Δε μιλάμε
για να μη θίξουμε τον εγωισμό μας.
Η σιωπή υπερδιογκώθηκε
ξεχειλίζει απ’ τ’ άδεια δωμάτια
και το χαλασμένο ηχείο του ραδιοφώνου
που ο δείκτης του είναι καρφιτσωμένος στη σίγαση.
Επιβάλλεται τόσο αυταρχικά
που ο κόμπος στο λαιμό σου
γίνεται ένα με την πίεση στο στήθος
και τους σπασμούς του στομάχου.
Η αναπνοή κόβεται.
Αρχίζεις να μιλάς με τη σιωπή.
Η βιολογική σου ανάγκη για οξυγόνο
σε εξωθεί να ξεσπάσεις
σε λυγμούς φθόγγων και λέξεων
όσο και η ψυχολογική σου
αν και αυτή αρχίζει να παραστρατίζει
ξεφτίζει.
Ασταθής. Χολώνεσαι απ’ τη συμφιλίωση με τη σιωπή.
Δε μιλάμε.
Γίναμε δεσμώτες της σιωπής.
Αιρετικοί μιας αθεϊστικής θρησκείας
που σχεδιάστηκε με γεωμετρία ματαιότητος και ανασφάλειας.
Τα μάτια μας δε σμίγουν πια.
Ούτε τα χείλη μας.
Δε μιλάμε.

 

 

Χρήστος Μαγκούτης Τόμοβιτς

-από το βιβλίο μου ΑζεοτροπικόΝ, εκδ. Φυλάτος 2016-

Γράψε ένα σχόλιο