Για εκείνη

Κάποτε, το φαγητό είχε γεύση αλλιώτικη και ο ήλιος φώτιζε διαφορετικά το πρόσωπό της.


Της Δάφνης Μουντούρη

Τι θέλεις να μάθεις για εκείνη;
Κάποτε, το φαγητό είχε γεύση αλλιώτικη και ο ήλιος φώτιζε διαφορετικά το πρόσωπό της. Οι μέρες κυλούσαν σε μία μόνιμη αναζήτηση του διαφορετικού, εκείνου του ξεχωριστού κάτι που θα την έκανε ευτυχισμένη. Έψαχνε παντού, ερωτευόταν έντονα, γελούσε κι έκλαιγε με την καρδιά της, μια καρδία που δε γνώριζε την ήττα ή την παραίτηση. Ο καιρός περνούσε, περπατούσε δίπλα της, σκόνταφτε μαζί της και της κρατούσε το χέρι για να σηκωθεί. Μέρες, μήνες, χρόνια.

Πού είναι εκείνη;
Ένα πρωί, καθώς σηκώθηκε ν’ αναζητήσει το κάτι που θα την έκανε ευτυχισμένη, ο καθρέφτης δεν την αναγνώρισε. Κοίταξε καλά τον πρόσωπο απέναντί της, έψαξε για το χαμόγελο που πάντα τη χαρακτήριζε, για την προσμονή στο βλέμμα, εκείνη τη σπιρτάδα που έκανε κάθε έκφραση της να λάμπει, αλλά τίποτα δεν ήταν πια εκεί. Τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο. Άνοιξε την πόρτα και βρέθηκε σε ένα κόσμο που δεν αναγνώριζε, σε έναν ήλιο που έκαιγε το δέρμα της και την τύφλωνε. Δεξιά και αριστερά της απλωνόταν το άγνωστο.  «Δεν ξέρω που βρίσκομαι», σκέφτηκε κι ο φόβος ανασήκωσε κάθε τρίχα πάνω στο σώμα της. Σαστισμένη, άρχισε να περπατά χωρίς προορισμό και στην τρίτη στροφή μπροστά της, έστριψε αριστερά.

Δεν είναι εκεί.
Ένας πελώριος τοίχος υψώθηκε μπροστά της, διακόπτοντας την απροσδιόριστη διαδρομή της. Αδιαπέραστο, πορώδες τσιμέντο, ζωγραφισμένο με σπρέι και λερωμένο από το χρόνο και τους περαστικούς. Το τέλος. Ήξερε ότι έπρεπε να γυρίσει πίσω και να επιλέξει μια άλλη διαδρομή, αλλά δεν έκανε μεταβολή. Έμεινε για λίγο να κοιτάζει τον τοίχο, περιμένοντας ίσως να χωριστεί στα δύο και να την αφήσει να περάσει από μέσα του. Όταν συνειδητοποίησε ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί, αποφάσισε να σκαρφαλώσει για να φτάσει στην πίσω πλευρά του. Γραπώθηκε από τις εσοχές του, έφτασε λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος κι έπειτα ξαναβρέθηκε πεσμένη κάτω. Ξανά στο σημείο εκκίνησης. Προσπάθησε τόσες φορές, μέχρι που σκοτάδι σκέπασε το στενό και κανένα φως δεν της έδειχνε το δρόμο. Κάθισε κάτω, στηρίζοντας  την πλάτη της στο εμπόδιο που τη βασάνιζε και δεν την άφηνε να προχωρήσει μπροστά. Πλέον το σπίτι της ήταν ένα σκοτεινό αδιέξοδο σ’ ένα ξεχασμένο στενό και τα τσιγάρα της τελείωναν. Είναι δύσκολο το σκοτάδι χωρίς συνεπιβάτη τον καπνό.

Μην την ψάξεις.
Γιατί ο κόσμος φοβάται το σκοτάδι. Φοβάται το άγνωστο και ψυχοπλακώνεται με τ’ αδιέξοδα. Εκείνη όμως μέσα σ’ εκείνο το στενό βρήκε, μαζί με τη φυλακή,  τη λύτρωσή της. Το να ταξιδεύεις σε μιαν ανοιχτή λεωφόρο είναι το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. Ποιος ασχολείται πλέον με την άλλη πλευρά του τοίχου; Ποιοι δένουν τα χέρια τους και κάνουν το σώμα τους βάση για να σκαρφαλώσεις, ίσα και μόνο για να δεις την αντίπερα όχθη; Τα αδιέξοδα ή σε κρατούν αιώνια δέσμιό τους ή σε απελευθερώνουν. Αλλά και ποιος άραγε είναι έτοιμος να νιώσει ελεύθερος, ποιος είναι πρόθυμος να σε ελευθερώσει;

Εκείνη κάθεται κάπου εκεί και περιμένει. Κάποιες φορές προσπαθεί και άλλες απλά διαβάζει τα συνθήματα στον τοίχο και φτιάχνει τραγουδάκια. Τώρα πια ξέρεις για εκείνη, ξέρεις πού να τη βρεις. Εκείνη είναι μέσα σου, μέσα μου και μέσα σ’ όλους. Μια μικρή αεικίνητη πιτσιρίκα που προσπαθεί να βρεθεί στην άλλη μεριά του τοίχου, το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να της δώσεις το χέρι και να περάσεις μαζί της απέναντι.

Comments 0

Για εκείνη

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF