Σήμερα είναι σεφ, αλλά ο Ρατζίβ

ήταν κάποτε σουάμι σε μιαν άλλη ζωή

και μαγκούστα δυο φορές

σε άλλες ζωές, επίσης.

Όλα αυτά συνέβησαν στο Μπαγκαλόρ

πολύ πριν έρθει στο Σιάτλ

λέει στους πελάτες φέρνοντάς τους

φλιτζάνια με αχνιστό ινδικό τσάι

και κυπελάκια μάνγκο παγωτό

στα τραπέζια στο μικρό του μαγαζί

-μια όαση πολύχρωμη σε αυτές

τις λευκές Χριστουγεννιάτικες ημέρες.

«Πιείτε»,  λέει,

«δεν υπάρχει χρέωση στο τσάι

για την ημέρα των Χριστουγέννων».

 

Οι τακτικοί θαμώνες του έρχονται να αποδώσουν

φόρο τιμής στις κάρυ συνταγές του

καθώς και στις αποκαλύψεις του

για τις ζωές που έχει ζήσει,

τη μία μετά την άλλη,

μέσα στους αιώνες.

Κάθε φορά που πεθαίνει, λέει ο Ρατζίβ,

επιστρέφει ξανά με άλλη μορφή

και θα συνεχίσει να το κάνει, λέει,

έως ότου γίνει καλύτερος.

«Κάθε άνθρωπος επιστρέφει ξανά και ξανά

έως ότου γίνει καλύτερος.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος».

 

Έχοντας υπάρξει μαγκούστα δυο φορές

κι έχοντας σκοτώσει μία κόμπρα,

ο Ρατζίβ κάθε βράδυ προσεύχεται

την επόμενη φορά να επιστρέψει

σαν σπουργίτι…

«Γιατί τα σπουργίτια πάντα

έχουν να φάνε», λέει,

«πετούν τριγύρω, ζευγαρώνουν,

ταϊζουν τα μικρά τους και δεν πεθαίνουν ποτέ,

απ’ όσο ξέρω.

Έχετε δει καμιά φορά σπουργίτι

πεσμένο στο δρόμο;

Εγώ ποτέ κι ας έψαξα παντού».

 

Και ο Ρατζίβ συνέχισε να πιστεύει

πως τα σπουργίτια ζουν για πάντα, ώσπου μια μέρα

βρίσκει ένα σπουργίτι πεσμένο

κάπου στο δρόμο.

«Όχι, δεν είναι δυνατόν», λέει,

«κάποιος να μου πει πως είναι ψέμα

και θα γιορτάσει σαν μαχαραγιάς

με κοτόπουλο κάρυ, ρύζι μπασμάτι,

μάνγκο παγωτό και τσάι γιασεμί

όλα κέρασμα από μένα!

Σε κανένα μαγαζί δε θα ‘βρισκε ποτέ

μια τέτοια προσφορά!»

 

Βασιλική Δραγούνηindia

Γράψε ένα σχόλιο