Της Χρύσας Λαμπρινούδη

Αχ θάλασσα μου σκοτεινή, θάλασσα αγριεμένη….

Η θάλασσα… ένα τόσο γλυκό αλλά και τόσο τρομακτικό στοιχειό της φύσης… Αναρωτιέμαι πως μπορεί τη μια στιγμή να είναι τόσο γαλήνια και ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις να αναστατώνεται τόσο που σου δημιουργεί την εντύπωση μια ολικής καταστροφής που δεν θα αφήσει τίποτα ξοπίσω. Μονάχα συντρίμμια. Αποτυπώματα ότι εκεί υπήρχε κάτι. Νιώθεις λες και έχει συναισθήματα… όταν είναι ήρεμη και γαλήνια κρύβει τόση ήρεμη ευτυχία που σε συνεπαίρνει. Πόσο τρομακτική μπορεί να γίνει… Πόσο θυμό  μπορεί να κρύβουν αυτά τα πελώρια κύματα που είναι έτοιμα να καταβροχθίσουν ότι συναντήσουν στο διάβα τους ..Όταν η θάλασσα δημιουργεί τα κύματα της είναι σαν να θέλει να διεκδικήσει και να πάρει πίσω ότι της έκλεψαν..

Έτσι λειτουργούν και οι ψυχές που είναι πλημμυρισμένες με συναισθήματα… Τις στιγμές που μέσα τους επικρατεί ηρεμία τα μάτια τους λάμπουν ..Γιατί τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας ..Μπορεί την μια στιγμή να ακτινοβολούν ηρεμία και γαλήνη αλλά την άλλη να εκτοξεύουν φλόγες έτοιμες να πυρπολήσουν το σύμπαν ολόκληρο… Κι όπως η θάλασσα για να ηρεμήσει χρειάζεται χρόνο και ηλιόλουστη μέρα έτσι και η ψύχη για να καταφέρει να γαληνέψει χρειάζεται χρόνο καθώς είναι ο καλύτερος γιατρός αλλά και ηλιόλουστες μέρες …Αλλά και αν δεν είναι μέρες είναι στιγμές… Κάποια λεπτά η ακόμα και δευτερόλεπτα μπορεί να είναι αρκετά γα να πάρουν μακριά και να ξορκίσουν κάθε φουρτούνα που είναι κρυμμένη στο λαβύρινθο της ψυχής μας. Ας δώσουμε  λοιπόν λίγο χρόνο στη ψύχη μας να κλείσει τις πληγές τις και να συνεχίσει να ζει με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο όχι μόνο στα χείλη αλλά και στα μάτια… Γιατί μόνο εκείνο το χαμόγελο είναι πάντα αληθινό και δεν μπορεί να ζωγραφιστεί χωρίς να είναι οι μπογιές του τα αληθινά συναισθήματα….

Γράψε ένα σχόλιο