il_570xN.382547141_lkzn

Ο Γιάννης τυχερός δεν ήταν. Μια ζωή σε δρόμους βασανιζόταν.

Όχι μόνος του… Με σκέψεις!

Κυρίευαν το μυαλό του και όλο τον έσπρωχναν μέσα στην απελπισία και την δυστυχία.

Μια μέρα οι σκέψεις αυτές τα έκαναν όλα.

Περπατούσε. Όπως πάντα, στο δρόμο.

Ο ήλιος ψηλά στον ουρανό. Αχ να γύριζε να τον κοιτάξει… Ίσως να άλλαζαν όλα.

Προχωρά με τον καφέ του στο χέρι. Δεν του αρέσει.

Συνήθεια όμως. Μια μέσα στις τόσες.

Κακές καλές ποιος νοιάζεται; Ποιος κρίνει;

Οι πάντες.

Όμως ο Γιάννης προχωρούσε. Μια ζωή. Περνούσε ανάμεσα στους πάντες χωρίς ποτέ να γίνει ένα μαζί τους.

Έτσι γίνεται όταν προχωράς μόνος.

Βλέπει το μεγάλο κόκκινο αμάξι που πλησιάζει.

Χαμογελά.

Το αμάξι τρέχει γρήγορα. Τρέχει λες και θέλει να τον συναντήσει.

Ο Γιάννης το κοιτάει με προσμονή.

Χαμογελά.

Επιτέλους… Τον αγγίζει το αμάξι.

Ο Γιάννης κτυπάει στο γυαλί του. Λες και θέλει να μάθει τα μυστικά του αμαξιού προσπαθεί να περάσει μέσα από το τζάμι μα δεν τα καταφέρνει.

Όπως με τους ανθρώπους ποτέ δεν τα κατάφερε να περάσει τα τείχη τους.

Κυλάει στην επιφάνεια του και με χάρη πέφτει στο πεζοδρόμιο.

Η τελευταία του σκέψη :

« Ευτυχώς που το αμάξι είναι κόκκινο και δεν το λέρωσα. Τελικά φάνηκα τυχερός έστω και την τελευταία μου στιγμή στον κόσμο τούτο.»

Κοιτάει τον ήλιο. Μετά από πολύ καιρό. Όμορφος είναι. Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει όμως τώρα.

 

Ησυχία στο μυαλό του. Επιτέλους οι σκέψεις σώπασαν.

Γράψε ένα σχόλιο