Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, περαστικοί, οικογένεια, συνάδελφοι, αφεντικά και δούλοι, τόσοι πολλοί τριγύρω σουλατσάρουν. Μπαίνουν και βγαίνουν συνέχεια στη ζωή μας ή αλλιώς τους αφήνουμε να το κάνουν, αν και μερικοί παίρνουν πρωτοβουλίες απο μόνοι τους, τι τα θες, γελάς.

Σου παίρνουν, σου δίνουν, καλά και άσχημα, οι στιγμές είναι που μετράνε, οι στιγμές μένουν, οι στιγμές είναι η ζωή μας. Κάποιοι θέλουν το καλό σου, κάποιοι το κακό σου, κάποιοι σε χρησιμοποιούν απλά, κάποιους τους χρησιμοποιείς και εσύ. Υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτά ; Έτσι νόμιζα αλλά μάλλον δεν. Κανένας δεν είναι τόσο ακέραιος ώστε να κάνει το δικαστή, οπότε …

Άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε και κάποια σωστά, είτε ξόφαλτσα είτε με σκοπό. Σε πολλούς ή σε λίγους. Δεν θα μου πεις εσύ σε ποιούς άλλωστε.

Θα πληγώσω – θα πληγωθώ, θα δώσω χαρά – μπορεί και να πάρω, θα συμπαθήσω – θα γίνω αποδεκτή, θα αγαπήσω – μπορεί και να πάρω κάτι πίσω.

Παζάρι η ζωή, παζάρι τα συναισθήματα.

Αυτό που βλέπω είναι ότι όσους και να έχεις στη ζωή σου, όσο αγνά συναισθήματα και να έχουν, αν εσύ δεν σε προσέχεις, κανείς δεν θα το κάνει για σένα. Κανείς όμως και δεν εξαιρώ κανέναν.

Είναι κάτι που το ξεχνάμε συνέχεια, να σε αγαπάς και να σε προσέχεις.

‘Υστερα μπορεί να το κάνουν και άλλοι, θα δούμε…

 

12747416_1711754719064597_2401310823328988598_o

Γράψε ένα σχόλιο