Της Πόπης Κλειδαρά

Κι η θάλασσα φυλάκιζε μέσα της χιλιάδες ονόματα.
Άλλοτε μέρα
άλλοτε νύχτα
κινούσαν μάτια και χέρια να παλέψουν μαζί της.
Φωνές!
Ξεψυχάνε ακόμα…
Η πλησιέστερη ακτή
ένα ακόμα αγκάθι
κι η πληγή πιο βαθιά για τ’ αβίαστα αύριο.
Και τείχη ελπίδας, καμιά φορά, φονικά.
Για μια πόρτα εισόδου, για μια τέλεια έξοδο…

_

Photo: Elena Kalis

Γράψε ένα σχόλιο