“Περίεργες μέρες”, σκέφτεσαι. Από χτες όλα τρεμοπαίζουν στον μυαλό σου. Δεν πιστεύεις πολύ , ίσως και καθόλου αλλά το κλίμα σε επηρεάζει.

Σκέψεις πολλές. Σκέψεις που δεν έχουν να κάνουν τόσο με το θείο δράμα. Ίσως όσο μεγαλώνεις αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά το νόημα αυτής της γιορτής. Δεν νήστεψες , ούτε νήστευες , δεν ήθελες να πας στην εκκλησία αλλά πέρα από όλα αυτά τα κοσμικά μια θύελλα σκέψεων δημιουργείται στο μυαλό σου. Για το που θες να είσαι και το τι θες να κάνεις.

Το κέντρο του ενδιαφέροντός σου η ψυχή του ανθρώπου που έχει χαθεί. Το τείχος που έχεις σηκώσει εσύ απέναντι στους ανθρώπους.

Αναρωτιέσαι: “Μήπως πρέπει να μιλάμε για ανάσταση ψυχών και όχι για την ανάστασή Του; Γιατί όλοι πρέπει να προσκυνούμε κάποιον ο οποίος δεν ξέρουμε καλά καλά αν υπήρξε όταν οι δικές μας οι ψυχές πια αιωρούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας; Μας αρέσει αυτό ; ή εθελοτυφλούμε γιατί δεν θέλουμε να δούμε γυμνή την αληθινή ψυχή μας;”

Νομίζω μάλλον το δεύτερο. Χάνουμε το αληθινό νόημα και μετά από μια βδομάδα θα αρχίσουμε να κάνουμε πάλι τα ίδια. Γιατί μάλλον ασχολούμαστε με τα κοσμικά και όχι με την ουσία.

“Άνθρωπος, ψυχή ,ανάσταση”. Ίσως αυτές τις τρεις λέξεις θα έπρεπε να μας είχαν διδάξει και όχι τις βαρετές ιστοριούλες περί θαυμάτων.

Ο ανθρωπος που βρίσκεται σήμερα; Εσύ που βρίσκεσαι; Εσύ που προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι “όλα είναι καλά” για να μην πονάς , εσύ που αρκείσαι σε εφήμερες σχέσεις ,εσύ που είσαι; Η ψυχή σου;

Βγάλτην έξω , μην την στολίσεις με περίεργα και φανταχτερά κοσμήματα , γδύστην και κυκλοφόρα την γυμνή. Έχουμε μάθει να γδυνόμαστε μπροστά στους άλλους τόσο εύκολα αλλά την ψυχή μας την κρύβουμε καλά μέσα μας και δεν την αφήνουμε να αναδυθεί , δεν την αφήνουμε να αναστηθεί. Αλλά έως πότε;

Ίσως τελικά η Ανάσταση θα έπρεπε να έχει συνώνυμο την Επανάσταση. Βαρύγδουπες λέξεις που τις έχουν συνδέσει με συγκεκριμένα νοήματα. Αν όμως αρχίζαμε να τις νοηματοδοτούμε αλλιώς; Μήπως τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά; “Ανάσταση του εαυτού σου και της ψυχής σου και όχι κάποιου θείου ανύπαρκτου , άπιαστου. Επανάσταση στην “κατεστημένη” νοοτροπία και κουλτούρα και όχι στο όνομα μια ουτοπίας”

Ήρθε η ώρα ,λοπόν, να μιλήσουμε για την “ανάσταση του ανθρώπου” ως οντότητα, ύπηρξη και να αφήσουμε στην άκρη τις κοσμηκότητες.

Λημνος ασπρο μαυρο 3

Γράψε ένα σχόλιο