tumblr_l411b3Se1y1qbs0f7o1_500

 

Πάλι σε τράκαρα τυχαία σε δύο μάτια, γκρίζα αυτή τη φορά και θαμπά. Καθόλου δεν σου μοιάζανε. Όχι, σε τίποτα.  Έτσι που μιλούσαν  όμως σε φέραν  πάλι στο παράπονο μου. Δεν θέλει και πολύ, έτσι που σε ξέρω. Σαν να έζησα την πρώτη ζωή μαζί σου ολόκληρη.  Έτσι που σε έμαθα, να ξέρεις,  δεν σε έμαθε κανείς. Κανείς δεν μετράει τα δευτερόλεπτα που κάνει το χαμόγελο σου να κατέβει από τα μάτια σου στα χείλη. Τα έχω πονέσει καρδιά μου τα χείλη σου. Τα λόγια σου. Την κάθε σου λέξη πόνεσα. Μέχρι τον πιο συρτό αναστεναγμό σου. Και τώρα, που ούτε με σκέφτεσαι τα πονάω όλα διπλά, για να σε νιώθω πιο κοντά μου. 

Τόσο πολύ σε νοιάστηκα ψέμα μου, τόσο διαλύθηκα στο βλέμμα σου  όσο δεν κατάλαβες ποτέ. Τόσο σε νοιάστηκα.  Και όταν έκανα ότι κοιτούσα αλλού, εσένα πάλι ξόρκιζα και μετρούσα κρυφά. Μετρούσα τις τζούρες σου και έκλεβα τον καπνό που φυσούσες, και τον κλείδωνα.  Για να χω να σε ανασαίνω κάτι τέτοιες ώρες που λείπεις λίγο παραπάνω. Και ας μην νοιάστηκες αληθινά ούτε στιγμή, και ας μην έχεις πει το όνομα μου ούτε επτά φορές, εγώ σε ένοιωσα. Και σε έμαθα, σε γνώρισα στις σιωπές σου και τα αμήχανα αστεία. Σε σπούδασα στον θυμό και την αλήθεια σου.Και στις στάλες τις βροχής εσένα κοιτόυσα και μετρούσα στις σταγόνες τις ανάσες σου. Στην πιο όμορφη μπόρα, τη δική σου.

Αυτό το γέλιο στα μάτια σου, δεν το χει νοιώσει κανείς όπως εγώ, αλήθεια. Κάνεις δεν το αισθάνθηκε τόσο. Σε ψάχνω στα σπασμένα γυαλιά.Έχω σπάσει ό,τι γυάλινη προδοσία εία φυλάξει στα ντουλάπια και περιμένω. Είμαι σίγουρη πως θα σε πετύχω πάλι σε ένα μικρό κόψιμο, στην λάμψη, στον κρότο και τα θρύψαλα.  Μην έρθεις καλύτερα, δεν αντέχω. Φοβάμαι να σε δω να με αγνοείς, φοβάμαι να δω πως δεν σε νοιάζω. Έτσι και αλλιώς σε βλέπω και σε ζω εδώ, μέσα στα  είδωλα σου, στα  σπασμένα γυαλιά των ποτηριών. Όπου και να σαι,  απόψε είσαι εδώ. Όπως σε ένοιωσα, όπως σε ξέρω, δεν μπορεί καρδιά μου, μέχρι το τέλος, έτσι θα ναι…

Γράψε ένα σχόλιο