Μα εσύ ποτέ δεν αγχώθηκες. Ποτέ δεν με έχασες. Σταθερή στη θέση μου -ακίνητη στη ζωή μου – σ’ έναν κόσμο απουσίας.
Κι όμως αν με ρωτήσεις θα σου πω με σιγουριά πως είχε χρώματα. Μα όποιος άνθρωπος ζει εκεί, ξεθωριάζει και δεν του μένει τίποτα καλό και ουσιώδης, παρά μια – δυο κόκκινες ειδοποιήσεις
«Έτσι αγαπιούνται σήμερα οι άνθρωποι, δεν το ήξερες;”

Σίγουρα το έχεις ακούσει και ‘συ κάπου.
Μα τελικά ίσως αυτό το κόκκινο, είναι το μόνο χρώμα που απομένει.
Κόκκινο! Το χρώμα της θυσίας, του αίματος, του θυμού! Άτομα με νευρώσεις ή ψυχικές διαταραχές ενοχλούνται από αυτό – εγώ λοιπόν γιατί να είμαι καλά όταν τις βλέπω;

_

Πρώτη δημοσίευση εδώ

Γράψε ένα σχόλιο