IMG_1508

Μες στη νύχτα δεν φαίνονται εύκολα. Χρειάζεται λίγη προσπάθεια για να τα ξεχωρίσεις. Να’τα όμως που ξεπροβάλλουν προσεκτικά πίσω από κάτι θάμνους, δυο πελώρια καφεπράσινα μάτια, περισσότερο καφέ στην απέξω, και πράσινο από μέσα. Γουρλωμένα θα τα έλεγες, ακόμα κι αν δεν ανήκαν σε γάτο. Τινάζονται δεξιά και αριστερά, σαρώνουνε το πεδίο με μια κάποια ανυπομονησία. Αλλά τι ψάχνουνε; Φαγητό; Αποκλείεται, τώρα πριν λίγο έκλεψε δυο ψάρια απ’το μπακάλικο (έξω φρενών ο μπακάλης, προσπάθησε να τον πάρει στο κατόπι). Τι ψάχνουν τότε; Άλλες γάτες; Αποκλείεται, ο γάτος μας είναι μοναχικός. Δεν το’χει πολύ το πάρε δώσε με τους δικούς του. Τι ψάχνουν τα μάτια του λοιπόν; Ανθρώπους; Αυτό κι αν αποκλείεται, δεν τα πολυπάει καλά με τους ανθρώπους. Ναι είναι χαδιάρης, προφανέστατα, αλλά όχι και ανόητος. Και είναι ανοησία να πλησιάζεις το κάθε άκυρο δίποδο για να του ζητήσεις χάδια, έτσι δεν είναι; Δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία το τι έψαχνε όμως, διότι αντ’αυτού, τον βρήκε κάτι άλλο. Και το ακούει πριν το μυρίσει και το μυρίζει πριν το δει. Τα γουρλωμένα του μάτια πλέον έχουν γουρλώσει όσο πάει, και αν γινόταν, τώρα είναι που θα γούρλωναν κι άλλο. Σκύλος. Ωχ αμάαααν. Σκύλος! Μύρισε την ψαρίλα ο αναθεματισμένος και μας ξετρύπωσε. Ένας οποιοσδήποτε γάτος θα είχε ήδη ξεκινήσει να σκαρφαλώνει στο κοντινότερο δέντρο. Μέγα λάθος, επειδή ένα δέντρο, όσο ύψος κι αν προσθέτει ανάμεσα στη γάτα και τους τετράποδους βάρβαρους, δεν σημαίνει ότι προσφέρει και κάποια εγγυημένη ασφάλεια. Πρώτον, πάντα υπάρχει ο κίνδυνος της απροσεξίας, και το απρόσεκτο πάτημα οδηγεί σε μια απρόσεκτη γλίστρα, μια απρόσεκτη τούμπα, μια απρόσεκτη βουτιά προς τα ανοιχτά σαγόνια που καρτερικά θα προσμένουν από κάτω. Δεύτερον όμως, και εδώ είναι που θέλει μυαλό, τι γίνεται αν το δέντρο είναι μοναχό του, ξέμπαρκο, και γύρω του απλά έδαφος; Τότε την πατήσαμε κυρίες και κύριοι, και ο λόγος είναι απλός: Κατά κοινή αποδοχή, τα σκυλιά είναι ηλίθια. Επιπροσθέτως, δεν έχουνε και τίποτε καλύτερο να κάνουνε με τη ζωή τους. Αυτό σημαίνει πως η απερίσκεπτη γάτα που θα ψάξει σωτηρία στο πλησιέστερο δέντρο, πρέπει να είναι προετοιμασμένη για πολύωρη, ενδεχομένως, πολιορκία. Μπορεί να ακούγεται βατό για ένα αιλουροειδές, αλλά κάθε άλλο είναι. Δοκίμασε εσύ να διατηρήσεις την ισορροπία σου πάνω σε ένα κλαδί που αντέχει λιγότερο βάρος απ’όσο φαινότανε, με τέσσερα μέτρα χάσμα από κάτω του, και πέντε μαλλιαρούς φαφλατάδες να ουρλιάζουνε ‘Αού αού αού!’ στη διαπασών. Ε, θα λυγίσεις. Ή εσύ ή το κλαδί. Όχι δέντρο, κακή ιδέα. Εξίσου κακή ιδέα όμως είναι και το να παραβγείς το σκύλο σε τρέξιμο. Δεν πα’να πηδήξεις πάνω από κάγκελα και να χωθείς κάτω από αμάξια, στο τέλος θα σε φτάσει. Αν δεν καταφέρεις να περάσεις κάποιο φράχτη και να χαθείς, θα σε φτάσει. Και στην καλύτερη θα είναι μόνος του, αλλά συνήθως τείνουν να μαζεύουν και ‘συντρόφους’ στην πορεία, λες και το γαύγισμα είναι κολλητικό. Ο γάτος, όμως, δεν έδειξε να πτοείται. Το’χω, σκέφτηκε. Οι τρίχες του είχαν ήδη τιναχτεί προς κάθε κατεύθυνση και η ράχη του άρχισε να καμπυλώνει προς τα πάνω, ξεκάθαρο σημάδι πως η καρδιά του χτυπούσε αλύπητα και η αδρεναλίνη είχε πάρει τα ηνία. Ήταν έτοιμος. Ο θάμνος απ’τον οποίο παρατηρούσε βρισκόταν στην άκρη του δρόμου, ένα παρτέρι με πουρνάρια στις παρυφές της εξοχής. Μπορούσε άνετα να κάνει μεταβολή και να χαθεί στα δάση πίσω του, αλλά ούτε και αυτό θα ήταν έξυπνη κίνηση, γιατί η περιοχή ανήκε σε άλλους. Πες τους γάτους, πες τους σκίουρους ή αλεπούδες, δεν έχει σημασία. Δεν είναι να την καταπατήσεις έτσι αψήφιστα, ακόμα και με τη δικαιολογία ότι σε κυνήγησε σκύλος. Αν ήταν κάθε γάτα που έτρεχε να ξεφύγει να έκανε ό,τι της κατέβαινε, να περνούσε απ’όπου της έκοφτε… ε, όχι, αυτό είναι αναρχία, έλειψη παιδείας και πολιτισμού. Από την άλλη μεριά του δρόμου, όμως, πίσω από τα τελευταία σπίτια, ξεμύτισε και το τετράποδο πρόβλημα, περί ου ο λόγος. Ήταν σχετικά μεγάλος (σίγουρα διπλάσιος από γάτα), με γκρι πατσαβουριασμένο τρίχωμα τύπου σφουγγαρίστρας, και μακρόστενη μουσούδα, κοφτερά δόντια, και σάλια. Παντού παντού σάλια! Μα τι σιχαμένα όντα ρε φίλε, ποτέ δεν θα δεις γάτα να παρουσιάζει τέτοιο λυπηρό θέαμα, ακόμα κι αν ψάχνει στα σκουπίδια για το μισοφαγωμένο πουλί που δώρισε στον αχάριστο άνθρωπό της. Ακόμα και τότε διατηρείται μια κάποια αξιοπρέπεια στις τάξεις των αιλουροειδών, μια σοβαροφάνεια. Εν αντιθέσει, ο τυπάς που γρύλιζε με νεύρο, τινάζοντας το λαιμό του δεξιά αριστερά, δεν προκαλούσε δέος ή τρόμο, αλλά οίκτο. Τα μάτια του όμως, μισοκρυμμένα από κόμπους μαλλιών στο μέτωπό του, ήταν δυο κεχριμπαρένια σβολάκια καθαρής λύσσας και ακόμα πιο ξεκάθαρης κακίας. Ο χειρότερος φίλος της γάτας. Έρχεται κατά πάνω μου, ήταν η πρώτη σκέψη, που αμέσως την ακολούθησε μια δεύτερη, τρέχει κατά πάνω μου. Παγιδευμένος όπως ήταν ανάμεσα σε χείριστες επιλογές, λοιπόν, ο γάτος είχε μια χούφτα δευτερόλεπτα να επιλέξει την λιγότερο βλαβερή. Δέντρο, τρεχάλα στο δρόμο ή μεταβολή και μαρς προς το άγνωστο γκέτο του δάσους. Φυσικά την τέταρτη επιλογή είναι που θεωρητικά δεν πρέπει ούτε να διανοηθείς να βάλεις στο νου σου. Θα τον πολεμήσω. Ακούγεται έως και γελοίο αλλά δεν είναι αβάσιμο.

Γράψε ένα σχόλιο