της φίλης Παύσης, η μοναξιά. Δεν την ανέπνεε, δεν θα μπορούσε άλλωστε, το υποστηρικτικό μηχάνημα αρκούσε για μετρημένες ανάσες τη φορά. 9 χρόνια αμπαρωμένη στο λευκό φόντο της ύπαρξης της. Κι ύστερα λίγο φως, εκείνο της χαμηλής κατανάλωσης που είχε αγοράσει η θεία Κατερίνα σε εξάδες, στην παρθενική τους εμφάνιση το 2005.

Κι όταν ξύπνησε, η αίσθηση παρέμενε η ίδια. Κενή. Ο κόσμος την ξέχασε, κι εκείνη ξέχασε τον κόσμο. Μια σχέση αμφίρροπη, με χαμένη την ψυχή της. Μάτια μεγάλα, βαμμένα με το μπλε του βυθού, κοίταζαν μα δεν παρατηρούσαν. Λίτρα νερού έσταζαν καθημερινά στον ουρανίσκο της, μα εκείνη ακόμη στεγνή. Οι μετρημένοι στα δάχτυλα επισκέπτες της, μετά την ανάσταση της, παραδέχτηκαν πως την είχαν διαγράψει από το χάρτη.

Το όνομα της, Ζωή, ελπιδοφόρο και συνάμα ειρωνικό. Για εκείνη, μονάχα οι σκηνές ειρωνείας κάνανε χάζι. Ποια ζωή να ζητήσει, όταν στα 27 πια, χωρίς ένα αίμα να θεωρεί δικό της από εκείνη την αποφράδα μέρα , ξύπνησε σε έναν κόσμο που η σκιά της δεν φαινόταν;

Λίγες ώρες πριν τη φυγή της από τον εκούσιο εγκλωβισμό, αποφάσισε να κυνηγήσει τη συνονόματη. Η ανάγκη για επικοινωνία γκρέμισε τα τείχη της μοναξιάς της. Δεν ήταν σίγουρη αν θα απαιτούσε μια θέση στον κόσμο, ή αν απλά αναζητούσε μια φωνή να απαντάει στο παραλήρημα της.  Κάτω από το φανάρι, χαμογελούσε στους περαστικούς. Οπλίστηκε με όποιο συναίσθημα της απέμεινε και παραγκωνίζοντας τους ενδοιασμούς και τους φόβους της, ένιωθε έτοιμη να αντιμετωπίσει τη ζωή. Πέρασε ένα ταξί, του έκανε νόημα να σταματήσει, μα δεν την πρόσεξε. Δεν πτοήθηκε και συνέχισε την αναζήτηση. Θα πήγαινε στο σπίτι κάποιων οικογενειακών φίλων, οι μόνοι που είχαν απομείνει να την επισκέπτονται. Θα ζούσε, το υποσχέθηκε. Στην αναμονή για το ταξί, ένας γεροδεμένος άνδρας γύρω στα 40 βγήκε από το απέναντι μπαρ. Φανερά μεθυσμένος και με το αλκοόλ να του καίει τη σάρκα, έψαχνε το αυτοκίνητο του. Το βρήκε δύο τετράγωνα παρακάτω, ένα κόκκινο peugeot με μαύρες ζάντες. Με δυσκολία πέρασε το κλειδί στη μίζα. Πέρασε από μπροστά της με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αδιαφορώντας για το φανάρι που επέβαλλε παύση. Λίγο πιο κάτω, στη διασταύρωση ένα ασημί αμάξι με μια παρέα νεαρών περίμενε το πράσινο για να ξεκινήσει. Το ξανάζησε. Τον εφιάλτη που 9 χρόνια πάλευε να ξεριζώσει από τον οργανισμό της, σε κλάσματα δευτερολέπτου το ξανάζησε. Τόσο ζωντανός, όπως και τότε. Επιστροφή από την ορκωμοσία του Οδυσσέα, με μια οικογένεια που κατέληξε σε ολέθριο αποκλεισμό και σε μια κόρη 9 χρόνια ζωντανής-νεκρής επιβίωσης.

Δεν αισθάνθηκε απολύτως τίποτα. Λίγο πριν τη σύγκρουση, όλα τα συναισθήματα αποβλήθηκαν από μέσα της. Κοίταζε, μα δεν παρατηρούσε. Γύρισε αδιάφορα το βλέμμα και χωρίς τις φωνές στο κεφάλι της, επέστρεψε στους τέσσερις τοίχους. Κλείδωσε και ξάπλωσε στο κρεβάτι της.

«Άργησες», της ψιθύρισε η Παύση.

«Σε περίμενα.»


Comments 2

Εκκίνηση, ελάττωση, Παύση.

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF