Εξαφανισμένος Γάτος (Μέρος 2ο)


IMG_1508

Γίνεται, φυσικά και γίνεται. Και να πολεμήσεις τον σκύλο στα ίσα, με (κυριολεκτικά) νύχια και δόντια γίνεται, και να ζήσεις να το διηγηθείς στα εγγόνια σου γίνεται. Μπορεί να έχει το μέγεθος και την ισχύ με το μέρος του, αλλά παραμερίζοντας την δαγκωνιά του, δεν μπορεί να κάνει πολλά παραπάνω. Η γάτα από την άλλη έχει και ευλυγισία, και κοφτερά νύχια (αν αξίζει να ονομάζεται γάτα) σε όλα τα πόδια της. Μπορεί να χωθεί ανάμεσα στα δικά του, μπορεί να πηδήξει στο κοντινότερο ύψωμα για να βουτήξει στον εχθρό της από εκεί. Με την κατάλληλη υπομονή, μπορεί ακόμα και να πετύχει καίρια πλήγματα στο πρόσωπο του επιτιθέμενου, αν αποφύγει τα σαγόνια του ακριβώς την ώρα που ορμάνε.
Ο γάτος προσπάθησε να ζυγίσει το επικείμενο άλμα του βάζοντας βάρος στα πίσω πόδια, χαμηλώνοντας τον κορμό, έτοιμος να ελιχθεί επιδέξια, αποφεύγοντας το πελώριο… το πελώριο στόμα που θα τον καταπιεί! Μαμά μου βοήθεια, πίσω πίσω πίσω, πανικός, πίσω! Σχεδόν τα’κανε πάνω του με το που δέχτηκε το χνώτο του αντιπάλου του για πρώτη φορά, και απώλεσε κάθε ρανίδα τακτικής που είχε αποθηκεύσει κάτω από το ένστικτο μάχης του. Αντί για επιδέξιο ελιγμό, αρκέστηκε σε αδέξιο δισταγμό, εκσφενδονίστηκε στα πλάγια την τελευταία στιγμή (χτυπώντας στον κορμό ενός δέντρου στη συνέχεια) και σπινιάροντας στο χώμα, έφυγε με απέλπιδα ταχύτητα προς το δάσος. Το ένστικτο μίλησε, και τα λόγια του δεν ήταν ‘θα τον πολεμήσω’.
Καθώς λοιπόν πηδούσε πάνω από πέτρες και χωνόταν κάτω από θάμνους, ένιωσε πως κέρδιζε απόσταση από τον τρισκατάρατο. Πάτησε φρένο και κοίταξε πίσω του για όσο διαρκεί μια ανάσα. Είχε κάνει το πρώτο βήμα προς το δάσος, κι οι θάμνοι είχαν ήδη ξεκινήσει να συγκρατούν κάπως τα φώτα των ανθρώπων. Στην άκρη του δρόμου όμως, εκεί που χώμα και άσφαλτος συναντιόντουσαν, διαγραφόταν η σκοτεινή σιλουέτα του σκύλου, ακριβώς μπροστά από τη λάμψη των κτηρίων. Ο γάτος συνέχισε τη φυγή του, αλλά το διαπεραστικό κάγχασμα της σιλουέτας τον έφτασε. ‘Να δω πώς θα ξαναβγείς από εκεί μέσα’ γαύγισε κοροϊδευτικά. ‘Μισό γεύμα είσαι, μία ή άλλη’. Ο γάτος δεν έδωσε σημασία, απλά συνέχισε να τρέχει, τίποτε δεν είχε σημασία, απλά να συνεχίσει να τρέχει, τίποτε άλλο δεν είχε σημασία.
Σταμάτησε όταν το λαχάνιασμα νίκησε τον πανικό του, μα η ζημιά είχε ήδη γίνει. Τα δέντρα είχαν μεγαλώσει και πληθύνει γύρω του, οι μορφές τους πιο άγριες, πιο ελεύθερες από εκείνες στις οποίες περιορίζονται σε αστικές περιοχές. Οι μυρωδιές παντελώς άγνωστες. Πάγωσε και αφουγκράστηκε ό,τι στοιχεία του παρείχαν οι αισθήσεις του. Κάθε θάμνος και κάθε γωνιά μέσα στην πόλη λέει την δική του ιστορία, σε όποιον έχει τα κατάλληλα ρουθούνια: ποιος πέρασε από εδώ, τι έκανε, τι είχε φάει και το έκανε, ποιος άλλος πέρασε και του το κάλυψε, πόσην ώρα πριν… Μια ιστορία. Το δάσος όμως, με μια πανδαισία από άγνωστες μυρωδιές, είχε μπερδέψει τον γάτο πέρα για πέρα. Σαν να μπαίνεις σε ξένο σπίτι και στην πόρτα να βλέπεις σωρούς από ζευγάρια παπουτσιών μη γνωρίζοντας σε ποιον ανήκουν.
Χάθηκε; Χμ. Δεν ήταν σίγουρος. Όπως και νωρίτερα, στον θάμνο απ’τον οποίο σάρωνε τον δρόμο με τα μάτια του, έτσι και τώρα, γουρλωμένα, άρχισε να τα περιστρέφει πέρα δώθε για στοιχεία. Η διαφορά ήταν ότι το σώμα του είχε υιοθετήσει μια εντελώς διαφορετική στάση. Αντί για φουσκωμένο, το τρίχωμά του (μαύρο εξωτερικά, άσπρο στην κοιλιά του, τον λαιμό και το εσωτερικό των ποδιών), είχε κολλήσει πάνω του. Η ουρά δεν ήταν φουντωμένη και υψωμένη κάγκελο, σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο, αλλά ανάμεσα στα σκέλια του και το έδαφος. Αντίστοιχα οι χαμηλωμένοι ώμοι του, χαμήλωναν και τον υπόλοιπο κορμό του. Κοινώς ήταν τρομαγμένος. Είχε περάσει ο τυφλός πανικός της φυγής από σχεδόν βέβαιο θάνατο. Την θέση του είχε αναλάβει ένας ήσυχος, ένας σιωπηλός φόβος, που ξεχυνόταν στο σώμα του σαν παγωνένο νερό, μουδιάζοντας ό,τι άγγιζε, αρχίζοντας από τις πατούσες του που έμοιαζαν βιδωμένες στο χώμα, και φτάνοντας μέχρι το κεφάλι του, που δεν μπορούσε να κατεβάσει ούτε σκέψη, πόσο μάλλον κίνηση. Αυτό που λειτουργούσε όμως, ήταν τα αυτιά του. Καθώς έφυγε από μέσα τους το εκκωφαντικό βουητό του αίματος (η άγρια παλίρροια που ήρθε με το χτυποκάρδι και έπνιξε κάθε παράταιρο εξωτερικό ήχο), ξεκίνησαν να δέχονται τα ερεθίσματα που τον περιέβαλλαν.
Έτσι ακίνητος παρέμεινε για κάποια ώρα, μέχρι που είχε δημιουργήσει ένα χαρτογράφημα από τους ήχους γύρω του. Ήχοι που ναι μεν δεν του ήταν παντελώς άγνωστοι, αλλά σίγουρα όχι οικείοι. Δεν είναι ότι δεν είχε ξαναπατήσει ποτέ του στο δάσος, απλά όχι τόσο βαθιά. Ήταν γάτος της πόλης και όχι των αγρών, οπότε ήταν συνηθισμένος να ελίσσεται ανάμεσα σε πάρκα, πεζοδρόμια και κήπους, αλλά όχι στο καφεπράσινο συνοθύλευμα που εκτυλισσόταν γύρω του. Πέρνα αρκετό καιρό την πόλη, και θα ξεχάσεις πόσοι και πόσοι θόρυβοι θάβονται κάτω από το βουτό των αυτοκινήτων, το βουητό των κτηρίων, το βουητό… Από τις κουκουβάγιες και τα νυχτοπούλια που ξεκινούσαν να ξεπροβάλλουν για τσάρκα, τους σκίουρους και τα σπουργίτια που καληνυχτίζονταν πριν τραβηχτούν στις φωλιές τους, έως και τα αμέτρητα έντομα και φίδια που έβγαιναν από κάθε τρύπα να βρουν κάτι να τσιμπήσουν.
Η αυτοπεποίθηση βρήκε δειλά το δρόμο προς την καρδιά του γάτου, σαν οξυγόνο που εισβάλλει στα πνευμόνια, ανάσα την ανάσα. Συνειδητοποίησε πως είχε πλέον περάσει αρκετή ώρα κολλημένος στο ίδιο σημείο, κι αυτό έπρεπε να αλλάξει. Όχι μόνο ήτανε η πιο προσιτή τριχωτή λεία σε ολόκληρη την περιφέρεια, πρωτίστως κινδύνευε να ρεζιλευτεί με την ακινησία του αυτή. Ανάμεσα στα άλλα ζώα, οι γάτες δεν χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης. Τα μικρότερα τις αποστρέφονται διότι φοβούνται μην καταλήξουν ως παιχνίδι στα πόδια τους, ενώ τα μεγαλύτερα τις κυνηγάνε είτε λόγω πείνας, είτε απλά για το γαμώτο. Και όλα μαζί τις κράζουν για το αλαζονικό τους περπάτημα, καθώς και τις καλές σχέσεις τους με τους ανθρώπους. Το αστείο είναι ότι όσο και αν μια γάτα δείχνει πως δεν την νοιάζει η εικόνα που προβάλλει προς τα έξω, άλλο τόσο καίγεται να την διατηρήσει ακέραια.
Παίρνοντας δυο βαθιές ανάσες, ανασκουμπώθηκε και κοίταξε γύρω του. Έπρεπε να ζητήσει πληροφορίες από τους ντόπιους, οπότε διερεύνησε με τη ματιά του τα δέντρα ακριβώς από πάνω του. Στο κλαδί ενός πεύκου διέκρινε δυο σκίουρους να τσακώνονται για κάτι ασήμαντο. Δεν έκατσε να παρατηρήσει τις διαφορές τους, ούτε καν τη μυρωδιά ή/και την χροιά της φωνής τους. Κατά κοινή παραδοχή, όλοι οι σκίουροι είναι ίδιοι, πράγμα που έκανε τα αίτια του καυγά τους, ακόμα πιο ανούσια. Δυο καφετιές μπαλίτσες με ψιλή φωνή, που χειρονομούσαν έντονα για κάποιο καρπό που και οι δύο θεωρούσαν δικό τους.
‘Ρε, μα τα σάπια βελανίδια, εγώ τον έθαψα ετούτον. Έχεις να πατήσεις σε αυτό το δέντρο εδώ και δύο βδομάδες ξέρω γω, πώς γίνεται να σου ανήκει;’ έσκουξε το πρώτο.
‘Καλά καλά δεν θυμάσαι πού φώλιασες εχτές, είμαι σίγουρος. Αποκλείεται να θυμάσαι ποιος καρπός μου ανήκει και ποιος όχι!’ αντιγύρισε το δεύτερο. ‘Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;’
‘Προφανώς! Εσύ ξέρεις ποιος είμαι εγώ;’ Ήταν προφανές ότι κανένας από τους δύο δεν ήξερε ποιος είναι ο άλλος, οπότε θα συνέχιζαν να παίζουν αυτό το παιχνίδι, μέχρι ο ένας τους να το παραδεχτεί. Ακόμα και μεταξύ τους δυσκολεύονται να αναγνωριστούν.
Ο γάτος δεν έχασε χρόνο. Σκαρφάλωσε από την πίσω μεριά του δέντρου όσο πιο ήσυχα γινόταν. Οι σκίουροι βρίσκονταν κάνα δυο μέτρα από πάνω του, και έπρεπε να τα διανύσει χωρίς να βγάζει θόρυβο, όπως γαντζωνόταν στις εσοχές του πεύκου. Όχι ότι θα τον έπαιρναν χαμπάρι. Ο καυγάς είχε φουντώσει σαν παρανάλωμα, με τους σκίουρους να αναλώνονται σε γενεαλογική ανάλυση για να βρουν το δίκιο τους. Κατέληξαν πως είναι από την ίδια φυλή, από την ίδια υποκατηγορία, την ίδια ομάδα, την ίδια συστάδα δέντρων…
‘Ρε, ειλικρινά εγώ πάντα εδώ κατοικούσα. Σε εκείνο το πεύκο μεγάλωσα.’
‘Κι εγώ! Εκεί έμαθα να σκαρφαλώνω με τα αδέλφια μου. Ο γρηγορότερος απ’όλους ήμουν, και είμαι, οπότε λίγα τα λόγια σου!’
‘Σε πάω κόντρα τώρα. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή.’
‘Την ουρά μου θα βλέπεις σε όλη τη διαδρομή. Η μάνα μου δεν μεγάλωσε χαμένους.’
‘Το ίδιο ακριβώς έκανε κι η δική μου!’
Ξαφνικά τα σκιουράκια κοντοστάθηκαν χωρίς να βγάζουν μιλιά, κοιτώντας μόνο το ένα το άλλο.
‘Λάκη;’
‘Τάσο;’
‘Αν είναι δυνατόν πόσον καιρό έχουμε να βρεθούμε;’ Σφιχταγκαλιάστηκαν τσιρίζοντας από χαρά (τσιρίδες βγάζουνε γενικότερα απ’το λαρύγγι τους, αλλά η συγκεκριμένη ήταν σαν κορώνα έμπειρης σοπράνο) λες και δεν είχαν ειδωθεί για χρόνια. Σε αυτό το σημείο, να σημειωθεί πως οι σκίουροι δεν βαπτίζουν τα νεογνά τους με τα ονόματα Λάκης ή Τάσος, αλλά η κοντινότερη μετάφραση αυτή θα ήταν.
‘Συγκινητική επανένωση, πραγματικά’ γέλασε ειρωνικά ο γάτος. Είχε ανεβεί στο κλαδί ακριβώς από πάνω τους, εφόσον δεν του έδιναν σημασία, και είχε το πλεονέκτημα. Σύμφωνα με τους γάτους των αγρών, ο καλύτερος τρόπος για να πιάσεις σκίουρο είναι να σκαρφαλώσεις ψηλότερα από εκείνον, γιατί μόνο προς τα κάτω μπορεί να πάει, και αν τον φτάσεις μέχρι το έδαφος, την έβαψε. Θα μπορούσε να τους κυνηγήσει, αλλά δεν έψαχνε θήραμα. Για την ώρα. Εκείνοι όμως δεν το ήξεραν, και είχαν κλειδωθεί ο ένας στα χέρια του άλλου, με τις ουρές τους τυλιγμένες γύρω απ’τα κορμάκια τους, σαν γιγάντιο κασκόλ. Μια μικρή γούνινη παγοκολώνα. Τα μάτια τους καρφωμένα πάνω στον σκοτεινο εισβολέα, ο οποίος αν και δεν απολάμβανε να κάνει τον κόσμο να υποφέρει, ε, δεν τον χάλαγε κιόλας να τον αντιμετωπίζουν με δέος και φόβο. Ίσα ίσα που το χρειαζόταν και λίγο, για να τονώσει το πεσμένο ηθικό του.
‘Δώστε μου λόγο να χιμήξω απ’το κλαδί επάνω σας, και θα το κάνω’, τους φοβέρισε. ‘Κρατήστε το στόμα σας κλειστό κι οι δρόμοι μας χωρίζουν ειρηνικά. Το’χουμε;’ Οι σκίουροι έγνεψαν καταφατικά με ένταση. Το’χουμε. Ο γάτος προσπάθησε να βγάλει την πλέον απειλητική του όψη. Το τρίχωμά του είχε φουντώσει και πάλι, και το πρόσωπό του φόρεσε την πιο χαιρέκακη γκριμάτσα που διέθετε. Αν και μαύρο, μια άσπρη ρίγα διέτρεχε την μουσούδα του απ’άκρη σ’άκρη, σαν δεύτερο τεχνητό μουστάκι. Και τα μάτια του, με τις κόρες να διαστέλλονται καθώς σκοτείνιαζε και να καταπίνουν τις ίριδες, είχαν μαυρίσει αντιστοίχως. Όσο πιο τρομακτικός μπορούσε. Ε, οι σκίουροι δεν πρόσεχαν τίποτε απ’όλα αυτά. Μοναχά την κόκκινη γλώσσα και τα δόντια που την περιέφραζαν. Αυτά τα ολίγα τους έφταναν για να νιώσουν τρομάρα παρόμοια με εκείνη που διαπέρασε τον γάτο πιο πριν.

Comments 0

Εξαφανισμένος Γάτος (Μέρος 2ο)

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF