La_liberte_guidant_le_peuple-620b

Τρίνγκ τρίνκ, θα έκανε το τηλέφωνο μου αν δεν ζούσαμε στη νέα εποχή τον σμαρτφόουν όπως τα αποκαλούν.

Το κοιτάω παραξενεμένος. Βρίσκομαι μακριά σε μια άλλη πόλη σε μια άλλη χώρα.

Ένας γνωστός μου με καλεί. Ένας γνωστός μου από αυτούς τους παράξενους.

Τον βλέπω μία φορά κάθε τρίμηνο περίπου και απλά καθόμαστε και μιλάμε για αρκετές ώρες περί διαφόρων ζητημάτων. Μετά ξαναχανόμαστε.

Ξαναχανόμαστε για να ζήσουμε, να σκεφτούμε και όταν προβληματιστούμε πάλι από τις εμπειρίες μας οι δρόμοι μας συναντιούνται για συζήτηση.

Παράξενη σχέση. Αυτές οι σχέσεις είναι και οι πιο ωραίες όμως.

Απαντάω… Ακούγεται αγχωμένος.

Η Μαριάννα πέθανε μου λέει με κομμένη την ανάσα.

Εγώ καταλαβαίνω τι εννοεί. Ήξερε πως θα καταλάβαινα. Πάντα καταλαβαινόμαστε.

Η Μαριάννα είναι μια ιδέα. Όλα είναι μια ιδέα. Είναι ένα σύμβολο.

Όνομα πολύ διαδεδομένο κατά τον 18ο αιώνα, η « Μαρία – Άννα », αντιπροσώπευε το λαό.

Την βλέπω να ζωντανεύει μπρος στα μάτια μου και να ξεκινάει να τρέχει με την τρίχρωμη σημαία της να κυματίζει. Τρέχει, από επανάσταση σε επανάσταση. Με την ελπίδα να σώσει τον κόσμο. Με την ελπίδα να βρει την ελευθερία.

Σύμβολο ελευθερίας, ο φρυγικός σκούφος της φορέθηκε από τους απελευθερωμένους σκλάβους στην Ελλάδα και τη Ρώμη.

Τους σκλάβους που παρά την απελευθέρωση τους έμειναν σκλάβοι.

Παράξενο που θέλει να μιλήσει για αυτήν με εμένα.

Καθόλου εσείς την γεννήσατε αυτή την ιδέα, μου λέει.

Εγώ χαμογελάω.

Τούτη την ιδέα εμείς την σκοτώσαμε και πρώτοι, απαντάω.

Πεθαίνει η Δημοκρατία και εδώ, μου λέει.

Ποτέ δεν υπήρξε του λέω. Η Μαριάννα απλά έτρεχε. Άστην να ξεκουραστεί επιτέλους.

Αυτός κάνει μια παύση. Ξεσπάει σε λυγμούς.

Θα φύγει από εδώ λέει.

Το πένθος του για την Μαριάννα είναι που μιλάει. Πουθενά δεν θα πάει.

Και που θα πας; του λέω. Κάνω πως τον πιστεύω.

Συνεχίζω αφού δεν μου απάντησε:

Την ελευθερία και τη Δημοκρατία πουθενά δεν θα τις βρεις. Μόνο μια επίφαση τους.

Και τι θα κάμουμε ; Επανάσταση ; μου λέει.

Γελάω… Άκομψο εκ μέρους μου. Αυτός θρηνεί.

Από επαναστάτες που κοιμούνται μπουχτίσαμε του λέω.

Τότε ;

Ας ξυπνήσουμε και ας θρηνήσουμε για την Μαριάννα. Ας την θάψουμε με τιμές και ας βρούμε μια άλλη ιδέα, ένα άλλο σύμβολο. Τη Δημοκρατία κανένας δεν την γνώρισε. Ώρα να την γεννήσουμε εμείς.

Από τα λίγα που άκουσα και είδα, σκέψου…

Υπήρξε ποτέ η Μαριάννα ; Υπήρξε ποτέ η Δημοκρατία ;

Ζήτω η Δημοκρατική μας Τυραννία.

Καλό ύπνο Μαριάννα. Κοιμήσου. Αν η Δημοκρατία έρθει στον κόσμο τούτο, σε ξυπνάμε !

Αναστάσιος Γεωργίου

Γράψε ένα σχόλιο