Υπακούσαμε στο κλίναμεν

και το πρώτο άτομο συγκρούστηκε με το δεύτερο

και τα δυο τους συμπαρέσυραν κι άλλα στο διάβα τους.

Γίναμε άμμος και απλωθήκαμε

και συσσωρευτήκαμε ξανά πεισματικώς

πιστοί στο σκοπό μας.

Ως πέτρες και μέταλλα

δημιουργήσαμε ζωή κυτταρική

και να που μεταλλαχτήκαμε

σε πολυδαιδάλους πολυκύτταρους οργανισμούς.

Ξεκινήσαμε από δυο άκρες

και τώρα καθόμαστε αγκαλιά

κάτω απ’ τα αστρικά συμπλέγματα του ουρανού

γευόμενοι ο ένας τα χείλη του άλλου.

Το αξίζουμε.

Δεν χρειαστήκαμε κανένα Θεό

για να δημιουργηθούμε και να ανταμώσουμε.

Υπακούσαμε στο κλίναμεν.

Το γέλιο του Επίκουρου

ακούγεται κρυστάλλινο μες απ’ το χώμα

και αντηχεί στ’ άδεια δωμάτια της Ειμαρμένης.

Ο Θεός κρύφτηκε πίσω από μια κολώνα

και ξεχάστηκε εκεί.

 

Χρήστος Μαγκούτης Τόμοβιτς

βιβλίο ΑζεοτροπικόΝ, εκδ. Φυλάτος 2016

Γράψε ένα σχόλιο