wycp35-l-610x610-jumper-christmas-gorgeous-white-winter-blue-tumblr-sweater-traditional-clothes-reindeer-snowflake

Τόσος ήσουν. Και απορώ με έμενα, που δεν το είδα από την αρχή. Όχι στα αλήθεια, δεν φταις, τίποτα δεν έκανες, ούτε λιγότερο, ούτε παραπάνω. Τόσος ήσουν. Τόσος αποδείχτηκες μέσα από τα «μπορεί» και τις σιωπές σου. Με εμένα είναι που θυμώνω. Γιατί, τόσο πίστεψα στην ιδέα του ειδώλου σου, τόσο σε έχτισα λέξη-λέξη, χάδι-χάδι στο μυαλό μου, που έφτασα να σε έχω με άλλους όρους. Όχι, δεν θυμώνω που με απογοήτευσες, γιατί, στα αλήθεια, τόσος ήσουν. Σαν να ήθελα να με γελάσω, σε φίλτραρα σε αντικατοπτρισμούς και ίριδες καπνού και σε έφερνα κοντά στα θέλω μου.

Πρόσθεσα μια σπίθα χάος στο βλέμμα σου, γιατί πάντα με γοήτευε η άναρχη σκέψη. Και τα χέρια σου, τα ξανάφτιαξα, μεγάλα και μακριά, έτσι που να αγκαλιάζουν τα κομμάτια μου συχνότερα και να κολλάνε που και που και από κανένα. Και τα χείλη σου ακόμη τα έραψα αλλιώτικα, πλαστικά και διάφανα, για να λένε όμορφα παραμύθια και συννεφένια νανουρίσματα. Τόσος ήσουν. Και πάλευα με τα αυταπόδεικτα και τις αλήθειες να σε φέρω στα μέτρα μου, για να ακουμπήσω και εγώ λίγο το απαρηγόρητο μου. Για να ‘χω μια στάλα χρώμα, τόση όση, να χρωματίζει που και που τα γκρίζα και τα θαμπά μου.

Έτσι την έχτισα την πλάνη μου, και βυθίστηκα θαρρείς με αφέλεια στην καθημερινότητα της. Σε έπαιρνα από το χέρι και γυρνούσαμε σε όμορφες γειτονιές και γραφικά στενάκια. Τραγουδούσαμε δυνατά στους μεγάλους δρόμους και καθόμασταν με τις ώρες στα παγκάκια, γύρω από την πολύχρωμη πλατεία. Και δεν σε ένοιαζε, τι φοράς και πως κοιτάν και τι θα πούνε. Και πως μπορώ να κατηγορήσω τον ενεστώτα σου, που δεν εφάπτεται στον φτιαχτό αόριστο μου; Τόσος ήσουν.

Και σαν μικρό παιδί ερχόμουν και σε τραβούσα από τα μπατζάκια και τα μανίκια και σε έφερνα στα μέτρα μου. Σαν παλιό πουλόβερ σε ξεχείλωνα και σε τραβούσα λίγο πιο αριστερά, και πιο κάτω και μετά λίγο πιο πίσω, να φτάνεις να αγκαλιάζεις τις φθορές και τα σημάδια μου. Και δεν είναι που θέλησα ξαφνικά να το καταχωνιάσω στην ντουλάπα, μα οι κλωστές ξεφτήσαν, μπαίνει σιγά σιγά και η Άνοιξη και είναι πολύ ζεστό και οικείο για Μάρτη μήνα. Και τώρα μόνο βλέπω πόσο άδικα σε κατηγορούσα. Τώρα μόνο βλέπω πως δεν έφταιξες ποτέ. Από την αρχή, τόσος ήσουν…

Γράψε ένα σχόλιο