Του Χριστόφορου Τριάντη

Να! Οι μέρες της συνήθειας
δεν αλλάξανε τον χρόνο.
Ίδιος απέμεινε
στις γέφυρες της ιστορίας.
Έμοιαζε με ξερό λουλούδι
που ξεχάστηκε σ’ έρημους ναούς.
Άφησε όμως, ο χρόνος
θεϊκή κληρονομιά:
οι ώρες του γεννήσανε το ψέμα,
θεό δυνατό για τους πολλούς.
Στις αρένες, οι πιστοί
τον νέο θεό προσκύνησαν
ευλαβικά και οι ιερουργοί
στις εξέδρες ανεβήκανε
κι αρχίσανε τις λεξιμαχίες.
«Εδώ οι άνθρωποι
πουλήσανε τον εαυτό τους.
Μασκαρευτήκανε  με
προσωπεία.
Από καιρό έτοιμοι ήταν
για την αγορά (διατιμήσεων και προτιμήσεων),
άνευ κόπου και βασάνων.
Εύκολα στις αρένες  χώρεσαν.
Και από τ’ άδεια μάτια τους
τα ψεύδη περάσανε σωρό,
αλλά είναι βέβαιο
πως θα τους  ξεδιαλέξει
η αλήθεια (στο τέλος)… »

Γράψε ένα σχόλιο