Της Πόπης Κλειδαρά

Είναι νύχτα, κάνει ζέστη, στις αυλές.
Ανάβουν τσιγάρα, σβήνουν, σε γυάλινα τασάκια.

Λένε πολλά. Για το ένα, για το άλλο, για το τίποτα.
Κάπου σ’ αρέσει, κάπου βαριέσαι.

Μέχρι να πάει η ώρα μεσάνυχτα,
βρίσκεις ενδιαφέρουσα κάποια συζήτηση.
Μπαίνεις και λες κι εσύ ό,τι ξέρεις.

Ασύλληπτο πώς περνούν τα λεπτά τόσο γρήγορα.

Λες αύριο πάλι εδώ θα ’μαστε.

Μια ψύχρα ξυπνάει το σώμα.

Ξημερώνει.

Γράψε ένα σχόλιο