Πόνος και πίστη

Τώρα, ενήλικες κι οι δύο, είχαν τελειώσει τους λογαριασμούς τους με το παρελθόν, κι έχτιζαν το μέλλον με υλικά του παρόντος. Η μοίρα τούς είχε ενώσει.


Του Χριστόφορου Τριάντη

 

«Χωρίς την καθημερινή θυσία
Δεν χαρίζεται η  καρποφόρα ένωση
Που χαρίζει ο τέλειος έρωτας»
Κορνέιγ

Η σχέση τους ξεκίνησε πριν λίγο καιρό. Γνωρίζονταν όμως από έφηβοι. Για πολλά χρόνια είχαν χαθεί. Έκαναν οικογένειες, απέκτησαν παιδιά, αλλά στο μυαλό και των δύο, σαν γλυκιά ανάμνηση ήταν εκείνη η εικόνα, από την πρώτη τους συνάντηση. Ήταν μαθητές στην τελευταία τάξη του Λυκείου. Πήγαιναν σε διαφορετικά σχολεία. Έτυχε να γνωριστούν  στην κηδεία της μητέρας της Άννας. Ο Αντρέας είχε συνοδεύσει μια κοινή τους φίλη στο σπίτι της Άννας, πήγανε για συμπαράσταση. Εκεί μέσα στο πένθος αντάλλαξαν λίγες λέξεις, που θα τους ακολουθούσαν σ’ όλη τους τη ζωή.

Τώρα, ενήλικες κι οι δύο, είχαν τελειώσει τους λογαριασμούς  τους με το παρελθόν, κι έχτιζαν το μέλλον με υλικά του παρόντος. Η μοίρα τούς είχε ενώσει.

Χάρη στις φροντίδες και την αγάπη της Άννας, ο Ανδρέας ξεπέρασε  μια δύσκολη ασθένεια και ξανάρχισε τη ζωή και την εργασία του, σαν ένας νέος Οδυσσέας κοντά στην Καλυψώ του. Κυρίως όμως, συνέχισε τις γραπτές εξορμήσεις, τα γραπτά του κείμενα. Η συγγραφή ήταν το μεγάλο του μεράκι. Όλα αυτά δεν θα συνέβαιναν, αν δεν ήταν στη ζωή του η Άννα. Ζούσαν κάτι παραπάνω από ένα σαρκικό αντάμωμα ή μια περιλάλητη συμφωνία χαρακτήρων, τυπική ατάκα  των μικροαστών, όταν «βρίσκουν το άλλο τους μισό». Εδώ υπήρχε πάθος κι αλήθεια. Αυτό που τους ένωνε ήταν κάτι πιο βαθύ από μια σχέση που οδηγεί στον γάμο και φέρνει τους ανθρώπους κοντά. Η δική τους αγάπη τούς έβγαζε από τον κόσμο και ταυτόχρονα τους έφερνε μέσα σ’ αυτόν.

Η Άννα ήταν μια ξεχωριστή γυναίκα, με όλη τη σημασία της λέξης. Συμπλήρωνε την ευτυχία του Αντρέα, δεν γέμιζε μια μοναχική ζωή. Τη γυναίκα δεν την κάνουν μοναδική οι σωματικές και χρωματικές αναλογίες της, αλλά ο πόνος και η πίστη. Ο πόνος ως το συστατικό μιας πορείας προς το φως της ζωής. Ένας  δρόμος που «μεταμορφώνει» σε ομορφιά και αθωότητα, ό,τι σε έκανε να πονέσεις. Και η πίστη;  Η αφοσίωση σε έναν άντρα, με τον οποίον μοιράζεσαι τις ίδιες απόψεις για τον κόσμο, είναι πραγματικά θείο δώρο.

Και οι δυο τους κινούνταν μακριά απο κοινοτοπίες και υψηλές συνθηματολογίες επί παντός του επιστητού,  μακριά από μικροαστισμούς και ψευτοευγένειες. Οι πολιτικολογίες τούς ενοχλούσαν. Όλη αυτή η υπερβολική στράτευση, γύρω από οράματα και στόχους, στο τέλος  μύριζε αίμα και απόρριψη. Τα λουλούδια, τα ήσυχα πρωινά μετά τη βροχή,  τα νερά του ρυακιού, τα δέντρα που ανθοφορούσαν κι έχαναν τα φύλλα τους, οι λεύκες νύχτες, οι ντυμένες με παγωμένες νιφάδες, τα χρυσά δειλινά του καλοκαιριού, ήταν  αυτά που απολάμβαναν. Φυσικά και η μεγάλη τους αγάπη για το γραμμένο χαρτί,  ήταν ένα στοίχημα που είχαν κερδίσει με τον εαυτό τους και τον κόσμο.

Ο Αντρέας κάθε μέρα δυνάμωνε περισσότερο. Η πίστη της Άννας τον έσωσε. Σαν αγία έκανε το θαύμα της. Ο πόνος και η πίστη ήταν η σημαία τους, στο μεγάλο ταξίδι της ζωής.

Comments 0

Πόνος και πίστη

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF