wp_20161116_003

Μιλάμε για αγάπη προς το συνάνθρωπο, όπου κι αν βρεθούμε. Δεν μιλάμε όμως για τις πράξεις μας σχετικά μ’ αυτήν.

Αντί να τα πετάξουμε στα σκουπίδια, τα χαρίζουμε σ’ αυτόν που δεν έχει….δεν χαρίζουμε όμως  ένα φρέσκο κουλούρι των 50λ. ούτε ένα φρέσκο γάλα για το παιδί που η πείνα του ζωγράφισε με σκυθρωπές αποχρώσεις το πρόσωπο.

Διατυμπανίζουμε στο περιβάλλον μας, προσπαθώντας ν’ ακουστεί και στα περίχωρα, πως άρχισε η νηστεία της προετοιμασίας για τα Χριστούγεννα, τονίζοντας ότι θα συμμετέχουμε σ’ αυτήν. Παραβλέπουμε όμως το σοβαρό νόημα της νηστείας που είναι η εγκράτεια…δεν έχει νόημα η εγκράτεια στο φαγητό..η σοβαρή είναι η άλλη εγκράτεια…της μικροψυχίας προς τον πλησίον μας..η εγκράτεια προς τα βέλη των πυρών της κακίας.

Στην εκκλησία τρέχουμε οι μεγάλοι, να πάμε πρώτοι για το αντίδωρο, πρώτοι για την Θεία Κοινωνία, πρώτοι για το βασιλικό, πρώτοι και για τα βάγια.Ξεχνάμε πως αν έχουμε στοιχεία αγάπης,δεν θα τρέχαμε πρώτοι, αλλά θα περιμέναμε στης σειρά μας…αφού τρέχοντας, εμποδίζουμε τους συνανθρώπους μας..

Με ποια συναισθήματα δεν επιτρέπουμε στα μικρά παιδιά να είναι μπροστά στα προαναφερόμενα λατρευτικά σημεία, της εκκλησίας;

Ξεχάσαμε το “αγαπάτε αλλήλους”, γι’ αυτό θλιβόμαστε που δεν μπορούμε να δώσουμε παραπάνω χρήματα στα παιδιά  μας , στα εγγόνια μας…αλλά δε θλιβόμαστε που δεν μπορούμε να βοηθήσουμε ουσιαστικά έστω ένα μωρό απ’ τα ιδρύματα, που περιμένουν, περιμένουν. περιμένουν….τη δική μας αγάπη.

Γκρεμίσαμε τη φωλιά της αγάπης….γι’ αυτό η κοινωνία βάλλεται ισχυρά τα τελευταία χρόνια. Ποτέ η εγωπάθεια δεν μπορεί να βρεθεί στο ίδιο τραπέζι με την αγάπη..Είναι ένα τεράστιο αγκάθι, που δεν επιτρέπει στην αγάπη να ανθήσει. Είναι ένα αγκάθι που εκπέμπει ποικιλοτρόπως και τρυπάει τις καρδιές που έχουν αγάπη…γιατί απλά μας θέλει όλους δούλους της…

Μήπως λοιπόν χριστιανοί (με την ευκαιρία της νηστείας) και μη, επαναπροσδιορίσουμε την ύπαρξη και τη θέση της αγάπης στο εσωτερικό μας;

Αν δε έχουμε αγάπη για τους άλλους , ουσιαστικά δεν έχουμε ούτε για τους δικούς μας…η αγάπη δεν μετριέται, υπάρχει ή δεν υπάρχει στις καρδιές μας!Κατοικεί ή δεν κατοικεί μέσα μας!!

Η ενθύμηση της κατάστασης των συνανθρώπων μας, που έχουν ανάγκη, μόνο τις παραμονές των Χριστουγέννων αποτελεί μόνο…μια δόση υποκρισίας, ίσως και ειρωνείας..

Ίσως αν προβληματιστούμε σχετικά με το τι είναι “αληθινή αγάπη προς το συνάνθρωπο”, να αισθανθούμε και εμείς καλύτερα.

Το εύχομαι σε όλους μας!

 

Γράψε ένα σχόλιο