I see humans… but not humanity!


%ce%b9-see-humans

Σάββατο πρωί και βαριέμαι αφόρητα, κάθομαι στην καρέκλα του γραφείου μου η οποία ακόμα και αν δεν υπήρξε ποτέ σχεδιαστικά ανατομική, τώρα πια έχει πάρει το ακριβές σχήμα του σώματός μου. Δεν έχει κίνηση, πράγμα που δυσχεραίνει την ήδη βαριά ατμόσφαιρα. Για ένα τουριστικό μέρος σαν το δικό μας το να μείνεις ξαφνικά μόνος, εγκαινιάζει την χειμερινή σεζόν της απραγίας, κατάθλιψης και οικονομικής δυσχέρειας.

Νεύρα, κουτσομπολιό και κακία είναι η πραγματικότητα ενός τόπου που ο κάθε τουρίστας χαρακτηρίζει ως παράδεισο. Πως θα μπορούσε άλλωστε να μας φανταστεί να τρωγόμαστε νυχθημερόν, να έχουμε βαρεθεί ο ένας την φάτσα του άλλου, να μην χαμογελάει η κοπελιά με το μίνι αλλά αντ’ αυτού να εξασκείτε στο γνωστό σπορ της ονειροπόλησης, εγώ κάποτε θα φύγω από αυτή την χαβούζα. Δεν φεύγει ποτέ. Λίγοι είναι αυτοί που στο τέλος φεύγουν, πως άλλωστε να το κάνουν όταν εμείς έχουμε ανακαλύψει τους τρεις μήνες που τρέφουν τους δώδεκα, απλά να… όταν φεύγει το ξένο φρέσκο κρέας, τότε ξαναγυρνάμε στην αλήθεια της καθημερινότητας.  Ένας τόπος που έχει σε αναλογία δέκα κατοίκων ένα μπιτσόμπαρο, ε…. όσο να ναι το να μείνεις με δύο μαγαζιά ανοιχτά, εκ των οποίων με τον έναν δεν μιλάς και ο άλλος είναι ο κουμπάρος σου, είναι δύσκολο.

Από το πρωί οι  πελάτες που μου έχουν κάνει την τιμή να λερώσουν το μαγαζί είναι τρεις δύστροποι καθημερινοί τύποι, οι οποίοι είναι πάντα βιαστικοί και με τη  λέξη θέλω στην άκρη της γλώσσας τους. Καλημέρα λες.  Καίγομαι θέλω…. σου απαντάνε.  Όχι, πραγματικά κανείς δεν καίγεται, απλά είναι κάποιοι άνθρωποι φτιαγμένοι έτσι ώστε να έχουν μόνο θέλω και να γίνετε καλή η ημέρα τους μόνο όταν παίρνουν. Φλερτάρω στην ιδέα να τους πω κατάμουτρα ότι υπάρχουν και άλλα μέρη εκτός από την πάρω, αλλά πραγματικά βαριέμαι ότι θα πρέπει να το αναλύσω δυο ή τρεις φορές για να το καταλάβουν.

Η ώρα έχει πάει έντεκα, σχεδόν τραβάω την ημέρα από τα μαλλιά. Μια κοπέλα μπαίνει και μου ζητάει μια πινακίδα σήμανσης, πόσο κοστίζει ρωτάει και στο καπάκι αρχίζει τα παράπονα, δεν έχω όρεξη για κουτσομπολιό και έτσι αρκούμε να την ενημερώσω ότι κοστίζει είκοσι ευρώ και ότι  θα είναι έτοιμη μεθαύριο, (ε… μην πάθω και τίποτα από την πολύ δουλειά). Την παρέα ολοκληρώνει ένας επαγγελματίας από το γειτονικό χωριό, τον περίμενα ημέρες τώρα να πάρει τα πράγματά του αξίας 200€, ποσό που με αναγκάζει να φέρομαι τουλάχιστον ευχάριστα στον αγαπητότατο πελάτη. Ο αγαπητός μας λοιπόν, πλησιάζει την κοπέλα που φεύγει, της κάνει χειροφίλημα και την κολακεύει πως είναι πάντα πολύ όμορφη και κομψή (ναι, είναι και τέτοιος γλοιώδης), αφού έρχεται και η σειρά μου με ενημερώνει με συνωμοτικό ύφος πως η κοπελιά είναι Αλβανικής καταγωγής, παντρεμένη με συντοπίτη μας και γόνο πλούσιας οικογενείας, κλείνω τον διακόπτη διότι δεν με ενδιαφέρει να μάθω το βιογραφικό της κατά τα άλλα συμπαθέστατης κοπέλας και συνεχίζω επιδεικτικά την δουλειά μου, ώσπου πιάνει το αυτί μου μια κουβέντα του τύπου, όλοι οι αλλοδαποί πρέπει να φύγουν από εδώ, να πεθάνουν, μας τρώνε το ψωμί μας. Ο εγκέφαλός μου αρχίζει και γυρνάει σε περίεργες στροφές, «καλά καλέ μου πριν  λίγο έκανες τεμενάδες στο κορίτσι που έφυγε» απαντάω σχεδόν ευγενικά, πνιγμένη από το ίδιο μου το δηλητήριο, «αυτή είναι άλλο, είναι πλούσια και πελάτης μου ο άντρας της» απαντάει.

Παραπαίω ανάμεσα στο να κάνω φασαρία, να μεταναστεύσω ή απλά να πάρω ηρεμιστικά και να σκάσω, επιλέγω το τελευταίο ως πιο σώφρων, δεν πρόκειται να αλλάξω εγώ τον παραλογισμό του παραδείσου. Παίρνω τα 200€ και το μυαλό μου λέει πως είναι πολύ λίγα για την σιωπή μου, ευτυχώς είναι πια αργά γιατί έχει ήδη φύγει.

Ποια είναι άραγε η αξία του ανθρώπου; Εκφράζει την απορία του ένα επαναστατημένο κύτταρο του εγκεφάλου μου. Ας πούμε αν πουλούσαμε στην αγορά έναν άνθρωπο πόσο θα έπιανε; Θα είχε σημασία στην τιμή αν είναι αλλοδαπός; Μήπως αν είναι πλούσιος; Έξυπνος; Θα έπαιρνε άραγε μεγαλύτερη τιμή ένας με bachelor ή ένας οικοδόμος;

Τα ψυχοσωματικά μου βαράνε κόκκινο μαζί και το τηλέφωνο. «Γιάννα σώσε με, θέλω είκοσι αφίσες για τώρα».  Μάλιστα, η αξία μου αυτή τη στιγμή είναι ίση με έναν αγώνα και πολύτιμη, αφού θα σώσω το παιχνίδι! Θέλω να πάω στην τουαλέτα, αλλά δεν μπορώ να κλειδώσω γιατί περιμένω την γυναίκα του προέδρου της ομάδας που θα σώσω, άρα η αξία μου μειώνετε, είμαι ένα τίποτα τώρα που ούτε τουαλέτα δεν μπορεί να πάει. Η κοπέλα η Αλβανή  έχει άραγε μεγαλύτερη αξία από τον τύπο με τα μηχανήματα; Φυσικά, αφού ο ίδιος το τόνισε πως ο άντρας της του δίνει χρήματα, άρα η αξία της ισοδυναμεί με τον γάμο της. Συμπέρασμα λοιπόν, ο αλλοδαπός με χρήματα σταματάει να είναι ενοχλητικός και γίνετε πελατούλης, τι γλυκό!. Ο άστεγος στην γωνία λοιπόν με αυτή την λογική δεν πρέπει να έχει σχεδόν καθόλου αξία, ή… έχει παραπάνω αν είναι ομοεθνής; Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι έχει μεταπτυχιακό και υπήρξε πρώην πλούσιος, τότε τι; Γίνετε ένας υπεράξιος άστεγος. Λάθος λογική, ας το πάρω αλλιώς.

Ανοίγω το internet να ψάξω τι φράση «η αξία του ανθρώπου», ο γκούγκλης μου ζητάει να διαβάσω μια ειδοποίηση απορρήτου, το ανοίγω, λάθος. Η μετάφραση του κειμένου σε απλά Ελληνικά είναι: Μην με χρησιμοποιείται πάρα μόνο για όσα σας επιτρέπονται. Αν νομίζετε πως είστε ανώνυμοι απατάστε, αν νομίζετε πως θα κοροϊδέψετε τα αφεντικά σας παίζοντας, λανθάνετε. Έχω δύναμη και εξουσία και συμπορεύομαι με τους όμοιούς μου. Σας βλέπω, μην τρώτε εργατοώρες.

Δεν έχω πια όρεξη να ψάξω τίποτα, μόλις μου απαντήθηκε το ένα σκέλος της απορίας μου. Η αξία του ανθρώπου αναλώνεται στο πόσο παράγει, πόσο πειθήνιο υποχείριο είναι και πόσα χρήματα μπορεί να κερδίσει, ο τρόπος σαφέστατα δεν μετράει. Πότε ισοπεδώθηκαν τα πάντα αναρωτιέμαι, πότε γίναμε όλοι μηχανές; Πότε μετατράπηκε η ευτυχία σε χρήμα και υπεροχή; Φταίει το σύστημα λένε, μα πως γίνετε; αφού το σύστημα είμαστε όλοι εμείς μαζί, άρα φταίει το μυαλό μας, η λανθάνουσα λογική που λέει πως αξία έχει κάποιος μόνο όταν μπορεί και διακυβεύει άλλους ανθρώπους, πως αλλιώς θα μπορούσε δηλαδή να χαρακτηρίσει κάποιος την ανισορροπία πως όλοι θέλουν να ναι αφεντικά; Ότι η πλειονότητα είναι ευτυχισμένοι όταν έχουν καταναλωτική δύναμη ή η φρενίτιδα του ότι το παιδί μου πρέπει να σπουδάσει κάτι καλύτερο από του γείτονα ή του συγγενή; Κανείς δεν λέει κάτι για την ευτυχία του, για την αξία του, όχι…  φτάνει να είναι πολίτικός μηχανικός ή δικηγόρος ή γιατρός, ε…. για το μετά έχουμε, θα κληρονομήσει την επιχείρηση του πατέρα του, μην γίνει και υπάλληλος το παιδί… Ναι, ωραία, αλλά ποια είναι η ουσιαστική αξία;

Ένας γύφτος περνάει έξω από την πόρτα φορτωμένος με ένα διπλό στρώμα, διπλωμένος στα τέσσερα προσπαθεί να ισορροπήσει το στρώμα στην πλάτη του και όλα αυτά περπατώντας στη μέση του δρόμου, τα αυτοκίνητα μιας και είναι στροφή περιμένουν υπομονετικά από πίσω, χα… καλά τους κάνει. Προσπαθώ να δω το πρόσωπό του, χαμογελάει, είμαι σίγουρη, το κάνω σενάριο στο μυαλό μου, θα πάει το στρώμα στο σπίτι, η γυναίκα του θα το καθαρίσει και το βράδυ θα κοιμηθούν όμορφα αναπαυτικά και ζεστά, αναρωτώμενοι μα γιατί στο καλό κάποιος πέταξε ένα τόσο λειτουργικό και αναπαυτικό στρώμα.

Αυτό το σκέλος της ερώτησης θα του το απαντήσω εγώ. Διότι αγαπημένε μου, ο γείτονας του πρώην ιδιοκτήτη του στρώματός σου, πήρε καινούργιο που σε βοηθάει να κοιμηθείς σε πέντε λεπτά, είναι αυτό θερμαινόμενο και σε προειδοποιεί στον ύπνο σου για τους καρδιακούς σφυγμούς. Έτσι λοιπόν και ο ίδιος  αποφάσισε πως δεν δυνατόν να έχει εκείνος κάτι λιγότερο από τον άλλον, πήγε λοιπόν και αγόρασε στρώμα με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά αλλά επιπλέον με δυνατότητα να συνδέεται κάθε πρωί με την καφετιέρα. Από εκείνη την ημέρα, κανείς δεν έχει κλείσει μάτι και στις δύο οικογένειες, τα κρεβάτια είναι άβολα, ο θερμοστάτης κάνει ότι θέλει και το μηχάνημα μιλάει από μόνο του κάθε τρεις και λίγο. Η αξία τους αναλώνεται στα πέντε λεπτά κομπασμού και καταλύεται στον παλιό καναπέ της κουζίνας για λίγη ξεκούραση.  Ψεύτικη και δυσλειτουργική αξία.

Ο γύφτος της ιστορίας μας μου είπε πως η γυναίκα του είναι έγκυος και περιμένει αγόρι, χα…. γουρλίδικο το στρώμα. Του έδωσα ένα πακέτο τσιγάρα και μου έδωσε ένα αληθινό χαμόγελο. Αυτό το κρατάω, έχει αληθινή αξία, ουσιαστική.

Ένας ξάδερφος ιδιοκτήτη ξενοδοχείου (ιδιαίτερα δημοφιλή επάγγελμα με μηδενικά προσόντα) μου αποσπά την ονειροπόληση, ζητάει προσφορά για να παραδώσουν τα χαρτιά τους, ούτως ώστε να πάρουν λεφτά από το ΕΣΠΑ. Προσφορά του ύψους των 50.000€, μα τι να βάλω σε αυτή την προσφορά με τέτοιο αστρονομικό ποσό αναρωτιέμαι φωναχτά, δεν έχει σημασία μου απαντάει.

Ωραία λοιπόν, προσφέρουμε πειθήνιο άνθρωπο αρίστης εκπαιδεύσεως που δουλεύει ακούραστα ατελείωτες ώρες, χωρίς προσωπική ζωή, σχεδόν υγιή, με δυνατότητα εξέλιξης έως και πλήρως ισοπέδωσης. Προσόντα τρεις ξένες γλώσσες και δυνατότητα εκμάθησης απεριόριστη. Εθνικότητας και φύλου συζητήσιμα, ότι σας βολεύει.  Ποσό προσφοράς 50.000€.

«Μα όλοι όσοι δουλεύουν σε εμάς έχουν αυτά τα προσόντα κυρία μου, είναι μεγάλη τιμή να δουλεύεις για το Μήτσος beach, ξέρετε τι γνωριμίες μπορεί να κάνει ένα έξυπνο άτομο στο δικό μας ξενοδοχείο;». «Με τι αντίτιμο για τις υπηρεσίες του;». «Εξαρτάτε, από εκατό μέχρι εξακόσια ευρώ».

Μάλιστα, λάθος προσφορά, υπερεκτιμημένη!, την αλλάζω λοιπόν. Ποσό προσφοράς 0€. Μάλλον δεν θα την πάρω αυτή την δουλειά.

Comments 0

I see humans… but not humanity!

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF