Του Χριστόφορου Τριάντη

(Για τον Φλωμπέρ)

Ο Γκυστάβ έκλεισε τα είκοσι πέντε. Αισθανόταν ότι ωρίμασε. Έβλεπε ότι τα πράγματα άλλαζαν διαστάσεις, όχι χρονικά και χωροταξικά, αλλά συναισθηματικά. Κάποια μεγάλωναν κι άλλα εξαφανίζονταν. Συνεχώς άλλαζε κορυφές. Έφτανε -γρήγορα- στις πιο ψηλές και τότε έψαχνε για να βρει άλλες, ψηλότερες.

Ο χρόνος για τον Γκυστάβ έμοιαζε με αρχιτεκτονικό σχέδιο. Έχτιζε πύργους, μεγαλύτερους από της Βαβέλ, και πιο λαμπερούς, από τους ουρανοξύστες των μεγαλουπόλεων. Ο στόχος του ήταν να φτάσει στον ουρανό. Καθημερινά, προσέθετε νέα κομμάτια: όμορφους εξώστες, άθραυστα παράθυρα, γυάλινες οροφές.

Πάντα , όμως, έλειπε ένα κομμάτι για ν’ αγγίξει το στερέωμα.Όλο τον υπόλοιπο καιρό μοχθούσε, να βρει αυτό το τελευταίο κομμάτι. Βέβαια, διαισθανόταν, κάπως μελαγχολικά, πως κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν… ποτέ.

Αυτή είναι η ωραιότητα της ζωής (και της γραφής)!

Γράψε ένα σχόλιο