Των Παθών Εβδομάδα


The agony in the Garden

Το κεφάλι μου κοντεύει να σπάσει από την ημικρανία. Βαρύ, ασήκωτο το νιώθω να υψώνεται πάνω από τους ώμους μου. Δύσκολες μέρες οι περασμένες. Γεμάτες θλίψη. Γεμάτες αναμνήσεις. Ήταν Σάββατο του Λαζάρου όταν το φλιτζάνι μου έδειξε μέσα του να μεγαλώνει κρεβάτι νεκρικό. Με δικό μου νεκρό. Ένα δικό μου κομμάτι να νεκρώνεται.

Κυριακή των Βαΐων. Του Βαγιός που έλεγε μια γυναίκα με ένα τεράστιο χαμόγελο. Του «Βαγιός». Και στα παιδικά αυτιά μου να ακούγεται σαν κάτι αράβικο. Με έναν εξωτικό αέρα να το κατακλύζει. Και μαύρες έγιναν οι Βάγιες την χρονιά εκείνη. Μαύρισαν, πάνω στο εικόνισμα του εσταυρωμένου μαζί με τον κατάξανθο σταυρό από φοίνικα.

Ήρθε η Μεγάλη Δευτέρα. Και μαζί με τα πάθη του «Μεγάλου» ξεκίνησαν και τα πάθη του δούλου. Τα σωληνάκια βγήκαν. Η βοήθεια στην καρδιά σταμάτησε. Κι αυτός, ανήμπορος, μέσα στις πουά πυτζάμες, ξεκίνησε το ταξίδι για το κρεβάτι του. Που όλο μεγάλωνε. Κι όλο θέριευε ο πόνος πάνω του. Κι οι μαύρες σκιές, ήρθανε και καθίσανε στα πλευρά του. Κι οι βάγιες πάνω στον εσταυρωμένο δεν τον φύλαξαν.

Μεγάλη Τετάρτη, και το ευχέλαιο δεν ήταν όπως πριν. Δεν έγινε για ίαση. Για λύτρωση κυρίως. Ευχή και κατάρα. Υγεία και ψυχορραγία στο ίδιο δωμάτιο. Και τα κεριά να τρεμοπαίζουν και να σβήνουν, σαν την ψυχή στο σώμα που πάγωνε. Σαν το μέτωπο που με μιας μαρμάρωσε.

Μεγάλη Πέμπτη και μαζί με τα σφυριά του, καρφιά νιώθω να μπήγουν δήμιοι στο δικό μου κορμί. Δύο στα χέρια, ένα στα πόδια και ένα μεγαλύτερο στην καρδιά. Εκεί, που κάθε καλό συναίσθημα φυλούσε και φιλιωνόταν με το μάταιο της ύπαρξή μου.

Μεγάλη Παρασκευή, κουβάλησα τα λουλούδια στο κομοδίνο. Τι κομοδίνο δηλαδή; Ένα τραπεζάκι πλαστικό και κόκκινο, με ένα κεντητό τραπεζομάντηλο. Σπονδή στον θάνατο. Να μυρίζει το κατευόδιο. Να βρει στολισμένος τις πύλες που θα άνοιγαν μπροστά του.

Μεγάλο Σάββατο. Η ανάσταση μου δίνει ελπίδα. Κι εγώ καρτερικά με ένα κερί αναμμένο. Να στέλνω προσευχές στο θείο, και να στήνω αυτί να ακούσω τις πλάκες του Άδη να σπάνε κάτω από την δική μου φλόγα. Σταυρό φλεγόμενο με κερί λιωμένο. Και προσευχές σαν γοητείες μαγισσών που τρέχουν.

Ανάσταση. Κι η ελπίδα φώτισε την μέρα που απλωνότανε μπροστά μου. Με δυο κρίνα και ένα αυγό, πάνω από τάφο άδειο. Το κρεβάτι, γεμάτο ακόμη με ένα σώμα που οι ανάσες του πια είναι μετρημένες. Μια ανάσα τώρα. Μια μετά. Και μορφίνες. Για να είναι ανεκτός ο πόνος.

Ένα φιλί στο μέτωπο. Προδοσία. Και δάκρυα μεταμέλειας. Πόνος για όσα δεν έδωσα. Για τα φιλιά που στέρησα. Για την αγάπη που δεν έδειξα. Για το εγώ που ανεγέρθηκε. Για το χάδι. Για την προσμονή. Για την παράκληση, ο θάνατος να είναι σύντομος.

Κι η ζωή, άντεξε για σαράντα μέρες.

Κι ο θρήνος για μια ζωή!

Εικόνα: Andrea Mantegna “The agony in the garden”

Κι ο θρήνος, για μια ζωή!  

Comments 0

Των Παθών Εβδομάδα

log in

Captcha!
Don't have an account?
sign up

reset password

Back to
log in

sign up

Captcha!
Back to
log in
Choose A Format
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Poll
Voting to make decisions or determine opinions
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Open List
Meme
Upload your own images to make custom memes
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds
Audio
Soundcloud or Mixcloud Embeds
Image
Photo or GIF