IMG_20160317_130843

Της Αλεξίας Αθανασίου 

   Παράξενη…

Ήλιοι τα μάτια της λάμπαν Αλλόκοσμοι

καθώς με την παλιά της εξορμούσε μηχανή

(αντίκα θύμιζε)

για ν’ αποθανατίσει αυτό το κάτι

που να χαθεί δεν άρμοζε, μετά το θάνατό του.

*

Φεγγάρια κρίνα _σε άρπας σχήμα _ Αυγής νωχέλειες

πάχνη ν’ ασπάζονται τις χιονολάμπουσες κορφές,

Ήλιους ταμπούρλα πορφυρά ( τ’ απόμακρο άκουγες ταμ_ τάμ )

χρυσό να βάφουνε το χιόνι ή λάβα αιμάτινη,

Κτίρια γιορτές, Κτίρια ναυάγια των Καιρών,

Θύρες φθαρμένες με ψυχή που μ’ ενσυναίσθηση είχε ανοίξει

σε γάμους σε ρουτίνες σε φευγιά,

Χερούλια στη θωριά παλαιικά

φωνές τους μπρούτζινες στου Χρόνου τα τραγούδια,

Ανθούς ιδιότροπους, Βότσαλα, Κάκτους,

Πρόσωπα διάφανη βροχή, Πρόσωπα αυλάκια της βιοπάλης.

*

Τριγύριζε… το κάτι σώζοντας αυτό

που διαγραφή δεν του άξιζε, μετά το σβήσιμό του.

(Τον Εαυτό της σκέφτηκα, ποτέ, τον αποτύπωσε στο φιλμ;)

*

Εχθές _ ανοίγοντας με τρόπο τα παντζούρια μου _

δική της έκλεισα μορφή σε μια φωτογραφία.

Αρέσει και σε μένα ( πάθος μου! )

Ανθρώπους να φωτογραφίζω ή Πράγματα

με μια ψυχή παράξενη…

Γράψε ένα σχόλιο