Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΞΑΝΘΙΑ ΚΟΠΕΛΑ


Τριγυρνώντας για αρκετά λεπτά μέσα στην βροχή και ενώ είχε ήδη βραδιάσει, σκεφτόταν τι θα έκανε. Πώς θα μπορούσε να αντέξει καθημερινά αυτό το μαρτύριο. Η μέρα του ήταν ίδια και ίδια κάθε μέρα, ξυπνούσε το πρωί για να πάει  στην δουλειά. Μία δουλειά που δεν  κατάλαβε ποτέ του γιατί την επέλεξε, παρά μόνο όταν είχε το καθιερωμένο διάλειμμά του έβρισκε λίγη γαλήνη. Χάζευε τον άνεμο και αναρωτιόταν πως  είχε την δύναμη να κουνήσει τα φύλλα των δέντρων, να κάνει την θάλασσα να αλλάξει μορφή ακόμα και η μεγάλη γέφυρα  στον απέναντι  δρόμο έκλεινε μέχρι να κοπάσει. Δεν μπορούσε να καταλάβει πως κάποιος σαν τον άνεμο που ενώ δεν τον πρόσεχε κανείς, δεν τον έβλεπε κανείς όταν ήθελε να «μιλήσει» όλοι του έδιναν την προσοχή που αναζητούσε. Καθισμένος στο ίδιο παγκάκι κάθε μέρα καπνίζοντας και από ένα τσιγάρο κάθε φορά δίχως να προλάβει να τελειώσει τις σκέψεις του κοίταξε το ρολόι και είδε ότι η μικρή δόση χαράς του είχε τελειώσει για σήμερα.

Μπαίνοντας στο ανσασέρ για να γυρίσει πίσω στο γραφείο του αποφάσισε να πάει στο περίπτερο δίπλα για να αγοράσει τσιγάρα. Κάτι που δεν το συνήθιζε ποτέ. Έτσι λοιπόν μπαίνει στο μαγαζί παίρνει τα συνηθισμένα και κλείνοντας πίσω του την πόρτα ακούει μία φωνή. Ήταν ο  συνεργάτης του ο Νίκος, τα γραφεία τους τα χωρίζουν 2 όροφοι αλλά πάντα μιλούσαν και εκτός δουλειάς. Ο Νίκος συνήθιζε να κατεβαίνει κάτω στο διάλειμμά του για να παίρνει και τον απαραίτητο καφέ. Μόλις τον είδε βάδισε βιαστικός  προς το μέρος του και τον χαιρέτησε σταυρωτά, προτού φύγει γυρνώντας το πρόσωπό του το βλέμμα του χάθηκε στο βλέμμα της άγνωστης ξανθιάς κοπέλας απέναντι από τον Νίκο. Ένα  βλέμμα που κοιτούσε κατευθείαν στην ψυχή του, με 2 μάτια που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις το χρώμα τους, την μία θα τα έλεγες μελί την άλλη πράσινα. Αυτό το βλέμμα τον διαπέρασε και τον έπιασε ταχυπαλμία δίχως να ξέρει το γιατί. Είχε διάρκεια μόλις λίγα δευτερόλεπτα αλλά για αυτόν έμοιαζαν ολόκληρα λεπτά. Σχηματίζοντας ένα αμήχανο χαμόγελο είπε ένα «καλή συνέχεια» και πήρε πάλι το ανσασέρ για το γραφείο του. Δεν μπορούσε να ξεχάσει αυτό το βλέμμα, δεν ήξερε αν ήταν τυχαίο αυτό το βλέμμα. Η κοπέλα μπορεί να τον κοίταξε επειδή μιλούσε στον Νίκο και ίσως να μην τον είχε ξαναδεί   αλλά δεν ήθελε να το πιστέψει γιατί πρώτη φορά ένιωσε τόσο διαφορετικά μέσα του.

Την επόμενη μέρα  έχοντας ακόμα στο μυαλό του αυτά τα 2 φωτεινά μάτια σκέφτηκε να προτείνει στον Νίκο να βγούνε μετά την δουλειά  έτσι ίσως ξανά έβλεπε την άγνωστη ξανθιά. Οι ώρες στο γραφείο δεν περνούσαν με τίποτα ώσπου την ώρα του διαλείμματός του την βλέπει να κατεβαίνει από τις σκάλες. Δεν τον πρόσεξε, αυτή την φορά δεν του έριξε ούτε ένα γρήγορο βλέμμα. Καταρρακωμένος από την δουλειά το βράδυ βρέθηκε με τον Νίκο. Είχε έρθει μόνος του, έτσι έμαθε ότι η άγνωστη ξανθιά δούλευε στον ίδιο όροφο με τον Νίκο και για την ακρίβεια σε διπλανά γραφεία. Απόρησε από μέσα του πως και δεν την είχε ξαναδεί τόσο καιρό αλλά ο Νίκος την ίδια στιγμή του είπε ότι έλειπε για κάνα χρόνο στο εξωτερικό μάλλον ήταν παντρεμένη ποιος ξέρει και μόλις ξανά γύρισε. Αφού ανάλυσαν την καθημερινότητά τους και είπαν τα νέα τους, ήπιαν 2 μπύρες και έφυγαν.

Είχε λυθεί το μεγάλο μυστήριο μέσα στο μυαλό του ήξερε ποια είναι η άγνωστη ξανθιά. Ενώ περνούσαν σχεδόν όλη την ημέρα μαζί στο ίδιο κτήριο, την έβλεπε και δεν μπορούσε να της πει μία καλημέρα. Ήξερε ότι δεν είχε μέσα του την δύναμη που έχει ο άνεμος για να τον προσέξει, να τον κοιτάξει έστω τυχαία έτσι όπως κοιτάζουν τα μάτια μας στο μετρό που περιμένουμε την ώρα για να κατέβουμε. Πολλές φορές  είχε τύχει να τελειώσουν μαζί από κάτι βραδινά απρόσμενα συνέδρια αλλά εκείνη πάντα σιωπηλή και χωρίς να πει λέξη έμπαινε στο μικρό της κόκκινο σκαραβαίο και έφευγε σαν να μην την κρατούσε τίποτα εδώ.Οι μήνες έφευγαν και η ιστορία έμενε η ίδια δεν έκανε ποτέ τίποτα για να την προσεγγίσει, δεν ξανά κοιτάχτηκαν ποτέ, μόνο εκείνος την χάζευε που και που σκεπτόμενος  τι θα γινόταν αν…..Αν της είχε προσφέρει τον αναπτήρα του για να κάνουν μαζί ένα τσιγάρο…Αν της είχε πει ένα καλημέρα μαζί με ένα αληθινό χαμόγελο ή αν απλά της μιλούσε.

Έτσι γίνεται μία ζωή ο φόβος και η ανησυχία μας, μήπως μπούμε σε έναν κόσμο καινούριο και άγνωστο μας κρατάει πίσω. Τον άνεμο μπορεί να μην τον έχει δει ποτέ κανείς μας και να λειτουργούμε πολλές φορές σαν να μην υπήρχε ποτέ αλλά όταν θέλει να διεκδικήσει την «παρουσία» του μπορεί να φέρει και καταστροφές στο πέρασμά του. Ο χρόνος δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω για να μπορέσει να της πει όσες καλημέρες δεν μπόρεσε, τώρα έφυγε ξανά και δεν ξέρει αν θα την ξανά δει ποτέ του ίσως να έφυγε και για πάντα. Έτσι εκείνος ξαναγύρισε στην ίδια ρουτίνα του χωρίς να περιμένει κάτι  αυτή την φορά, απλά να ζει!

6387f9cc15cf58110146f81531d1fb38


Comments 0

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΞΑΝΘΙΑ ΚΟΠΕΛΑ

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF