Της Πόπης Κλειδαρά

Λόγια ξένα, λόγια που γίνονται δικά μας, για μια στιγμή, για κάποια κρίσιμα λεπτά, για πάντα.

Λόγια που δε λήγουνε ποτέ, που καταλήγουν να κυνηγούν ένα σκοπό, που προκαλούν μες στο χρόνο, που μπορούν να σηματοδοτούν κάτι άλλο, κάτι καινούργιο, μα που έχουν την ίδια δυναμική, την ίδια αξία.

Λόγια γεμάτα εξάρσεις ή λόγια βουβά, που αγγίζουν, που πυροβολούν, που εκθειάζουν.

Λόγια που δεν έμειναν εκεί που γεννήθηκαν, λόγια που αιώνια μας ξύνουν πληγές ή μας τις κλείνουν.

Λόγια που γράφτηκαν από μια μελωδία, από ένα τυχαίο γεγονός. Για τον έρωτα, για το θάνατο, για ό,τι γεννιέται και ό,τι πεθαίνει. Για ό,τι επιμένει.

Λόγια που γίνονται ταινία, τραγούδι, πινελιά.

Λόγια που και να θες δεν ξεχνάς, που σε κυνηγούν, που φωνάζουν.

Λόγια που σκιαγραφούν το πριν, το τώρα, το μετά.

Τέτοια λόγια.

Γράψε ένα σχόλιο