tumblr_n57ijkOzcg1r5a591o1_1280

Όλα είναι σκοτεινά. Το φως είναι εξαφανισμένο εδώ και εβδομάδες. Μπορεί και να μην υπήρξε ποτέ. Δεν θυμάμαι πια. Ποιος άλλος να ξέρει άραγε. Ποιος άλλος ξέρει αν υπήρξαν άνθρωποι με ζεστή καρδιά. Εκείνους που τους θαύμαζες με όλη σου την ψυχή. Θα ήθελα να ήμουν ένας από αυτούς. Ένας άνθρωπος που δεν έχει απολύτως τίποτα. Και όμως μέσα του βαθιά είναι ολοκληρωμένος. Ευτυχισμένος.

Τι άγνωστη λέξη. Άραγε πως μπορεί να την αντιληφθεί κάποιος; Κοίταξε για λίγο τον καπνό από το τσιγάρο που αργοσβήνει. Είναι το μόνο που φαίνεται στο σκοτάδι. Μοιάζει σαν την ελπίδα που θέλω να καταπιαστώ από αυτήν. Να με σώσει. Μα την σωτηρία την ορίζει ο άνθρωπος. Οι πράξεις του. Αυτές που είτε μπορούν να τον βγάλουν από τον λαβύρινθο του είτε να τον παγιδεύσουν.

Ίσως δεν ξέρω πλέον να είναι αργά για να ξεκινήσω από την αρχή. Χρειάζομαι φως, οξυγόνο. Όλα λιγοστεύουν. Δεν έχει απομείνει τίποτα για εμένα. Ούτε δάκρυα, ούτε χαμόγελα. Κανένα είδους συναίσθημα δεν αξίζει να υπάρχει. Ποια η σημασία να αργοπεθαίνουν μαζί μου; Προτιμώ το απόλυτο κενό. Εκείνο το τίποτα που δεν μπορεί να με χαρακτηρίσει. Ούτε άξεστο, ούτε αναίσθητο. Τίποτα. Απολύτως τίποτα!

Ώρες όμως σαν τώρα μετανιώνω για τα λόγια μου. Θα ήθελα να τα πάρω πίσω. Να γυρίσω τον χρόνο προς τα πίσω. Να μου ζεστάνει ο ήλιος ξανά το πρόσωπο. Να απολαύσω για μια ακόμη φορά την ομορφιά του σπιτιού μου. Τους ανθρώπους. Τις φωνές και τα κλάματα των παιδιών. Τον μελαγχολικό ήχο των κυμάτων. Τις αναπνοές. Πόσο θα μου λείψουν όλα αυτά!

Μια φωνή μου λέει να γυρίσω πίσω. Είναι όμως πλέον αργά. Δεν υπάρχει πια επιστροφή στην αρχή. Κάπου ξεκινάμε και κάπου καταλήγουμε. Άγνωστο το ενδιάμεσο. Άγνωστο που καταλήγει ο άνθρωπος τελικά. Ο μόνος μας σκοπός να ζούμε. Διαπιστώνω όμως πως συνήθισα την δυστυχία δίπλα μου. Ψεύτικα γέλια. Πες μου πως δεν τρελάθηκα. Πως ακόμη υπάρχω πριν χαθώ.

Αλλά ποια η σημασία πλέον. Είμαι ένας χαμένος. Πάντα ήμουν. Ένας άχρηστος. Ακόμη θυμάμαι εκείνες τις φωνές μέσα στο κεφάλι μου. Μου ψιθυρίζανε σε κάθε σφάλμα μου. Σε κάθε βήμα μου ήταν εκεί. Πόσο φοβόμουν. Πόσο μόνος ένοιωθα. Πόσο αβοήθητος. Ένα λάθος.

Ίσως όμως και όχι. Ποια είναι όλα εκείνα που με ορίζουν; Ποιος μου απαγορεύει να σφάλω; Να είμαι ο πιο κακός και καλός άνθρωπος του κόσμου. Ποιος μου απαγορεύει άραγε να αναπνέω; Αχ αυτή η ανάσα. Κάποια στιγμή θα μου λείψει. Όλα. Ελπίζω να μην είναι αργά μέχρι τότε.

Ένα γράμμα. Ναι θα αφήσω ένα γράμμα για εκείνους που βρίσκονται στο φως, αλλά είναι τυφλοί. Σάμπως και τους προφυλάξω. Το φως δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το σκοτάδι. Έτσι και η ευτυχία πάντα θα κρύβεται πίσω από τα θλιμμένα σου μάτια. Αχ αυτά τα μάτια.

Μακάρι να μπορούσα να καταλάβω από τότε το σκοπό τους. Μα ήμουν αρκετά τυφλός. Ένας άξεστος. Ένα τιποτένιος διαβάτης. Μακάρι να μην είχα σταματήσει. Ήταν όμως τόσο δελεαστική η θέα σου. Θα ρίσκαρα και την ψυχή μου ακόμη για την όψη σου. Για να την αντικρίζω κάθε μέρα.

Νόμιζα πως βρήκα το σκοπό μου και ότι ο δρόμος μου, έφτανε στο τέλος του. Όμως ήταν μια από τις δοκιμασίες που μου όριζε η ζωή. Δεν πειράζει όμως. Ξεγελάστηκα. Άξιζε όμως να σε αντικρίσω. Να νιώσω σπουδαίος απέναντι σου. Με κυρίευσε ο ενθουσιασμός. Ποτέ άλλοτε δεν είχα αισθανθεί για κάποιον έτσι.

Πάντα με κυνηγούσα. Κάπου ήθελα να πάω, αλλά δεν ήξερα για που. Τίποτα δεν ήξερα, μέχρι που σε συνάντησα. Και εσύ χάθηκες. Τα πήρες όλα μαζί σου. Και εμένα με άφησες πίσω στο σκοτάδι, όπου προσπαθώ να ξανά βρω αυτό που τόσα χρόνια αναζητούσα. Την ευτυχία!

Γράψε ένα σχόλιο