Του Χριστόφορου Τριάντη

Δεν υπάρχει κάτι άλλο
για να γράψω (χάθηκαν ή γράφτηκαν όλα)
Εκεί στις σιωπές της λειψής -πια- μέρας
και της ανέραστης νύχτας
στέκεσαι Εσύ,
αόρατη και γυμνή
Με τα θλιμμένα μάτια σου
σαν άγραφο χαρτί
που αρνείται το μελάνι της ψυχής μου
Δεν γράφω άλλες λέξεις
Τη μοναξιά θα ζωγραφίσω,
δίχως χρώματα
Και τη σιωπή σου,
όπως κουρνιάζει
μες στα σεντόνια
του δολοφόνου χρόνου…

Γράψε ένα σχόλιο