tumblr_mmsbm3IzW31qgjdl2o1_500

 

Σου έχει τύχει ποτέ να προσπαθείς να εξηγήσεις κάτι και να μην σου φτάνουν ένα εκατομμύριο λέξεις; Να θέλεις να περιγράψεις ας πούμε ένα συναίσθημα, ή ένα γεγονός, κάτι για την ζωή σου ή για τις σκέψεις σου και να πλήττεις από τα ίδια σου τα λόγια;

Μιλήσαμε για λίγα λεπτά, δεν ξέρω, πέντε, εφτά, δέκα όχι παραπάνω. Περπατούσαμε βιάστηκα ανάμεσα από ανθρώπους, αυτοκίνητα και φλυαρίες σαββατόβραδου. Και τότε κατάλαβα,  μέσα στα τόσα λίγα που είπα και είπες, πως ήταν σαν να σε γνώριζα από πάντα. Με αγκάλιασες στο τέλος, σαν να συμφώνησες και εσύ και στεκόμουν αμήχανα σαν να μην ξανάνιωσα τέτοια ένταση. Σε μια στροφή έμεινες πίσω και χάθηκες με μια άλλη παρέα. Όμως, χωρίς να το ξέρεις, εγώ σε πήρα για πάντα μαζί μου.

Έτσι που συνήθισα να μιλάω με ανθρώπους-τείχους και κλειστά μυαλά, ξέχασα πως είναι να σε αισθάνονται χωρίς υπεκφυγές και επιτηδεύσεις. Να τολμάνε να σε κοιτούν στα μάτια και να σου ζητάνε, σχεδόν με θράσος, την αλήθεια σου.  Αστείο μου φαίνεται που τόσο συνήθισα την υποκρισία και το δήθεν. Αστείο, που τόσο φοβήθηκα μια αγκαλιά και λίγες λέξεις…

Δεν έχει σημασία αν θα ξαναμιλήσουμε ή αν θα με θυμάσαι, γιατί είτε το πιστεύεις είτε όχι, τα λίγα λεπτά που σε γνώρισα μου άλλαξαν την ζωή. Ή καλύτερα άλλαξαν εμένα. 

Και αφού ρε γαμώτο υπάρχουν άνθρωποι που μας καταλαβαίνουν χωρίς καν να μιλάμε, γιατί ακόμα ξοδευόμαστε στους πλατειασμούς και στα περίπου;  

Γράψε ένα σχόλιο