104635-232857-600x381

…Σκαρί σε φουρτουνιασμένο πέλαγος το Μυαλό, που πλέει δειλά και φοβισμένα. Δίχως κουπί και έρμαιο των δαιμόνων, που με θράσος έδιωξαν το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού από την πλάση, διασχίζει μια θάλασσα που δεν γνωρίζει και αφήνει στην τύχη, την τύχη του. Σκέτο ναυάγιο. Και κάπου εκεί, στο κόκκινο που ανάβει, η καρδιά χτυπά γρήγορα και δυνατά. Φωνάζει. «Είμαι κι εγώ εδώ, δώσε το χέρι σου… πάμε!». Το μυαλό βουρκώνει. Θέλει να επιβιώσει και να ζήσει τα όνειρα που έκανε. Θέλει να αφήσει πίσω τους φόβους και τους γόρδιους δεσμούς. Μα τα «θέλω», φαίνεται να μην είναι τόσο δυνατά. Δένει τα χέρια και δεν προσπαθεί. Και έρχονται στην επιφάνεια τα «πρέπει», που τόσο μισεί. Μα είναι κι αυτά αναγκαία. «Πρέπει να προσπαθήσεις, να κάνεις υπομονή. Δώσε το χέρι σου, αγύριστο κεφάλι!». Η Καρδιά επαναστατεί με αιτία. Αφήνει τους συναισθηματισμούς στην άκρη. Η λογική ξεπροβάλλει. Οι ρόλοι αντιστρέφονται. Το Μυαλό σκουπίζει τα δάκρυά του και ένα μειδίαμα σκάει δειλά στο ταλαιπωρημένο πρόσωπό του. Τα χέρια δίνονται και ενώνονται σαν μία γροθιά. Δυνατή γροθιά, για να πολεμήσουν μαζί, κι ας μαλώσουν λίγο αργότερα σαν δυο μικρά παιδιά, που το ένα άρπαξε το παιχνίδι του άλλου, αλλά μετά αγκαλιάστηκαν και έπαιξαν μαζί. Καρδιά και Μυαλό. Μυαλό και Καρδιά. «Θέλω» και «πρέπει». Λογική και συναίσθημα. Χώρια και μαζί…

 

Γράψε ένα σχόλιο