Το λαμπατέρ

Πάντα τη γοήτευε το σκοτάδι και η τεχνητή συντροφιά του μικρού φωτιστικού. Ένας μικρός ελεγχόμενος χώρος, αρωματισμένος με φρέσκο καπνό και μπαγιάτικη στάχτη.


Της Δάφνης Μουντούρη 

Πάντα τη γοήτευε το σκοτάδι και η τεχνητή συντροφιά του μικρού φωτιστικού. Ένας μικρός ελεγχόμενος χώρος, αρωματισμένος με φρέσκο καπνό και μπαγιάτικη στάχτη. Όταν είμαστε παιδιά, φοβόμαστε το σκοτάδι και τα τέρατα που κρύβει μέσα του. Η σιγουριά του ήλιου, η απόλυτη διαφάνεια ακόμα και της πιο συννεφιασμένης μέρας είναι προτιμότερη απ’ το πηχτό μαύρο που την ακολουθεί. Μεγαλώνοντας, το σκοτάδι αποκτά μυστήριο, μια επικίνδυνη γοητεία που μας προκαλεί να την εξερευνήσουμε και, άλλοι λίγο, άλλοι για πολύ, χανόμαστε μέσα στο άγνωστο, ψάχνοντας να βρούμε αυτά που το πρωί κρύβονται επιδέξια. Έπειτα, σταματάμε και δεχόμαστε το σκοτάδι μόνο όταν έχουμε κλείσει ήδη τα μάτια για να ονειρευτούμε.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι σαν εκείνη, που διατηρούν ακόμα τη σχέση τους με το άγνωστο, προσκαλώντας τα φαντάσματα, μιλώντας τους, προσπαθώντας να δώσουν απαντήσεις σε θέματα που δε λύθηκαν ποτέ.

Αυτό το βράδυ, έψαχνε μια απάντηση.

Έσβησε το κεντρικό, αρρωστιάρικα κίτρινο φως και άναψε το φωτιστικό του γραφείου. Έμεινε να παρατηρεί για ώρα τη σκιά της στον απέναντι τοίχο, να δημιουργεί νέες χορογραφίες με τον καπνό. Την κοίταζε και περίμενε. Η σκιά στεκόταν απέναντί της αμίλητη, σκληρή.

  • Τόσα χρόνια περιμένω. Σε κοιτάζω και σου μιλάω. Πάντα βρίσκαμε μαζί τη λύση. Κάθε μέρα περιμέναμε γι’ αυτή την απάντηση. Πες μου, ποια είναι;

Η σκιά συνέχισε να στέκεται μπροστά της άκαμπτη. Ο καπνός άρχισε να την πνίγει. Έμεινε λίγο ακόμα να την κοιτάζει, αναμένοντας την απάντηση. Τότε, η απάντηση ήρθε. Έσκασε πάνω της  με δύναμη, μεγαλύτερη από αυτή που υπολόγιζε. Ξεκίνησε από τα μάτια της, συνέχισε με το στόμα της και σταδιακά επεκτάθηκε σε όλο της το σώμα. Η σιωπή έκανε τη στιγμή ακόμα πιο επώδυνη.

Θυμήθηκε τα πάντα. Ο πόνος είναι το πιο ύπουλο συναίσθημα. Κρύβεται καλά μέσα μας, σχεδόν εξαφανίζεται. Έπειτα, όταν έχουμε ξεχάσει τη δύναμη της επιρροής του, ξαναχτυπά.

Τον άφησε. Έμεινε καθισμένη, περιμένοντας να εκτονώσει όλη του την ορμή. Ύστερα, κοίταξε πάλι τη σκιά της.

  • Τώρα που θυμήθηκες πώς είναι, πήρες την απάντηση που τόσο αναζητούσες. Κάποια πράγματα ανήκουν στο παρελθόν. Ήρθε η ώρα να πεις «αντίο».

Παρέμεινε σιωπηλή, με βλέμμα προσηλωμένο στη σκιά και μια καρδιά κουρασμένη.  Έκλεισε τα μάτια της, ενώ παράλληλα οι σκέψεις έδιναν τη θέση τους στα όνειρα, ψέλλισε «αντίο» και αποκοιμήθηκε.

Όλο το βράδυ το φως της λάμπα έκαιγε επίμονα προσκαλώντας τη σκόνη σ’ ένα  ατέρμονο χορό, κρατώντας μια νύχτα ακόμα τα φαντάσματα μακριά.

Comments 0

Το λαμπατέρ

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF