42b53eee884d53582b7a510fc7271cb5_-suit-and-tie-dresses-suit-and-tie_1920-1080

 

Βγαίνω από ένα τεράστιο γυάλινο χτίριο. Περπατώ με γοργό ρυθμό στο δρόμο. Βασικά σχεδόν τρέχω. Πρέπει να προλάβω. Έχω τόσα να κάνω.

Ούτε το κουνέλι από την Αλίκη τέτοια βιασύνη.

Ανοίγω την τσάντα μου και παίρνω την ομπρέλα. Προσπαθώ να την ανοίξω αλλά η καταραμένη δεν συνεργάζεται.

Δεν θέλω να βραχεί το κοστούμι μου.

Νιώθω ένα ζευγάρι μάτια να με καρφώνουν από το απέναντι πεζοδρόμιο. Σηκώνω το κεφάλι μου.

Βρέχει. Έχω γίνει μούσκεμα. Το βλέπω απέναντι μου.

Δεν ξέρω τι να κάνω.

– Πάει έχω τρελαθεί, μου ψιθυρίζω.

Κάνω να συνεχίσω τον δρόμο μου αλλά δεν μπορώ. Κάτι με κρατάει. Γυρίζω ξανά το κεφάλι μου στο παιδί.

Μου γύρισε την πλάτη. Αλλά στέκεται εκεί. Μέσα στη βροχή.

Δεν το νοιάζει όμως. Άλλωστε παιδί είναι. Τι να το νοιάξει;

Περνάω τον δρόμο χωρίς να κοιτάξω και ακούγεται η κόρνα ενός αμαξιού συνοδευμένη με κάμποσα « γαλλικά » του οδηγού.

Το παιδί γυρίζει ξαφνιασμένο και μου χαμογελάει.

Δεν περίμενε πως θα το πλησίαζα όπως δεν περίμενα πως θα το πλησίαζα.

Με ξέρει καλά φαίνεται.

Λογικό…

Εγώ το κοιτάω ακόμα σαν χαζός.

Σηκώνω το χέρι μου και χαϊδεύω το μάγουλο του. Νιώθω το δέρμα του.

Φάντασμα του παρελθόντος; Τι στο καλό μου συμβαίνει;

Βρέχει. Τα έχω κάνει μούσκεμα. Με κοιτάζει, γεμάτο απογοήτευση.

– Με πρόδωσες, μου λέει και συνεχίζει να χαμογελάει.

-Παρόλα αυτά χαμογελάς ακόμα, του λέω προβληματισμένος.

-Ήξερα πως θα μας πρόδινες.

Αχ, αυτό το αγόρι και τα όνειρα του σκέφτομαι, αλλά δεν λέω τίποτα.

-Τι κάνεις εδώ; ρωτάω προσπαθώντας να αλλάξω θέμα.

-Περιπλανιέμαι. Zω. Αυτό δεν ήθελα να κάνω;

– Μια περιπλάνηση είναι η ζωή. Ψιθυρίζω και χαμογελάω.

Αγγίζει το μάγουλο μου και έπειτα τείνει το χέρι του στο δικό μου.

Το σφίγγω.

Δεν πρόκειται να τον αφήσω να χαθεί ξανά.

Παρελθόν και παρόν περπατούν μαζί.

Ψάχνω με το βλέμμα μου να βρω κάπου τριγύρω το μέλλον. Πουθενά.

Το παιδί μου τραβάει το χέρι λες και κατάλαβε την ζαβολιά που πήγα να κάνω.

-Το μέλλον δεν υπάρχει… Δεν υπάρχει πριν αποφασίσεις πως θα το κτήσεις.

Το κοιτάω ξανά… Χαμογελαστό, με μάτια που λάμπουν και γεμάτο όρεξη για ζωή.

Δεν το έχω απλά δίπλα μου… Αλλά μέσα μου… Πάντα θα το έχω.

Βγαίνει ο ήλιος. Κοιτιόμαστε και ξεκινάμε να τρέχουμε γελώντας δυνατά.

Πάει το κοστούμι μου. Μούσκεμα έγινε. Εμείς όμως δεν νοιαζόμαστε.

 

                                                                                                    Αναστάσιος Γεωργίου

 

 

Γράψε ένα σχόλιο