7317890398_1a76cfc219_z 

Κι άλλοι εραστές πριν από μας είπαν σ ΄αγαπώ.

Όπως εμείς.

Πριν από μας.

Γέμισαν το παρελθόν με φωτιά και πάθος.

Έγραψαν ιστορία με τον έρωτα τους.

Μέχρι την στιγμή που γνωριστήκαμε εμείς.

Εμείς.

Μέχρι την στιγμή που κάψαμε το βιβλίο του έρωτα που έγραψαν.

Καθόλου δεν μας ένοιαξε.

Γιατί να μας νοιάξει ; Εμείς είχαμε ο ένας τον άλλο.

Η δική μας ιστορία κάλυψε τις δικές τους. Τις έκανε να μοιάζουν αδύναμες, ασήμαντες, ιστορίες ανάμεσα σε τόσες άλλες ιστορίες.

Κι άλλοι εραστές πριν από μας είπαν σ΄ αγαπώ.

Όπως εμείς ;

Όχι. Γιατί η δική μας ιστορία άλλαξε τον τρόπο που γράφονται οι ιστορίες.

Με μελάνι το πάθος, τον πόθο και τον πόνο.

Τα τρία “Π” που μια ζωή σαν Ερινύες θα με κυνηγούν.

Θα προσπαθώ να τους ξεφύγω. Θα τρέχω. Να κρυφτώ.

Να κρυφτώ από τι ;

Από αυτές. Γιατί θα καθρεφτίζουν την αδυναμία μου.

Δεν έμεινα. Φοβήθηκα.

Κι άλλοι εραστές πριν από μας είπαν σ΄αγαπώ.

Όπως εμείς.

Πριν από μας.

Και αυτούς η ιστορία τους χάθηκε.

Τώρα η δική μας ;

Κοιτάω το αναμμένο κερί. Σβήνει η φλόγα.

Σκοτάδι.

Κι άλλοι εραστές πριν από μας είπαν σ΄αγαπώ.

Όπως εμείς.

Πριν από μας.

Χάθηκε η αγάπη τους και χάθηκε η δική μας.

Τώρα μένω στο σκοτάδι.

Σκέφτομαι : « Και μετά από μας ; »

Βάλαμε φωτιά στις ιστορίες και τώρα τίποτα.

Δεν με νοιάζει. Στάχτη και αποκαΐδια.

Ανάβω πάλι το κερί και μένω μόνος μου να κοιτάω την φλόγα που τρεμοπαίζει.

Ένα δάκρυ κυλάει. Την σβήνει.

Σκοτάδι.

Αγάπη, πηγή φωτός και σκότους…

 

                                                                                                            Αναστάσιος Γεωργίου

 

Γράψε ένα σχόλιο