Του Χριστόφορου Τριάντη

Ω, η παλιά πληγή
της ανθρωπότητας μ’ έκλεισε
κι εμένα.
Όρισε ως πεπρωμένο:
την ακινησία.
Κι όταν ξύπνησα (δίνει μια τέτοια ευκαιρία),
λίγο αργά,
ο ρόλος με περίμενε
στα βεστιάρια των κωμοπόλεων:
πωλητής δια των λέξεων και των σιωπών.
Μα, παραβλέποντας
τους προγονικούς αφορισμούς
και τις κατατάξεις των κολαστηρίων
αλληθώρισα προς τις ηδονές.
Κι όταν ο άχρονος κύκλος
τις παράλλαξε σε φόβους (άφευκτο παίγνιο)
και με θάνατο τις μασκάρεψε,
ευθύς η ανθρωπότητα
–αντιθυελλωδώς– καταλάγιασε
τις επιθυμίες μου.
Τότε γέννησα τραγουδάκια
κερδίζοντας παραπάνω νύχτες,
ως ανταμοιβή,
για την παρουσία μου
στη διάσημη ανωνυμία …

2 Comments Ο ρόλος

Γράψε ένα σχόλιο